Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Małgorzata Kłek

Protokolant:

Sekretarz sądowy Agnieszka Piskorz

po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2024 r. w Kętrzynie na rozprawie

sprawy z wniosku C. W.

z udziałem M. S., S. S. (1), M. W. (1), Miasta K., J. W. (1), M. W. (2), A. K. (1), J. H.

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości

I.  wniosek oddala,

II.  wnioskodawca i uczestnicy we własnym zakresie ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

Sygn. akt I Ns 98/21

UZASADNIENIE

Wnioskodawca C. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskiem złożonym w dniu 6 kwietnia 2021 r. wniósł o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości poprzez stwierdzenie , że z dniem 1 stycznia 2012 r. nabył przez zasiedzenie prawo własności części nieruchomości zabudowanej garażem, położonej w K. przy ul. (...) oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr (...) i działka nr (...) o powierzchni 0,003 ha w granicach określonych w załączonej do wniosku propozycji podziału działek nr (...) , dla których Sąd Rejonowy w Kętrzynie prowadzi księgę wieczystą nr (...) i księgę wieczystą o nr (...) . Wnioskodawca wniósł też o zasądzenie solidarnie od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania , w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania wnioskodawca wskazał, iż od 1989 r. pozostaje w samoistnym posiadaniu nieruchomości zabudowanej garażem jednostanowiskowym położonej w K. przy ul. (...) składającej się z części działki nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Kętrzynie prowadzi księgę wieczystą nr (...) oraz części działki nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Kętrzynie prowadzi księgę wieczystą o nr (...). Zajmowana przez wnioskodawcę nieruchomość obejmuje powierzchnię 0,003 ha. Wcześniej tj. od roku 1980 samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości był ojciec wnioskodawcy C. W.. Na początku 1980 r. ciotka S. W. (1) K. S. poprosiła go o załatwienie materiałów na budowę dwóch garaży oraz pomoc w ich budowie. Ojciec wnioskodawcy własnym sumptem wybudował ciotce dwa garaże , w zamian za co oraz za pomoc świadczoną na rzecz ciotki w trudach życia codziennego, K. S. nieformalnie przekazała ojcu wnioskodawcy część działki pod budowę garażu dla niego. S. W. (1) skorzystał z takiego sposobu rozliczenia i w 1981 r. wybudował trzeci garaż , tym razem na własne potrzeby. Garaż ten został wybudowany na części działek o nr (...) w zarysie wskazanym w propozycji podziału nieruchomości działki nr (...) wykonanej przez geodetę. Po uzyskaniu prawa jazdy przez syna , S. W. (1) przekazał mu posiadanie przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawca od chwili przekazania mu garażu przez ojca użytkuje przedmiotową nieruchomość jako samoistny posiadacz uważając się za wyłącznego właściciela nieruchomości , co okazywał i okazuje na zewnątrz. W przedmiotowym garażu wnioskodawca od czasu kiedy otrzymał prawo jazdy tj. od 1989 r. przechowywał swoje motocykle i inne przedmioty osobiste. Wnioskodawca w garażu naprawiał i dokonywał renowacji motocykli oraz trzymał narzędzia ogrodnicze, które użyczał swojemu ojcu , kiedy ten udawał się na pobliską działkę ogrodniczą . Wnioskodawca dbał również o stan techniczny garażu , dokonując drobnych napraw i konserwacji , a ostatnio wymieniał pokrycie dachowe w garażu. Tylko wnioskodawca posiadał klucze do przedmiotowego garażu i tylko on z niego korzystał. Uczestnicy postępowania i ich poprzednicy prawni nie mieli dostępu do garażu, nie korzystali z niego, nie posiadali do niego kluczy, nie przetrzymywali w nim swoich rzeczy. Wnioskodawca traktowany był przez nich jako właściciel przedmiotowego garażu. Wnioskodawca dojeżdżając do garażu korzystał ze służebności gruntowej , jeżdżąc i chodząc po drodze dojazdowej do garażu, zaznaczonej przerywaną linią koloru czerwonego na załączonej do wniosku propozycji podziału działek nr (...). W dniu 11 stycznia 2021 r. uczestnicy postępowania M. S. oraz S. S. (1) wezwali wnioskodawcę do opuszczenia i wydania garażu powołując się na bezumowne i bez żadnego tytułu prawnego korzystanie z nieruchomości przez wnioskodawcę. Pomiędzy stronami powstał zatem konflikt co do stanu prawnego nieruchomości. Jako datę nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości wnioskodawca wskazał 1 stycznia 2012 r. Wnioskodawca wskazał, iż nie jest znana dokładna data zakończenia budowy garażu przez S. W. (1) na działce danej mu przez ciotkę , ale miało to miejsce w 1981 r. Wnioskodawca przyjmuje więc , że najpóźniej poprzedni posiadacz garażu objął go w posiadanie samoistne do dnia 31.12.1981 r. . Doliczając 30 lat jakie ustawodawca przyjął do nabycia prawa własności nieruchomości z mocy prawa w drodze zasiedzenia , termin ten upłynął w dniu 31.12.2011r.

Uczestnicy postępowania M. S. ( k. 41-42) , S. S. (1) (k. 49-50), M. W. (1) (k. 62-63), J. W. (1) (k.51-53) , M. W. (2) (k. 59- 60), J. H. (k. 242-243), w złożonej przez każdego z nich odpowiedzi na wniosek, wnieśli o oddalenie wniosku .

Uczestniczka A. K. (1) nie zajęła stanowiska w przedmiocie wniosku (k. 232v), w toku składanych zeznań (k. 239) stwierdziła, że nie zgadza się z wnioskiem.

Uczestnik Miasto K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w odpowiedzi na wniosek ( k. 65) wniósł o rozstrzygniecie sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym oraz zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz tego uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wnioskodawca w replice na odpowiedzi na wniosek ( k. 124-126) podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku.

Sąd ustalił co następuje:

W księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie o numerze (...) dla nieruchomości zabudowanej położonej w K. przy ul. (...) oznaczonej jako działka ewidencyjna nr (...) o powierzchni 0,5888 ha według stanu na dzień 29 marca 2021 r. jako współwłaściciele wpisani byli :

- Miasto K. w udziale w wysokości 10/100 ,

- J. W. (2) w udziale w wysokości 10/100,

- J. W. (1) w udziałach w wysokości 5/100 i (...),

- C. K. w udziale w wysokości 5/100

- M. W. (2) w udziale w wysokości (...),

- M. W. (1) w udziale w wysokości (...),

- S. S. (1) w udziale w wysokości 15/100,

- M. S. w udziale w wysokości 15/100.

( dowód : odpis księgi wieczystej (...) k. 11- 16)

J. W. (2) zmarł w dniu 19.02.1991 r. w K.. Spadek po nim na podstawie testamentu notarialnego w całości nabyła A. K. (1) .

( dowód : odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Kętrzynie o zmianie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 22.03.2022 r. w sprawie (...) k. 140)

C. K. na podstawie umowy darowizny zawartej w dniu 31.01.2023 r. w formie aktu notarialnego darowała córce J. H. przysługujący jej udział w wysokości 5/100 części we współwłasności nieruchomości zabudowanej położonej w K. przy ul. (...) oznaczonej jako działka ewidencyjna nr (...) o powierzchni 0,5888 ha objętej księga wieczystą o numerze (...).

( dowód : kopia aktu notarialnego Rep. A nr (...)2023 r. k. 189-190, wydruk księgi wieczystej (...) k. 354-366)

W księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie o numerze (...) dla nieruchomości rolnej położonej w K. obejmującej między innymi działkę ewidencyjną nr (...) według stanu na dzień 29 marca 2021 r. jako współwłaściciele wpisani byli i pozostają nadal :

- S. S. (1) w udziale w wysokości ½,

- M. S. w udziale w wysokości ½,

( dowód : odpis księgi wieczystej (...) k. 17-19, wydruk księgi wieczystej k. 345- 353)

W księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie o numerze (...) jako właściciel nieruchomości od 1961 r. wpisany był B. S.. W skład tej nieruchomości od roku 1980 r.( co najmniej) wchodziła działka obecnie nosząca nr(...) (powstała w wyniku podziału z działki nr (...), wcześniej zgodnie z wykazem zmian gruntowych stanowiącą działkę oznaczoną numerem (...)). Od dnia 26.09.1990 r. jako właściciel nieruchomości w księdze wieczystej (...) została na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego wpisana H. S. (1). W dniu 08.10.2007 r. jako właścicieli nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w księdze wieczystej (...) wpisano małżonków H. S. (1) i Z. S. na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego z dnia 26.09.1990 r. , oświadczenia o przekazaniu gospodarstwa rolnego w trakcie trwania związku małżeńskiego zawartego w umowie sprzedaży z dnia 19.06.2007 r. oraz odpisu skróconego aktu małżeństwa. W dniu 17.03.2021 r. w księdze wieczystej (...) jako współwłaściciele nieruchomości w udziałach po ½ części zostali wpisani S. S. (1) i M. S. na podstawie umowy darowizny z dnia 28.09.2020 r. i aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 01.09.2020 r.

(dowód : kopie dokumentów z akt księgi wieczystej (...) (...) i kopie wpisów w papierowej księdze wieczystej (...) k. 368- 415, wydruk księgi wieczystej (...) k. 345- 353)

W księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie o numerze (...) od 1961 r. jako współwłaściciele nieruchomości wpisani byli między innymi B. S. w udziale w wysokości 30/100, J. W. (2) w udziale w wysokości 10/100. Księga wieczysta została założona dla nieruchomości zabudowanej (działki siedliskowej) oznaczonej numerem 12/1 położonej w K.. W 1978 r. zmieniono oznaczenie nieruchomości poprzez wpisanie w miejsce działki oznaczonej numerem (...) – działki nr (...) o powierzchni 0,5785 ha położonej obręb miasta K. , ul. (...). Na podstawie wyciągu z wykazu zmian gruntowych w 1994 r. zmieniono numerację działki , w miejsce działki o numerze (...) wpisano działkę o numerze (...) o powierzchni 0,5888 ha. W dniu 24.10.1978 r. jako współwłaściciela nieruchomości w wysokości 10/100 wpisano Skarb Państwa. W dniu 21.12.1978 r. jako współwłaścicieli budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności w wysokości 35/100 wpisano w księdze wieczystej małżonków W. W. (1) oraz J. W. (1) na zasadzie wspólności ustawowej. W dniu 26.10.1979 r. wpisano w księdze wieczystej jako współwłaścicieli małżonków A. K. (2) i C. K. na zasadzie wspólności ustawowej w udziale w wysokości 5/100. W dniu 16 listopada 1979 r. wpisano w księdze wieczystej małżonków W. W. (1) oraz J. W. (1) jako współwłaścicieli na zasadzie wspólności ustawowej w wysokości 10/100 części. W dniu 26.09.1990 r. jako współwłaściciela nieruchomości wpisano H. S. (1) w udziale w wysokości 30/100 części na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego (w miejsce B. S.) . W dniu 21.11.1991 r. wpisano jako współwłaściciela w wysokości 10/100 Miasto K. ( w miejsce Skarbu Państwa). W dniu 21.05.1996 r. wpisano małżonków W. W. (1) oraz J. W. (1) na zasadzie wspólności ustawowej jako współwłaścicieli w wysokości 35/100 co do gruntu. W dniu 27.10.2003 r. wpisano jako współwłaściciela C. K. w udziale w wysokości 5/100 ( w miejsce współwłaścicieli małżonków A. K. (2) i C. K. na zasadzie wspólności ustawowej w udziale w wysokości 5/100). W dniu 22.10.2007 r. jako współwłaściciele nieruchomości w udziałach wynoszących po 1125/1000 zostali wpisani M. W. (2) i M. W. (1) jako spadkobiercy ustawowi W. W. (1). W dniu 17.03.2021 r. jako współwłaściciele nieruchomości w udziałach wynoszących po 15/100 zostali wpisani S. S. (1) i M. S. na podstawie umowy darowizny z dnia 28.09.2020 r. ( w miejsce H. S. (1)). W dniu 06.02.2023 r. jako współwłaściciel nieruchomości w udziale wynoszącym 5/100 została wpisana J. H. na podstawie umowy darowizny z dnia 31.01.2023 r. ( w miejsce C. K.).

(dowód : kopie dokumentów z akt księgi wieczystej (...) i kopie wpisów w papierowej księdze wieczystej (...) k. 416-470, wydruk księgi wieczystej (...) k. 354-366).

Na początku lat osiemdziesiątych XX wieku S. W. (1) pomógł K. i B. S. (ciotce i wujowi jego żony D. W. (1)) w załatwieniu materiałów na budowę dwóch garaży na nieruchomości położonej przy ul. (...) w K. , a następnie pomógł B. S. w budowie tych garaży . W dowód wdzięczności K. S. zgodziła się, aby S. W. (1) postawił także na w/w nieruchomości garaż dla siebie. W 1986 r. S. W. (1) wybudował taki garaż jednostanowiskowy murowany pomiędzy znajdującymi się na nieruchomości budynkiem mieszkalnym a kurnikiem (bliżej kurnika) na działce o numerze (...) oraz - w niewielkiej części- na działce nr (...). Do garażu ( i dalej do kurnika) prowadzi przez nieruchomość droga dojazdowa , z której korzystają wszyscy mieszkańcy nieruchomości.

Początkowo z w/w garażu korzystał S. W. (1), trzymał tam narzędzia do uprawy ogródka ( w pobliżu uprawiał ogródek) oraz sporadycznie garażował swój samochód marki S.. W późniejszym czasie na posesji naprzeciwko garażu S. W. (1) stawiał swoje kolejne samochody marki P. oraz O.. Do garażu S. W. (1) przychodził często , co 2- 3 dni po swoje narzędzia. S. W. (1) przestał korzystać z garażu latem 2017 r. , kiedy zrezygnował też z uprawy pobliskiego ogródka.

Od około 1989 r. z garażu zaczął korzystać także syn S. W. (1) C. W., który trzymał w tym garażu głównie swoje kolejne motory , które naprawiał, narzędzia i sprzęt turystyczny . C. W. korzysta z przedmiotowego garażu do chwili obecnej, przy czym od 2021 r. w związku ze sporem ze współwłaścicielami nieruchomości przebywa tam sporadycznie.

Klucze do garażu w okresie wspólnego korzystania posiadali zarówno S. W. (1) jak i C. W. . C. W. otrzymał komplet kluczy od swojego ojca.

Do garażu od początku był podłączony prąd poprzez kabel podpięty do instalacji w znajdującym się obok kurniku. Garaż był oświetlony. C. W. korzystał z prądu wykonując takie prace jak odkurzanie samochodu , szlifowanie, opalanie drzwi. Przed wykonaniem większych prac pytał się o zgodę H. S. (1) , oddawał je pieniądze za zużycie prądu bądź też odwdzięczał się przywożąc artykuły spożywcze.

C. W. , ani też jego ojciec, nie dbali o teren wokół garażu. Oni użytkowali teren przed drzwiami garażowymi, C. sprzątał jedynie wylewkę betonową przed garażem o szerokości około 2 metrów. Prace porządkowe wokół garażu takie jak koszenie i zbieranie trawy , grabienie liści wykonywał głównie M. S., czasem przy pomocy brata S. S. (1) , czasami robiła to J. W. (1). Utrzymaniem drogi dojazdowej do garażu (i dalszych zabudowań gospodarczych) zajmują się M. S. i J. W. (1) , zasypują dziury , zimą odśnieżają drogę . C. W. raz naprawiał drogę dojazdową do garażu , wypełniał cegłami i kamieniami koleiny. W trakcie korzystania z garażu C. W. wykonywał remonty dachu, w 2015 r. zmieniał pokrycie dachu , naprawiał drzwi w garażu.

Nikt inny poza S. W. (1) i C. W. nie korzystał z garażu. Nikt też , w tym współwłaściciele nieruchomości , na których posadowiony jest garaż nie zabraniali im korzystania z garażu.

( dowód : zeznania świadków D. W. (2) k. 233-234, D. W. (1) k. 34v-235, H. S. (1) k. 235v-236, S. K. k. 232v- 233, H. G. k. 234, H. S. (2) k. 234v – w zakresie w jakim Sąd dał im wiarę, zeznania wnioskodawcy C. W. k. 236-237 – w zakresie w jakim Sąd dał im wiarę , zeznania uczestników M. S. k. 237, S. S. (1) k. 237v- 238, J. W. (1) k. 238, M. W. (1) k. 238v-239, M. W. (2) k. 239, wypisy z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej k. 245-248, protokół oględzin nieruchomości wraz z dokumentacją fotograficzną k. 264-271)

W styczniu 2021 r. M. S. i S. S. (1) wezwali wnioskodawcę do opuszczenia i wydania garażu.

( dowód : wezwanie z dnia 11.01.2021 r. k. 22)

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek o stwierdzenia nabycia przez wnioskodawcę przez zasiedzenie wskazanej we wniosku części nieruchomości nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o dokumenty przedstawione w niniejszej sprawie przez wnioskodawcę , w tym odpisy ksiąg wieczystych i wypisy z rejestrów gruntu dotyczące wskazanych we wniosku nieruchomości, ich prawdziwość nie była kwestionowana i nie budziła wątpliwości. Sąd uwzględnił też dokumenty znajdujące się w aktach ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych nieruchomości jak też wpisy w papierowych księgach wieczystych . Ponadto Sąd oparł się na zeznaniach wnioskodawcy i uczestników oraz przesłuchanych w sprawie świadków, w części w jakiej uznał ich zeznania za wiarygodne.

W ocenie Sądu z dużą ostrożnością należy podejść do zeznań osób bliskich wnioskodawcy , jego brata i matki , treść ich relacji wskazuje, że są one nakierowane na wykazanie przesłanek niezbędnych do zasiedzenia po stronie wnioskodawcy , przy czym odbiegają one nie tylko od zeznań uczestników ale także zeznań samego wnioskodawcy, są przy tym częściowo sprzeczne, częściowo nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego.

Z zeznań świadka D. W. (2) (k. 233-234) – wynika, że przedmiotowy garaż został wybudowany przez jego ojca S. W. (1) w latach 1982-1983 ( w stanie wojennym) na ziemi podarowanej mu przez ciotkę K. S.. Świadek pomagał ojcu przy budowie. Na początku ojciec stawiał tam Syrenkę, potem stawiał ją przy garażu, a w garażu stały motory. Wnioskodawca miał zamiłowanie do motorów, kupował motory i od tamtej pory ojciec S. W. (1) przekazał ten garaż wnioskodawcy. Brat użytkował garaż i ojciec nawet tam nie chodził. Według świadka , wnioskodawca przejął garaż od 1990 r. Dalej świadek wskazał , że ojciec uprawiał tam ogródek, w garażu trzymał narzędzia ogrodnicze, przy czym świadek nie pamięta, do kiedy ojciec uprawiał ogródek. Według D. W. (2) klucze do garażu miał wnioskodawca, od niego świadek pożyczał klucze. Koło garażu brat trzymał jakiś złom, części do motorów. Ojciec trzymał samochód naprzeciwko garażu z 5-10 metrów przykryty plandeką. Świadek stwierdził , że ojciec ani brat nikomu nie płacili , bo to był ich garaż .

Odnośnie daty wybudowania przedmiotowego garażu przez S. W. (1) wskazać należy , iż wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów , które pozwoliły by ustalić okres budowy. Fakt ten należało więc ustalić na podstawie zeznań świadków i uczestników postępowania. W ocenie Sądu najbardziej wiarygodne są w tym zakresie zeznania uczestniczki J. W. (1), kojarzy ona moment wybudowania garażu przez S. W. (1) z istotnymi wydarzeniami w jej życiu ( chorobą i długotrwałym zwolnieniem lekarskim) , brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności . Określany przez uczestniczkę rok budowy garażu na 1986 znajduje przy tym potwierdzenie w relacji uczestników M. S., M. W. (1) , M. W. (2) . Sam wnioskodawca wskazuje , iż w 1986 r. garaż już był . W konsekwencji Sąd przyjął rok 1986 za najbardziej prawdopodobny okres powstania garażu na podstawie relacji wskazanych osób. Osoba S. W. (1) jako budującego przedmiotowy garaż jak też zgoda K. S. na budowę przez niego garażu była bezsporna.

Odnosząc się do zeznań D. W. (2) w konsekwencji powyższych rozważań Sąd nie dał wiary temu świadkowi co do budowy garażu w latach 1982-1983 jako sprzecznymi z relacją wskazanych osób. Wskazać przy tym należy , iż rozbieżność ta – czy garaż został wybudowany w latach 1982 -1983 czy też w 1986 r. nie ma znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy dla stwierdzenia zasiedzenia , w obu przypadkach upłynął bowiem okres 30 lat nieprzerwanego posiadania garażu przez wnioskodawcę i – w ocenie Sądu - także przez jego ojca.

Dalej, w ocenie Sądu, nie zasługują na wiarę zeznania świadka D. W. (2), iż ojciec wybudował garaż na ziemi podarowanej mu przez ciotkę K. S.. Bezspornym jest w niniejszej sprawie , iż S. W. (1) posiadał zgodę K. S. (żony B. S., która nie figurowała w księgach wieczystych jako właściciel czy współwłaściciel nieruchomości) na budowę garażu. Natomiast żadne okoliczności nie wskazują , iż K. S. wydzieliła i podarowała S. W. (1) część gruntu z przeznaczeniem pod budowę garażu . Świadek nie wyjaśnił przy tym na czym opiera swoje twierdzenia.

Nie zasługują na wiarę także zeznania D. W. (2) , iż ojciec przekazał wnioskodawcy garaż , brat przejął garaż w 1990 r. , a ojciec nawet tam nie chodził . Twierdzenia te są sprzeczne z zeznaniami innych przesłuchanych w sprawie osób , z których wynika , iż S. W. (1) korzystał z garażu do 2015 r. , 2017 r. czy też 2019 r. jak stwierdziła D. W. (1) . Sam wnioskodawca nie wskazywał ,że ojciec przekazał mu garaż w 1990 r. i przestał go sam użytkować .

Twierdzenia świadka, iż brat miał klucze do garażu są „ prawdziwe tylko w połowie”. Jak wynika z zeznań wnioskodawcy były dwa komplety kluczy do garażu , jeden miał ojciec a drugi wnioskodawca, co też niechętnie przyznała matka wnioskodawcy D. W. (1).

Świadek D. W. (1), matka wnioskodawcy ( zeznania k. 234-235), zeznała, iż latach 80 –tych , podczas stanu wojennego , jej mąż S. W. (1) pomagał B. S. „ załatwić” materiały na budowę garaży a następnie pomógł mu w budowie dwóch garaży dla państwa S. na przedmiotowej nieruchomości. Ciocia – K. S. powiedziała „ macie działkę w ogrodzie i pobudujcie i sobie”. Garaż pobudował mąż świadka - S. W. (1) w latach 80 –tych , pomagał mu syn D. W. (2). Według świadka garaż został postawiony w latach 86-87. Mieli w tym czasie samochód – S.. W latach 90-tych C. W. kupił motocykl do remontu i wtedy trzymał ten motocykl w garażu . Według D. W. (1) z tego garażu od początku korzystał jej maż i syn C.. Mąż trzymał w garażu narzędzia do uprawiania warzyw i owoców na pobliskiej działce takie jak widły , motyczki itp. Mąż korzystał z tego garażu do 2019 r. , kiedy to przekazali ogródek. C. naprawiał tam swoje motory . Samochody stały przed garażem i w garażu. Klucze do garażu miał mąż a później miał C.. Najpierw mieli wspólne klucze. Świadek stwierdziła, że chyba były dwa komplety kluczy, komplet kluczy miał mąż i C. miał swój. D. W. (1) zeznała też , że wnioskodawca przeprowadzał w garażu remonty , wymieniał dach około 3-5 lat wstecz, naprawiał drzwi i malował. Świadek stwierdziła , że nie był do garażu doprowadzony prąd , nie uiszczali żadnych opłat dla kogoś w związku z użytkowaniem garażu. Stwierdziła też , że mąż nie musiał przekazywać garażu dla syna , bo razem w nim robili, nie wiedziała , czy był moment , aby mąż przekazał synowi garaż. Według niej garaż jest własnością S. W. (1) i C. W.. Wskazała też , że korzystali z terenu przed garażem i z drogi dojazdowej do garażu.

W ocenie Sądu nie zasługują na wiarę twierdzenia świadka D. W. (1) , podobnie jak zeznania świadka D. W. (2), iż ciotka K. S. podarowała S. W. (1) ziemię , aby ten wybudował na niej garaż. Zeznania te są nielogiczne , nie potwierdzone innymi przekonującymi dowodami , wewnętrznie sprzeczne , w dalszych zeznaniach świadek D. W. (1) wskazała, iż mąż dostał od ciotki zgodę na wybudowanie garażu. Co do momentu korzystania z garażu przez wnioskodawcę , na wiarę zasługują te zeznania świadka , w których wiąże ten fakt z zakupem motocykla przez C. W. , jak wynika z zeznań wnioskodawcy korzysta on z tego garażu od 1989 r.

Sąd nie dał wiary także zeznaniom D. W. (1) , w których stwierdziła, że do garażu nie był doprowadzony prąd, w tym zakresie zeznania te są sprzeczne nie tylko z zeznaniami uczestników, ale także wnioskodawcy , który potwierdził, że prąd był doprowadzony do garażu. W pozostałej części zeznania D. W. (1) zasługują na wiarę jak zbieżne z relacją innych przesłuchanych w sprawie osób , którym Sąd dał wiarę , w tym co do posiadania kluczy przez S. W. (1) i C. W. , jak też co do korzystania przez nich obydwu z przedmiotowego garażu przez okres ponad 30 lat.

Z zeznań świadka H. S. (1) – synowej K. S., matki uczestników M. S. i S. S. (1), zamieszkałej na przedmiotowej nieruchomości od 1970 r., wynika, iż teściowa zgodziła się , aby S. W. (1) postawił tam garaż. Nie pamiętała , kiedy garaż został postawiony. Najpierw korzystał z niego S. W. (1) , trzymał tam swoje narzędzia, grabie , motyki, do uprawy ogródka, potem - nie pamiętała od kiedy- z garażu korzystał jego syn C. W., który trzyma tam do tej pory swój motor. H. S. (1) w 1990 r. została (współ)właścicielką nieruchomości , po przepisaniu na nią przez teściów, nie sprzeciwiała się korzystaniu z tego garażu. Świadek stwierdziła, że jak z garażu korzystał C. W. , to był tam prąd. Podała, iż wnioskodawca od czasu do czasu przychodził do niej , pytał się , czy może skorzystać z prądu, ona mu pozwalała, czasami dawał jej za to pieniądze. Około 3 lat wstecz opalał drzwi opalarką , pytał się jej czy może to zrobić , dał jej wtedy 50 zł. Wnioskodawca korzystał z prądu w garażu, , używał w garażu światło, sprzątał w samochodzie, odkurzał.

W ocenie Sądu zeznania H. S. (1) w pełni zasługują na wiarę jako logiczne , spójne , znajdujące potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w sprawie co do jej prawa własności jak też w relacji innych przesłuchanych w sprawie osób, którym Sąd dał wiarę . W ocenie Sądu świadek przedstawia okoliczności , które pamięta , obiektywnie , bez ukierunkowania na poparcie którejkolwiek ze stron sporu. Brak jest okoliczności wskazujących, iż świadek miałaby zeznawać nieprawdziwie, w szczególności co do zachowania wnioskodawcy , który pytał ją o zgodę na wykonanie określonych czynności w garażu i oddawał pieniądze za prąd. W tym zakresie zeznania świadka potwierdzają uczestnicy. Ponadto jak wynika z zeznań wnioskodawcy H. S. (1) nie pozostaje z nim w konflikcie.

Zeznania pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków generalnie zasługują na wiarę.

Świadek S. K. (zeznania k. 232v-233) podał w szczególności , iż w latach 1990 – 1991 na posesji ( przy ul. (...) w K.) przy garażu S. W. (1) stawiał samochód za zgodą właściciela nieruchomości pana S.. W tym czasie garaż S. W. (1) już stał , „miał już swoje lata”. S. W. (1) władał garażem jak właściciel , miał tam swój samochód , swoje narzędzia. Świadek widywał na posesji - w garażu lub przy garażu - C. W. , jak robił motocykl, rozbierał go i składał. Raz w garażu stał samochód raz motor.

Z zeznań świadka H. G. (k. 234) wynika, iż przedmiotowy garaż został wybudowany przez S. W. (1) w latach 80- tych. W garażu stał samochód , jakiś motor z przyczepą , nie zwracała na to uwagi. Według świadka garaż użytkował S. W. (1) i C. W., oni byli też właścicielami garażu dla innych. Widziała jak wnioskodawca był w tym garażu.

Świadek H. S. (2) (zeznania k. 234v) podała w szczególności, iż garaż został wybudowany w latach 80-tych przez S. W. (1) za zgodą państwa S.. Garaż użytkowali C. i S. W. (2) . C. miał motory i „grzebał w nich” . Widziała jak samochód S. W. (1) stał obok garażu. Świadek przychodziła do K. S. dopóki ta żyła tj. do 1993 r. świadek stwierdziła , że właścicielem garażu był według niej C. W., po czym wskazała że właścicielem był S. W. (1), nie wie do kiedy ten garaż użytkował.

Zeznania wskazanych świadków generalnie zasługują na wiarę , świadkowie wyjaśnili w jakich okolicznościach przebywali na posesji przy ul. (...) w K.. W ocenie Sądu świadkowie zeznają okoliczności , które faktycznie pamiętają , ich zeznania są zbieżne, spójne, świadkowie podają okoliczności, które znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych przesłuchanych osób, którym Sąd dał wiarę . Jednocześnie z uwagi na fakt , iż zeznania wskazanych osób dotyczą okresu początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku , jak też świadkowie posiadali raczej ogólną wiedzę odnośnie przedmiotu sprawy , ich zeznania nie mają decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wątpliwości budzą twierdzenia H. G., która garaż wybudowany przez S. W. (1) określa jako metalowy, co jest niezgodne z prawdą . Wątpliwości również budzą twierdzenia świadka H. S. (2), iż S. w zamian za pomoc „dali” S. W. (1) „kawałek ziemi”.

Istotne znaczenie dla dokonania ustaleń w sprawie miały zeznania wnioskodawcy i uczestników zamieszkujących na nieruchomości przy ul. (...) w K..

Wnioskodawca C. W. w swoich zeznaniach ( k. 236- 237) podał w szczególności, iż przedmiotowy garaż został wybudowany w latach 80-tych, w 1986 r. jak był w szkole podstawowej garaż już był. Wnioskodawca stwierdził, iż ciotka przekazała dla jego ojca kawałek ziemi, aby wybudował ten garaż. To ojciec dostał zgodę na budowę garażu. Wnioskodawca również korzystał z garażu, nie musiał pytać ojca o zgodę na korzystanie z garażu. Wnioskodawca podał, iż przed 1989 r. miał tam motocykl , który był w częściach i go składał. W 1989 r. jak dostał prawo jazdy , to trzymał tam motory , i tak jest do dzisiaj. Klucze do garażu miał wnioskodawca i jego ojciec. Wnioskodawca klucze dostał od ojca. W garażu wnioskodawca trzymał motocykle, a jego ojciec trzymał narzędzia. Wnioskodawca wskazał, iż jego ojciec do 2000 r. na pewno uprawiał działkę, kiedy przestał zajmować się działką , przekazał mu ją. Według wnioskodawcy ojciec nie trzymał samochodu w garażu. Ojciec na zewnątrz trzymał samochód O. pod przykryciem. Dalej wnioskodawca wskazał, iż od 1989 r. korzysta bez przerwy z przedmiotowego garażu , trzyma tam motocykle, sprzęty turystyczne, butle gazowe, narzędzia, sprzęty. Przyjeżdża po to , co mu jest potrzebne. Nikt inny nie korzystał z tego garażu. Nikogo nie pytał o zgodę na korzystanie z garażu. Wnioskodawca zeznał, iż prąd był doprowadzony do garażu od początku do 2021 r. Wnioskodawca sporadycznie korzystał z tego prądu. Jak chciał wykonywać jakieś większe prace (np. opalanie drzwi) to pytał się H. S. (1) , czy może. Nigdy nie płacił jej za prąd, przywoził jej jakieś artykuły spożywcze , czasami gdzieś zawiózł. Wnioskodawca wskazał, iż dojeżdżając do garażu korzystał z drogi dojazdowej , z której korzystali także inni. W 2021 r. otrzymał pismo, że ma opuścić garaż , wcześniej nikt nie wzywał go do wydania tej nieruchomości, nikt nie zabraniał korzystania z niej. Wnioskodawca podał też , że wykonywał remonty dachu garażu, w 2015 r. zmieniał pokrycie dachu , naprawiał drzwi. Naprawiał też drogę dojazdową do garażu , wypełniał cegłami i kamieniami koleiny, zbierał gwoździe z drogi wysypane razem z popiołem.

W ocenie Sądu zeznania wnioskodawcy zasługują w przeważającej części na wiarę , w szczególność co do istnienia garażu w 1986 r. , korzystania z garażu wspólnie przez wnioskodawcę i jego ojca, posiadania przez każdego z nich kluczy do garażu , sposobu korzystania z garażu , wykonywanych przez wnioskodawcę remontów , doprowadzenia prądu do garażu , naprawiania przez wnioskodawcę (jednokrotnego) drogi dojazdowej do garażu, w tym zakresie zeznania są spójne logiczne, zbieżne z innymi dowodami, którym Sąd dał wiarę.

Sąd nie dał wiary twierdzeniom wnioskodawcy – podobnie jak twierdzeniem świadka D. W. (2) i D. W. (1), w części w jakiej stwierdził , iż ciotka przekazała dla jego ojca kawałek ziemi, aby wybudował ten garaż, zeznania te są w okolicznościach sprawy nielogiczne i nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Sąd nie dał wiary wnioskodawcy , co do tego, iż jego ojciec nie trzymał w garażu samochodu tj. S., z wiarygodnych zeznań innych przesłuchanych w sprawie osób , wynika, iż tak było . Sąd nie dał też wiary twierdzeniom wnioskodawcy , iż jego ojciec uprawiał działkę do 2000 r. , a gdy przestał uprawiać przekazał ją wnioskodawcy. W tym zakresie zeznania wnioskodawcy są sprzeczne z relacjami innych przesłuchanych w sprawie osób , w tym matki wnioskodawcy, z których wynika, iż S. W. (1) uprawiał ogródek do roku 2015 , 2017 czy nawet 2019 i do tego momentu cały czas przychodził do przedmiotowego garażu , gdzie trzymał swoje narzędzia. Sąd nie dał wiary też zeznaniom wnioskodawcy , w których zaprzecza, iż płacił H. S. (1) za zużycie prądu, w tym zakresie zeznania te są sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami H. S. (1) , które znajduję też potwierdzenie w innych dowodach.

Uczestnik M. S. w swoich zeznaniach (k. 237) wskazał, że według niego przedmiotowy garaż został wybudowany w 1986 r. Z tego garażu od początku korzystał S. W. (1), miał samochód marki P. i trzymał go w garażu , nie pamięta do kiedy, potem dosyć często przychodził do garażu po narzędzia. C. W. zawsze trzymał tam motory, rozbierał je i składał. Zarówno C. W. jak i S. W. (1) mieli klucze do garażu. Według uczestnika od około 10 lat S. W. (1) nie uprawia tej działki i przestał przychodzić . Obecnie C. W. korzystał z tego garażu dosyć często. Do garażu był doprowadzony prąd. C. W. płacił H. S. (1), kiedy zużył „trochę” prądu. Wnioskodawca wykonywał remonty garażu , pokrył garaż nową blachą i pomalował drzwi. Wnioskodawca jedynie zamiatał przed drzwiami garażu, nie dbał o teren wokół garażu. To głównie M. S. kosił i zbierał trawę, grabił liście , czasami robiła to J. W. (1). Utrzymaniem drogi dojazdowej do garażu ( i kurnika ) zajmuje się M. S. i J. W. (1) , zasypują dziury , zimą odśnieżają drogę . Uczestnik nie zabraniał wnioskodawcy korzystania z tego garażu.

Z zeznań uczestnika S. S. (1) (k. 237) wynika, iż nie pamięta on kiedy został wybudowany garaż. Na początku z garażu korzystał S. W. (1) miał tam swoje narzędzia, grabie , motyki itp. S. W. (1) przychodził na działkę dosyć często. Uczestnik nie pamięta od kiedy wnioskodawca korzystał z garażu , jego ojciec przychodził po narzędzia a wnioskodawca tam majsterkował przy swoich motorach. Według uczestnika to wnioskodawca bardziej korzystał z tego garażu. Od początku tam był doprowadzony prąd , C. W. czasami płacił matce uczestnika H. S. (1) „ parę groszy”, pytał się matki , czy może „coś podszlifować” , matka się zgadzała. W. korzystali z terenu przed garażem około 5 metrów, był tam stawiany samochód. O teren wokół garażu dbał brat – M. S. , kosił trawę , sprzątał liście, czasami uczestnik mu pomagał . C. i S. W. (2) wokół garażu nic nie robili , czasami wnioskodawca przed garażem posprzątał po sobie. Nikt nie zabraniał im korzystania z garażu. Z drogi prowadzącej do garażu (i kurnika) korzystają wszyscy mieszkańcy oraz wnioskodawca. Wnioskodawca raz naprawiał drogę , kładł cegły , jak były dziury. Uczestnik podał, iż drogę równał on sam z bratem i J. W. (1) . Wnioskodawca robił konserwacją drzwi w garażu i położył blachę na dach.

Uczestniczka J. W. (1) w złożonych zeznaniach ( k. 238) podała, iż , budowa garażu mogła mieć miejsce w 1986 r. ( uczestniczka była wówczas na dłuższym zwolnieniu). Z garażu korzystał S. W. (1) , trzymał tam narzędzia do uprawy działki , sporadycznie garażował tam samochód S. . Nie pamięta od kiedy C. W. korzystał z garażu , jak uzyskał pełnoletność w 1989 r. to już korzystał z garażu , trzymał tam swoje motory . S. W. (1) korzystał z garażu do lata 2017 r. , systematycznie przychodził tam po swoje narzędzia do uprawy działki. Nikt mu nie zabraniał. Czasami przed garażem stał samochód S. W. (1). Garaż był oświetlony, do garażu był doprowadzony prąd od H. S. (1), wnioskodawca sporadycznie płacił za prąd. C. W. grzecznościowo korzystał z garażu. Uczestniczka wskazała, iż sama odśnieżała drogę dojazdową prowadzącą do garażu, bo miała tam dojazd do kotłowni. Trawę wokół garażu kosił M. S., czasami S. S. (1) . Podatki od nieruchomości płacili współwłaściciele.

Z zeznań uczestnika M. W. (1) (k. 238v- 239) wynika, iż garaż powstał w latach 1986 – 1987 . Garaż budował S. W. (1). Na początku S. W. (1) korzystał z tego garażu, trzymał tam swoje narzędzia, samochód Syrenkę . Później C. W. trzymał tam swoje motocykle, wnioskodawca zaczął korzystać z garażu w latach 89-90 . Według uczestnika S. W. (1) korzystał z garażu do 2015 r., przychodził tam po swoje narzędzia , bywał co 2-3 dni. Wnioskodawca korzystał z garażu do 2021 . C. W. wykonywał remonty garażu, poprawiał dach, zmieniał pokrycie dachowe. O teren wokół garażu dbali bracia S., kosili, grabili, sprzątali .Przed garażem jest wylana posadzka do 2 metrów od garażu i to sprzątał C.. Uczestnik podał, iż z opowiadań wie , że C. przychodził do cioci (H. S. (1)) i pytał się o wykonywanie jakiś czynności, płacił jej w związku z tym jakieś pieniądze. Wnioskodawca prowadził jakieś prace związane z naprawą mebli, renowacją motocykli, to było związane z korzystaniem z prądu. Nikt inny nie korzystał z garażu . Nikt nie zabraniał mu korzystania z garażu.

Uczestniczka M. W. (2) zeznała , iż budowa przedmiotowego garażu musiała mieć miejsce w latach 86-88. Na początku z garażu korzystał S. W. (1) , parkował tam Syrenkę , trzymał narzędzia do uprawy ogródka. Uczestniczka nie potrafiła wskazać od kiedy wnioskodawca korzystał z garażu. Według uczestniczki do 2017 r. przychodzili do garażu obaj S. W. (1) i C. W. . C. trzymał w garażu swój motor, na zewnątrz garażu szlifował meble. Stał tam też samochód marki P.. O teren wokół garażu dbał M. S., przy pomocy brata , kosili trawę , zamiatali, zbierali liście. W. korzystali z drogi dojazdowej znajdującej się na nieruchomości , z której korzystają wszyscy mieszkańcy. O utrzymanie tej drogi dbają S. i J. W. (1), łatali oni dziury w drodze ziemią z ogrodu. Nie zabraniano W. korzystania z garażu. Podatki od nieruchomości płacili współwłaściciel gruntu. C. W. przynosił pieniądze za prąd do cioci.

W ocenie Sądu zeznania uczestników M. S., S. S. (1), J. W. (1) , M. W. (1) i M. W. (2) w pełni zasługują na wiarę ,zeznania te są spójne , logiczne, zbieżne , wzajemnie się uzupełnią , znajdują potwierdzenie w innych przeprowadzonych w sprawie dowodach w tym zeznaniach świadka H. S. (1) jak też – po części zeznaniach wnioskodawcy , w części w której Sąd dał im wiarę . Niewielkie rozbieżności co do dat dotyczących budowy garażu czy okresu , kiedy S. W. (1) przestał korzystać z garażu , nie mogą skutkować negatywną oceną ich zeznań , zważywszy , że przedmiotem ustaleń są okoliczności z okresu ponad 30 lat wstecz. W ocenie Sądu za najbardziej przekonujące co do okresu , kiedy S. W. (1) przestał korzystać z garażu są zeznania J. W. (1) , uczestniczka logicznie wytłumaczyła skąd wynika jej pamięć co do tych okoliczności , znajduje to potwierdzenie w relacji innych osób.

Uczestniczki A. K. (1) (k. 239v) i J. H. (zeznania k. 239v) nie posiadały wiedzy co do okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Wskazać też należy , iż kwestia rozmów na początku stycznia 2021 r. jak też później podejmowanych przez D. W. (2) i D. W. (1) z uczestnikami lub ich osobami bliskimi w przedmiocie nabycia udziałów w nieruchomości przez wnioskodawcę nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Przechodząc do omówienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia wskazać należy , iż zgodnie z art. 172 kc posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu, jako posiadacz samoistny, chyba, że uzyskał posiadanie w złej wierze; po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Podstawowym wymaganiem, które ustawa przewiduje dla nabycia własności nieruchomości przez jej zasiedzenie jest zatem, by posiadacz posiadał daną nieruchomość jako posiadacz samoistny. Zgodnie zaś z art. 336 kc posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Samoistne posiadanie polega na wykonywaniu przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Posiadacz musi również wykazywać wolę władania nieruchomością jak właściciel.

Kolejnym wymaganiem ustawowym do nabycia własności przez zasiedzenie jest, by posiadanie samoistne trwało nieprzerwanie przez określony czas - 20 lat w przypadku uzyskania posiadania w dobrej wierze i 30 lat w przypadku uzyskania posiadania w złej wierze. Dla przyjęcia posiadania w dobrej wierze niezbędne jest wykazanie, że samoistny posiadacz rzeczy nie tylko pozostaje w przekonaniu, że niczyjego prawa nie narusza, ale że ma on przeświadczenie, iż jest właścicielem rzeczy i że to jego przeświadczenie znajduje w danych okolicznościach obiektywne uzasadnienie. Przyjmuje się też, że dobra wiara polega na błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniu posiadacza nieruchomości, że przysługuje mu wykonywane przez niego prawo, a w złej wierze jest ten, który wie albo powinien wiedzieć, że prawo własności nie przysługuje jemu, lecz innej osobie.

Jak wynika z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie S. W. (1) w1986 r. wybudował na nieruchomości położonej przy ul. (...) w K. garaż jednostanowiskowy murowany za zgodą ciotki K. S.. Początkowo z w/w garażu korzystał S. W. (1), trzymał tam narzędzia do uprawy ogródka oraz sporadycznie garażował swój samochód marki S.. S. W. (1) przestał korzystać z garażu latem 2017 r. , kiedy zrezygnował też z uprawy pobliskiego ogródka. Od około 1989 r. z garażu zaczął korzystać także syn S. W. (1) C. W., który trzymał w tym garażu głównie swoje kolejne motory , które naprawiał, narzędzia i sprzęt turystyczny . C. W. korzysta z przedmiotowego garażu do chwili obecnej. Klucze do garażu w okresie wspólnego korzystania posiadali zarówno S. W. (1) jak i C. W. . C. W. , ani też jego ojciec, nie dbali o teren wokół garażu. Oni użytkowali teren przed drzwiami garażowymi, C. sprzątał jedynie wylewkę betonową przed garażem o szerokości około 2 metrów. Prace porządkowe wokół garażu jak też związane z utrzymaniem drogi dojazdowej do garażu wykonywali uczestnicy zamieszkali na nieruchomości wspólnej. C. W. korzystał z prądu podłączonego do garażu ( z pobliskiego kurnika) wykonując takie prace jak odkurzanie samochodu , szlifowanie, opalanie drzwi. Przed wykonaniem większych prac pytał się o zgodę H. S. (1) , oddawał je pieniądze za zużycie prądu bądź też odwdzięczał się przywożąc artykuły spożywcze. Nikt inny poza S. W. (1) i C. W. nie korzystał z garażu. Nikt też , w tym współwłaściciele nieruchomości , na których posadowiony jest garaż nie zabraniali im korzystania z garażu.

Jak już wskazano wyżej podstawowym wymaganiem, które ustawa przewiduje dla nabycia własności nieruchomości przez jej zasiedzenie jest, by posiadacz posiadał daną nieruchomość jako posiadacz samoistny. Zgodnie zaś z art. 336 kc posiadaczem samoistnym jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Samoistne posiadanie polega na wykonywaniu przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Posiadacz musi również wykazywać wolę władania nieruchomością jak właściciel.

O samoistnym charakterze posiadania decydują przede wszystkim okoliczności faktyczne o charakterze zewnętrznym, tj. zachowanie się posiadacza dostrzegalne dla innych osób, za pomocą którego posiadacz demonstruje swoją wolę wykonywania pełnego władztwa nad rzeczą dla siebie ( cum animo rem sibi habendi). Posiadanie samoistne cechuje samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa nad rzeczą.

W post. z 5.9.2008 r. (I CSK 54/08, L.) SN podkreślił, że realizacja funkcji zasiedzenia nie może uzasadniać zaskakiwania podmiotów, przeciwko którym biegnie termin zasiedzenia. W wypadku, gdy według osoby władającej gruntem jest ona posiadaczem w zakresie zbliżonym do użytkowania ("bezterminowe prawo użyczenia") i korzysta z gruntu w sposób odpowiadający temu prawu, właściciel nieruchomości nie musi podejmować żadnych działań zmierzających do zachowania swego prawa. Upływ terminu zasiedzenia nie może bowiem spowodować utraty przysługującego mu prawa własności.

Wskazać należy , iż wnioskodawca nie był wyłącznym posiadaczem garażu posadowionego na objętej wnioskiem nieruchomości . Posiadaczem garażu od 1986r. , a od 1989 r. współposiadaczem garażu do 2017 r. był ojciec wnioskodawcy S. W. (1). W ocenie Sądu wnioskodawca nie był posiadaczem samoistnym części nieruchomości, której dotyczy wniosek. Wnioskodawca i jego ojciec korzystali z części nieruchomości zabudowanej przedmiotowym garażem na zasadzie użyczenia. W przypadku wykonywania prac w garażu wnioskodawca pytał się H. S. (1) o zgodę na wykonywanie prac i skorzystania z prądu, płacił jej wówczas odpowiednie kwoty. Wnioskodawca w żaden sposób nie zamanifestował woli wykonywania pełnego władztwa nad rzeczą ( częścią nieruchomości) dla siebie. Nie dbał o otoczenie garażu , nie wykonywał tam żadnych prac porządkowych jak sprzątanie liści, przycinanie trawy , czy odśnieżanie . Powyższe wskazuje, iż był jedynie posiadaczem zależnym , nie mógł więc nabyć własności nieruchomości przez zasiedzenie. Wskazać należy , iż zasiedzenie jest sposobem nabycia własności rzeczy przez długotrwały upływ czasu związany z wykonywaniem uprawnień właścicielskich przez osobę niebędącą właścicielem. Jednocześnie dotychczasowy właściciel traci prawo własności. Skutek ten nie jest niezgodny z zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP, w szczególności z konstytucyjną zasadą ochrony własności. Pozbawienie własności dotychczasowego właściciela wymaga, by instytucja zasiedzenia była ściśle reglamentowana przez ustawodawcę ( por. Komentarz do art. 172 kc red. serii Osajda/red. tomu Borysiak 2024, wyd. 32/R. Morek).

Zasiedzenie jako wyjątek od zasady ochrony własności podlega wykładni ścisłej. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że skoro zasiedzenie jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady nienaruszalności prawa własności, to wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść ochrony własności, a nie odwrotnie, gdyż Konstytucja nie gwarantuje prawa osób znajdujących się w sytuacji faktycznej prowadzącej do zasiedzenia Prowadzi to do wniosku, że instytucja zasiedzenia powinna być stosowana w tych sytuacjach, w których nie ma wątpliwości co do tego, że zachowanie posiadacza było dostrzegalne dla otoczenia oraz dla samego właściciela i mogło zostać w sposób jednoznaczny odebrane jako zmierzające do pozbawienia właściciela tytułu własności, bo tylko wtedy można „zarzucić” właścicielowi wieloletni brak reakcji na ewidentne naruszanie jego własności polegające na wyzuciu go z posiadania, a tym samym zastosować wobec niego „sankcję” utraty tej własności. (por. postanowienie SN z dnia 07 października 2010 roku, IV CSK 152/10; postanowienie SN z 17 stycznia 2017 roku, IV CSK 139/16; wyrok SA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2014 roku, I ACa 154/14, Postanowienie SO w Katowicach z dnia 21.03.2023 r. sygn.. akt II Ca 1936/22, por. też uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2003 roku, P 3/03, OTK-A 2003/8/82).

W niniejszej sprawie wnioskodawca ,w ocenie Sadu , nie był posiadaczem samoistnym wskazanej we wniosku nieruchomości , wobec czego pomimo upływu czasu niezbędnego do zasiedzenia , nie mógł on nabyć własności nieruchomości. W konsekwencji wniosek podlegał oddaleniu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 1 kpc.