Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 234/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

0.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

A. B. (1)

w okresie od dnia 31 sierpnia 2018r. do dnia 05 marca 2020r. w K. dokonał przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej w postaci sprzętu R. m. in. telewizora marki L., laptopa marki D., dekodera marki P. oraz sprzętu A. m.in. lodówki marki B., pralki marki W., odkurzacza marki Z. oraz innych przedmiotów o łącznej wartości (...) zł, działając na szkodę D. D. (1) i W. S. (1) tj. czyn z art.284§1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.  Wynajmowanie przez A. B. (1) lokalu mieszkalnego przy ulicy (...) D. D. (1) i W. S. (1). Zachowania wykraczające przeciwko porządkowi domowemu D. D. (1) oraz W. S. (1), skutkujące wymówieniem wynajmu mieszkania przez A. B. (1) i zobowiązaniem wymienionych do opuszczenia lokalu do końca sierpnia 2018 r.

2.  N. mieszkania przez wynajmujących w ustalonym w terminie. Wystawienie przez A. B. (1) w dniu 31.08.2018 r. z mieszkania rzeczy (w tym sprzętu R. i A.) należących do D. D. (1) i W. S. (1) i wezwanie wymienionych do ich zabrania w terminie do dnia 06.09.2018 r.

Wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1)

99-99v

Zeznania świadka D. D. (1)

99v-100, 5

Zeznania świadka W. S. (1)

100-100v, 19-320

Zeznania świadka P. L.

105v

Zeznania świadka R. N.

106v

Zeznania świadka A. K.

107

3.  Zabezpieczenie przez oskarżonego w dniu 06.09.2018 r. nieodebranych przez D. D. (1) i W. S. (1) należących do nich rzeczy w postaci sprzętu R. m. in. telewizora marki L., laptopa marki D., dekodera marki P. oraz sprzętu A. m.in. lodówki marki B., pralki marki W., odkurzacza marki Z. oraz innych przedmiotów o łącznej wartości około 30.000 zł poprzez umieszczenie ich w piwnicy i pomieszczeniu gospodarczym należących do A. B. (1).

Wydruk korespondencji sms pomiędzy D. D. (2) a A. B. (1)

22

Wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1)

99-99v

Zeznania świadka T. K.

105v-106

4.  Brak od dnia 06.09.2018 r. reakcji D. D. (1) i W. S. (1) na wezwania (listowne, smsowe) do odbioru rzeczy wysyłane przez A. B. (1).

Wezwanie do odebrania rzeczy W. S. (1) i daniela D. z dnia 22.08.2019 r.

14

Wezwanie do odebrania rzeczy Weronki S. i D. D. (1) z dnia 27.03.2018 r.

10-12

Wiadomości pomiędzy D. D. (2) a A. B. (1)

22

Zeznania świadka T. K.

105v-106

Zeznania świadka S. L.

100v-101, 36v

Wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1)

99-99v

5.  Wysłanie przez D. D. (1) w dniu 12 stycznia 2020 r. wiadomości sms do oskarżonego z żądaniem wydania rzeczy w dniu w dniu 13.01.2020 r., niedojście do wydania rzeczy w umówionym terminie na skutek spóźnionego przybycia oskarżonego

Zeznania świadka S. Z.

53v

Zeznania świadka S. K.

105

Zeznania świadka D. D. (1)

99v-100, 5

6.  Wszczęcie postępowania w przedmiocie przywłaszczenia rzeczy na skutek zawiadomienia D. D. (1) złożonego w dniu 15 stycznia 2020 r. Wydanie postanowienia o żądaniu wydania rzeczy należących do D. D. (1) i W. S. (1) i dobrowolne wydanie rzeczy przez oskarżonego w dniu 05.03.2020 r.

Postanowienie Prokuratora P.. Rej. w K. z dnia 17.02.2020 r.

39-40

Protokół przeszukana pomieszczeń gospodarczych oraz mieszkalnych zajmowanych przez A. B. (1) wraz ze spisem i opisem rzeczy

41-42, 43-44

Zeznania świadka T. K.

105v-106

Zeznania świadka M. P.

106v

Wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1)

99-99v

7.  Odebranie rzeczy przez D. D. (1) w dniu 10.03.2020 r.

Pokwitowanie odbioru rzeczy

58

0.1. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

A. B. (1)

w okresie od dnia 31 sierpnia 2018 r. do dnia 05 marca 2020 r. w K. dokonał przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej w postaci sprzętu R. m. in. telewizora marki L., laptopa marki D., dekodera marki P. oraz sprzętu A. m.in. lodówki marki B., pralki marki W., odkurzacza marki Z. oraz innych przedmiotów o łącznej wartości (...) zł, działając na szkodę D. D. (1) i W. S. (1), tj. czyn z art.284§1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.  Przywłaszczenie przez A. B. (1) rzeczy należących do D. D. (2) oraz W. S. (1), chęć zatrzymania ich na własność.

Zeznania świadka D. D. (1)

99v-100, 5

Zeznania świadka W. S. (1)

100-100v, 19-20

2.  OCena DOWOdów

0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1-1.1.4

1.1.6

Wyjaśnienia oskarżonego A. B. (1)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżanego, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, opisał swoje postępowanie z rzeczami należącymi do pokrzywdzonych oraz w których wskazywał na brak reakcji W. S. (1) i D. D. (1) na jego wezwania do odbioru rzeczy.

Oskarżony wyjaśnił, iż działał jedynie w celu zabezpieczenia rzeczy nieodebranych (pozostawionych) przez pokrzywdzonych. Wyjaśnienia oskarżonego były logiczne, spójne oraz zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, zasadami logiki i doświadczania życiowego. Sami pokrzywdzeni nie kwestionowali faktu, iż nie chcieli odebrać swoich rzeczy w wyznaczonych przez oskarżonego terminach, ponieważ nie mieli ich gdzie przechowywać, a następnie czekali na zakończanie innych postępowań i dopiero w dniu 12 stycznia 2020 r. wyrazi chęć odbioru rzeczy od oskarżonego.

Po jednorazowej, nieudanej próbie 13 stycznia 2020 r. odbioru rzeczy od oskarżonego pokrzywdzony złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przywłaszczania na jego szkodę.

Wyjaśnienia i działania oskarżonego potwierdziła świadek A. K., która zeznała wprost, że pokrzywdzeni złośliwie wszystko utrudniali. Nie odbierali również samochodów, które stały zaparkowane pod posesją. Wspólnota wielokrotnie wyzwała do ich zabrania. Przyjeżdżali robili zdjęcia i zabierali tylko rzeczy, które chcieli i które były im potrzebne.

1.1.1-1.1.2

1.1.5

Zeznania świadka D. D. (1)

W zakresie dotyczącym faktu wynajmowania im mieszkania przez A. B. (1), nieopuszczenia mieszkania we wskazanym terminie, wyniesienia ich rzeczy z mieszkania przez A. B. (1). Ponadto w zakresie, w którym wskazywali, iż pomimo wezwań do odebrania rzeczy nie podjęli w tym zakresie żadnych działań oraz wyrażenia chęci odbioru rzeczy w dniu 12.01.2020 r. jako zgodnym ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Świadek W. S. (1) przyznała, że w sierpniu 2019 r A. B. (1) wysyłał do niej pismo wzywające do odbioru ich rzeczy. Pismo odebrała, ale nie próbowali odebrać rzeczy. Świadek D. D. (1) również przyznał wprost, że do czasu zakończania wcześniej wszczętych postepowań nie był zainteresowany odbiorem swoich rzeczy .(postępowanie II K 518/18 zakończyło się prawomocnie w dniu 4.09.2019 r., postępowanie II Kp 27/19 w dniu 21 .03.2019 r.) Jednak po tym terminie na wezwanie oskarżonego wysłane w sierpniu 2019 r, również nie odebrał rzeczy.

1.1.1-1.1.2

Zeznania świadka W. S. (1)

1.1.2

Zeznania świadka P. L.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadków, którzy byli osobami obcymi wobec oskarżonego, jak i pokrzywdzonych. Świadkowie wszelką wiedzę na temat okoliczności zdarzenia posiadają w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych.

1.1.2

Zeznania świadka R. N.

1.1.4

Zeznania świadka S. L.

1.1.2

Zeznania świadka A. K.

Była świadkiem jak oskarżony wielokrotnie próbował nawiązać kontakt z pokrzywdzonymi w celu odbioru zabezpieczonych rzeczy, widziała również pisma, które wysyłał do pokrzywdzonych wzywające do odbioru rzeczy. Świadek zeznała, że działania pokrzywdzonych były celowe i złośliwe. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej zeznań. Świadek jest osobą obcą zarówno dla oskarżonego, jak pokrzywdzonych i nie miała żadnych powodów, aby kogokolwiek bezpodstawnie obciążać swoimi zeznaniami.

1.1.3

1.1.4

Wydruk korespondencji sms pomiędzy D. D. (2) a A. B. (1)

Ich wiarygodność nie był kwestionowana przez strony.

1.1.3

1.1.4

1.1.6

Zeznania świadka T. K.

Logiczne, spójne i konsekwentne, brak podstaw do ich zakwestionowania. Świadek w sposób szczegółowy opisał przebieg postępowania prowadzonego na skutek zawiadomienia pokrzywdzonego. Zeznał, iż pokrzywdzeni w 2018 r. pomimo próśb A. B. (1) nie odbierali swoich rzeczy.

1.1.6

Zeznania świadka M. P.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadka, który uczestniczył w czynności przeszukania pomieszczeń należących do A. B. (1).

1.1.4

Wezwanie do odebrania rzeczy W. S. (1) i daniela D. z dnia 22.08.2019 r.

Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Potwierdzają fakt wzywania D. D. (1) i W. S. (1) do odbioru rzeczy przez A. B. (1).

1.1.4

Wezwanie do odebrania rzeczy Weronki S. i D. D. (1) z dnia 27.03.2018 r.

1.1.5

Zeznania świadka S. Z.

W zakresie w jakim wskazał, iż zaobserwował w styczniu 2020 r., że D. D. (1) wraz z S. K. przyjechał do mieszkania przy ul. (...), jednak po chwili odjechali. Kolejno po kilku minutach przyjechał A. B. (1) „i wyglądał tak, jakby kogoś szukał”. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań tego świadka, który jako osoba postronna nie jest w żaden sposób zainteresowany rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie.

1.1.5

Zeznania świadka S. K.

W zakresie w jakim wskazał, iż był wraz z D. D. (3) po odbiór rzeczy z mieszkania, jednak z uwagi na to, iż nikt nie przybył po 5 minutach odjechali. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań tego świadka.

1.1.6.

Postanowienie Prokuratora P.. Rej. w K. z dnia 17.02.2020 r.

sporządzone przez osoby uprawnione, kompetentne, zgodne z przepisami prawa, brak kwestionowania w/w dowodu.

1.1.6

Protokół przeszukana pomieszczeń gospodarczych oraz mieszkalnych zajmowanych przez A. B. (1) wraz ze spisem i opisem rzeczy

1.1.7

Pokwitowanie o odbiorze rzeczy

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

Zeznania świadka D. D. (1)

W części, w której wskazali, iż oskarżony uniemożliwiał im odbiór ich rzeczy, albowiem ich relacje są niekonsekwentne, nielogiczne, sprzeczne, niezgodne z zasadami logiki i doświadczania życiowego.

Świadkowie zeznawali, że pomimo tego, iż ich rzeczy stały na podwórku, to nie zabezpieczyli ich ani nie zabrali z uwagi na to, iż uważali, że oskarżony działał bezprawnie.

Świadek W. S. przyznała, że około sierpnia 2019 r. A. B. (1) wysłał do nich pismo wzywające do odbioru rzeczy, pismo otrzymali, ale nie próbowali odebrać rzeczy. Odebrali tylko samochody. Potem nie wie co się w sprawie działo, wie tylko, że w styczniu 2020 r. konkubent złożył zawiadomienie.

Świadek D. D. (1) wskazywał, iż początkowo nie odebrał rzeczy od oskarżonego, bowiem czekał na zakończenie wszystkich postępowań związanych z wynajmowanym mieszkaniem.

Z jednej strony podał, że od lipca 2019 r. próbował odebrać swoje rzeczy. Zeznał, że w lipcu napisał do oskarżonego wezwanie do odbioru rzeczy. A następnie podał, że gdy w sierpniu 2019 r. A. B. napisał do niego wezwanie do zabrania rzeczy, on ich nie odebrał i zgłosił sprawę dzielnicowemu.

Zeznania takiej treści nie mogą być podstawą wiarygodnych ustaleń i przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej z art. 284§1 kk. Wynika z nich jednoznacznie, że pokrzywdzeni wbrew wezwaniom i staraniom oskarżonego nie odbierali swoich rzeczy, ich działanie było przy tym złośliwe i zamierzone, a następnie z premedytacją złożyli w styczniu 2020 r. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.

1.2.1

Zeznania świadka W. S. (1)

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5.  Uniewinnienie

I

A. B. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Przywłaszczeniem w rozumieniu przepisu art. 284 § 1 k.k. jest tylko bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie rzeczą ruchomą albo prawem majątkowym znajdującymi się w posiadaniu sprawcy, przez włączenie jej do swojego majątku i powiększenie w ten sposób swego stanu posiadania lub stanu posiadania innej osoby albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do nich uprawnień właścicielskich, bądź też ich przeznaczenie na cel inny niż przekazanie właścicielowi. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2008 r. III KK 221/08)

Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 lipca 1999 r., II AKa 136/99, OSA 2000, z. 5, poz. 38, wyraził pogląd, że: „Strona podmiotowa przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. ma charakter umyślny i kierunkowy; sprawca musi działać w ściśle określonym celu, którym jest przywłaszczenie cudzej rzeczy (mienia). Nie wystarcza, że sprawca godził się na możliwość przywłaszczenia. Niezbędne dla przypisania mu przywłaszczenia jest, by tego chciał, by to było jego celem. Umyślność jest ściśle związana ze stanem świadomości sprawcy czynu zabronionego. O zachowaniu umyślnym można mówić jedynie wtedy, gdy sprawca obejmuje swoją świadomością wszystkie istotne elementy czynu, wszystkie jego podstawowe znamiona, a istotnym wyznacznikiem tego, że sprawca obejmuje czyn swój świadomością, a zatem i umyślnością jest jego zamiar" (zob. także postanowienie SN z dnia 6 listopada 2007 r., V KK 30/07, LEX nr 340565). Zamiar przywłaszczenia należy oceniać nie na podstawie okoliczności istniejącej w chwili zawierania transakcji, w wyniku której sprawca znalazł się w legalnym posiadaniu cudzego mienia, ale na podstawie okoliczności istniejącej w chwili powierzenia mu mienia" (wyrok SA w Lublinie z dnia 3 grudnia 1998 r., II AKa 176/98, KZS 1999, z. 6–7, poz. 72).

Zamiar pozbawienia osoby uprawnionej własności rzeczy lub prawa majątkowego uzewnętrzniać się może przez bezprawne zatrzymanie cudzej rzeczy przez sprawcę, odmowę jej zwrotu, zaprzeczenie otrzymania, zapewnienie o zwrocie, ukrycie, przekazanie tej rzeczy osobie trzeciej, sprzedaż, zamianę, darowiznę, bezprawne jej zużycie, przerobienie itp. O zamiarze sprawcy przesądza całokształt tak podmiotowych, jak i przedmiotowych okoliczności sprawy. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem możliwe jest ustalenie zamiaru sprawcy na podstawie samych tylko przedmiotowych okoliczności związanych z konkretnym zdarzeniem, na podstawie sposobu działania sprawcy. Warunkiem przyjęcia, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim, charakterystycznym dla przestępstwa przywłaszczenia, jest wykazanie, że zachowanie sprawcy jednoznacznie wskazuje, bez żadnych w tym zakresie wątpliwości, cel, do jakiego zmierzał. Jednoznaczność ta nie może oznaczać nic innego, jak nieodzowność określonego skutku, w tym przypadku - zatrzymania cudzej rzeczy ruchomej dla siebie lub dla innej osoby (por. wyrok SN z dnia 12 maja 1976 r., V KR 20/76, LEX nr 21710).

Nawet samo zatrzymanie cudzej rzeczy i używanie jej dla zysku, któremu nie towarzyszy zamiar zatrzymania tej rzeczy na własność, nie stanowi znamion sprzeniewierzenia, gdyż przy tym przestępstwie zachowaniu sprawcy musi towarzyszyć animus rem sibi habendi, a więc wola (zamiar) zatrzymania cudzej rzeczy dla siebie lub innej jeszcze, niż powierzający mu je, osoby. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2010 r. III KK 434/09)

Oskarżony nie miał zamiaru włączenia zatrzymanych rzeczy, do swojego majątku, tj. postąpienia z nimi jak właściciel. Dla bytu przestępstwa przywłaszczenia mienia nie jest wystarczającym samo zatrzymanie rzeczy, wbrew woli jej właściciela. Oskarżony od samego początku i konsekwentnie podejmował działania w celu zwrotu rzeczy pokrzywdzonym. Nie można tracić z pola widzenia okoliczności, iż oskarżony wezwał pokrzywdzonych do opuszczenia mieszkania należącego do niego do dnia 31.08.2018 r., jednak pomimo tego zobowiązania w/w nie opuścili mieszkania i nie zabrali rzeczy należących do nich. Ponadto D. D. (1) i W. S. (1) nie zabrali również swoich rzeczy w terminie wyznaczonym przez oskarżonego tj. do dnia 06.09.2018 r., ani na jego wezwanie wysłane w sierpniu 2019 r. Poczynione powyżej ustalenia faktyczne bezspornie wskazują, iż oskarżony działał jedynie w celu zabezpieczenie rzeczy należących do W. S. (1) oraz D. D. (1). Umieścił je w pomieszczeniach należących do niego i poinformował o tym właścicieli rzeczy. Należy podkreślić, iż w toku postępowania pokrzywdzeni nie kwestionowali, że oskarżony wzywał ich kilkukrotnie do odbioru rzeczy. Pokrzywdzeni mieli pełną świadomość, gdzie znajdują się ich rzeczy, jednak jak sami wskazywali nie odbierali rzeczy z uwagi na brak odpowiedniego transportu czy też brak warunków do przechowywania rzeczy.

Należy podkreślić, iż wymienieni dopiero w dniu 12.01.2020 r. wyrazili chęć odbioru swoich rzeczy od oskarżonego. Do wydania rzeczy w wyznaczonym przez nich terminie, tj. 13 stycznia 2020 r. nie doszło jedynie ze względu, na kilkuminutowe spóźnienie A. B. (1), co wynika z zeznań świadka S. Z..

Przywłaszczeniem jest bezprawne zatrzymanie rzeczy, jeżeli z okoliczności towarzyszących można wywieść, że sprawca ma zamiar postępować z rzeczą jak właściciel, a więc że zaprzecza swoim zachowaniem prawu osoby uprawnionej do rzeczy, np. negując obowiązek jej zwrotu, przytaczając nieprawdziwe oświadczenia o wyzbyciu się rzeczy przez osobę uprawnioną lub dokonując zmian w wyglądzie rzeczy uniemożliwiających jej rozpoznanie lub identyfikację.

Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Żadne działania oskarżonego nie świadczą o jego zamiarze przywłaszczenie rzeczy należących do pokrzywdzonych, tj. postępowania z nimi jak ze swoją własnością.

Powyższych ustaleń nie zmienia fakt, że w dniu 13 stycznia 2020 r. nie doszło do wydania rzeczy, nawet jeśli nastąpiło to z winy oskarżonego ani fakt, że oskarżony w sprawie zwrotu rzeczy nie skontaktował się z dzielnicowym.

Oskarżony nie postąpił z zatrzymanymi przedmiotami jak ich właściciel. Przedmioty te znajdowały się cały czas u oskarżonego i wydał je na żądanie policji. Należy dodać, iż pokrzywdzeni nie odebrali rzeczy nawet w obecności funkcjonariuszy po dokonaniu przeszukania pomieszczeń gospodarczych oraz mieszkalnych zajmowanych przez A. B. (1).

Reasumując, zachowanie oskarżonego miało na celu zabezpieczenia rzeczy należących do pokrzywdzonych po usunięciu ich z mieszkania należącego do niego. Nie sposób przyjąć, iż oskarżony miał zamiar przywłaszczenia rzeczy od chwili objęcia rzeczy we władanie. Wszystkie przywołane okoliczności przemawiają za brakiem przekonujących dowodów świadczących o tym, iż oskarżony działał w zamiarze przywłaszczenia przedmiotowych rzeczy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 17§1 pkt 2 kpk Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu .

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zgodnie z art.632pkt 2 kpk w razie uniewinnienia oskarżonego koszty procesu w sprawach z oskarżenia publicznego ponosi Skarb Państwa.

6.  1Podpis