Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 listopada 2020r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Tomasz Cichocki
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2020 r. w K.

sprawy z powództwa D. S.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda D. S. kwotę 8.172,00 zł (osiem tysięcy sto siedemdziesiąt dwa złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od 17.08.2019r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda D. S. kwotę 2.995,20 zł (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  nakazuje zwrócić powodowi kwotę 598,80 zł (pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych i 80/100) niewykorzystanej zaliczki.

Sygn. akt I C 1400/19

UZASADNIENIE

Powód D. S. wniósł o zasądzenie kwoty 5.061,72 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17.08.2019r. do dnia zapłaty. Wniósł ponadto o obciążenie pozwanego kosztami procesu. Podniósł, że w dniu 24.07.2019r. doszło do kolizji drogowej wskutek której został uszkodzony pojazd M. nr rej. (...). Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłacił kwotę 938,28 zł odszkodowania. W ocenie powoda wartość odszkodowania została zaniżona, wobec czego powód zlecił sporządzenie prywatnej ekspertyzy. Ze sporządzonej kalkulacji wynika, że realny koszt naprawy to kwota 9800,00 zł. Powód wezwał pozwanego do zapłaty różnicy, ale pozwany nie odpowiedział na wezwanie. Powód podniósł także, że pozwany niezasadnie zaniżył stawkę za roboczogodzinę oraz bezzasadnie uzależnia wypłatę dalszej kwoty odszkodowania od przedstawienia rachunków za naprawę pojazdu.

W toku postępowania powód rozszerzył powództwo do kwoty 8 172,00 zł (k. 46, 59).

Pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. Nie kwestionował swojej odpowiedzialności za zdarzenie. Przyznał także, że wypłacił powodowi odszkodowanie w kwocie 762,82 zł (netto) na podstawie sporządzonej przez siebie kalkulacji. Wskazał, że pozwany nie udokumentował poniesienia kosztów naprawy, a w szczególności tego, że przewyższały one zapłaconą kwotę. Ponadto pozwany zaproponował wykonanie naprawy w możliwe najkrótszym terminie w jednym z warsztatów współpracujących z pozwanym. Poszkodowany został przy tym poinformowany, że jeżeli nie skorzysta z sieci naprawczej (...) SA, a kosztorys naprawy w warsztacie do którego się uda będzie opiewał na wyższa kwotę, to nadal będzie mógł skorzystać z oferty pozwanego. Stosownie do art. 361§1i2 k.c. oraz art. 16 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych zobowiązują do podjęcia najbardziej ekonomicznych rozwiązań mieszczących się w definicji normalnych następstw szkody. Nieposzanowanie ich przez poszkodowanego oznaczałoby przyczynienie się do zwiększenia kosztów szkody, wobec czego pozwany nie ponosi odpowiedzialności za dobrowolne decyzje poszkodowanego mogące skutkować bezzasadnym zwiększeniem rozmiarów szkody. Wskazał także, że o wysokości poniesionej przez pozwanego szkody rozstrzygają faktyczne koszty naprawy, a nie hipotetycznie wyliczony koszt naprawy, który przez wzgląd na uwarunkowania rynkowe może być bardzo różny w zależności od rodzaju wybranego warsztatu naprawczego i zastosowanych do naprawy części.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 24.07.2019r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzona została naczepa marki M. nr rej. (...) należąca do powoda D. S..

Sprawca zdarzenia ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. z siedzibą w W..

( bezsporne)

W wyniku zdarzenia w naczepie doszło do uszkodzenia paneli bocznych poszycia naczepy poprzez ich głębokie zarysowanie z odkształceniem plastycznym. Doszło także do uszkodzenia słupka tylnego naczepy.

(d.: bezsporne, akta szkody – k. 33)

Po kolizji powód zgłosił szkodę pozwanemu, wskutek czego pozwany zaproponował odszkodowanie w wysokości 938,28 zł. W sporządzonej przez siebie kalkulacji pozwany zakwalifikował panele boczne do naprawy, wartość roboczogodziny została przyjęta na kwotę 49,00 zł.

(d.: bezsporne, kalkulacja – k. 8)

Po otrzymaniu odszkodowania pozwany zwrócił się o wykonanie kalkulacji kosztów naprawy do producenta naczepy. Z kalkulacji tej wynika, że koszty naprawy powinny wynieść 12 054 zł (9800,00 zł netto).

(d.: kalkulacja – k. 10)

Po wykonaniu kalkulacji powód wezwał pozwanego do zapłaty dalszej kwoty 8840,72 zł tytułem dopłaty do odszkodowania w terminie do 11.09.2019r.

(d.: wezwanie – k. 9)

Panele boczne naczepy wykonane są z profili komórkowych zamkniętych, w których dostęp od strony wewnętrznej do uszkodzonych poszyć zewnętrznych jest niemożliwy. Naprawa paneli nie przywróci ich stanu sprzed szkody, zatem aby skutecznie usunąć uszkodzenia profili należy je wymienić. Z kolei pracochłonność naprawy słupka tylnego wynosi 5 roboczogodzin. Wymianie podlega także odblaskowa taśma konturowa na części dolnej paneli bocznych.

Koszt naprawy uszkodzeń naczepy przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę w wysokości 100,00 zł wynosi 11 205,30 zł brutto – 9 110,00 zł netto.

(d.: opinia biegłego –k. 35-38)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest zasadne.

Ustalony powyżej stan faktyczny sprawy był pomiędzy stronami w istocie bezsporny. W szczególności pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkodę, wynikającej z zawartej umowy ubezpieczenia OC, nie kwestionował również faktu zaistnienia szkody oraz jej okoliczności. Bezsporny okazał się także zakres uszkodzeń w pojeździe powoda. Sporem objęta była jedynie wysokość należnego powodowi odszkodowania.

Odnosząc się z kolei do meritum sprawy, tj. zasadności żądania powoda należy wskazać, że zasadą jest, iż naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej albo że za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Podkreślić należy, że stosownie do art. 363§1 KPC wybór sposobu naprawienia szkody należy przede wszystkim do poszkodowanego. Jest poza sporem w sprawie, iż powód dokonał wyboru sposobu naprawienia szkody żądając zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej.

Odpowiedzialność pozwanego, jako ubezpieczyciela sprawcy szkody, wynika z normy art. 822§1 k.c. Ze wskazanego przepisu art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar ( tak SN w wyroku z 12.04.2018r., II CNP 43/17, LEX nr 2490615 – który to pogląd sąd orzekający w całości podziela). Tym samym brak jakichkolwiek podstaw do obniżenia należnego powodowi odszkodowania z tego tytułu, iż mógł on ewentualnie dokonać faktycznej naprawy pojazdu za kwotę niższą niż należne mu odszkodowanie. Jak bowiem wynika z powyższego, decyzja w zakresie dokonania przywrócenia do stanu poprzedniego i sposobu jego dokonania należy do poszkodowanego. W okolicznościach sprawy bezskuteczne jest także w stosunku do powoda zastrzeżenie pozwanego, iż w przypadku wyższego kosztu naprawy wypłaci odszkodowanie w kwocie nieprzekraczającej kosztu naprawy w warsztacie należącym do sieci naprawczej (...) S.A.

Dalej należy wskazać, iż zastosowanie art. 822 § 1 w zw. z art. 363 § 1 k.c. oznacza, że poszkodowany nie może żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty. W takim przypadku może żądać wyrównania tego uszczerbku w jego majątku, który odpowiada wartości rzeczy zniszczonej wskutek działania sprawcy szkody. Ocena, czy koszty restytucji są nadmierne zależy od okoliczności sprawy. Na gruncie spraw dotyczących naprawy pojazdów mechanicznych ugruntowała się praktyka zakładająca, że koszt naprawy nie jest nadmierny dopóty, dopóki nie przewyższa wartości pojazdu sprzed wypadku ( tak SN w wyroku z 12.04.2018r., II CNP 43/17, LEX nr 2490615 – który to pogląd sąd orzekający także podziela w całości). W rozpoznawanej sprawie nie było przy tym sporu, iż koszt naprawy pojazdu powoda nie przekracza wartości tego pojazdu sprzed kolizji.

Z uwagi na spór stron, co do wartości kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu (...) na okoliczność ustalenia kosztów naprawy pojazdu. Opinia ta ( opinia biegłego –k. 35-38). Opinia ta nie była kwestionowana przez strony. Mając to na uwadze, a także fakt, iż opinia jest jasna, logiczna i pozbawiona sprzeczności, Sąd podzielił wnioski opinii w całości.

Ze wskazanej opinii w sposób jednoznaczny wynika, iż pierwotnie wypłacone przez pozwanego odszkodowanie tytułem kosztów naprawy pojazdu w wysokości 938,28 zł było znacznie zaniżone i nie zapewniało możliwości przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji, stąd roszczenie powoda należy ocenić jako słuszne co do zasady.

Odnosząc się do kalkulacji sporządzonej przez pozwanego, biegły jednoznacznie wskazał w opinii, że naprawa uszkodzonych paneli bocznych naczepy nie jest możliwa ponieważ są one zbudowane z komórkowych profili zamkniętych, w których nie ma dostępu do wewnętrznej części uszkodzonego panelu. W tej sytuacji wbrew przyjęciu pozwanego, przywrócenie do stanu poprzedniego może polegać tylko na wymianie tych paneli. Z opinii biegłego wynika także, iż uzasadnione jest zastosowanie stawki za roboczogodzinę w wysokości 100,00 zł, a nie 49,00 zł jak w kalkulacji pozwanego. Pozwany nie przedstawił przy tym żadnego dowodu by była to stawka znajdowała zastosowanie na rynku. Podkreślenia wymaga przy tym, że opinia biegłego, również w tym zakresie, nie była kwestionowana, w szczególności przez pozwanego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd jako koszt przywrócenia pojazdu powoda do stanu sprzed kolizji przyjął wyliczony przez biegłego koszt naprawy przy zastosowaniu stawki za robociznę stosowanej na terenie K. w wysokości 100,00 zł/rbg, tj. kwotę 11.205,30 zł brutto - tj. 9110,00 zł netto.

W tych okolicznościach za zasadne należy uznać żądanie powoda zapłaty 8 172,00 zł jako uzupełnienie wypłaconego odszkodowania, wobec czego Sąd uwzględnił je w całości.

O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł stosownie do żądania pozwu od dnia 17.08.2019r. Żądanie to znajduje oparcie w art. 481§1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Na tej podstawie zasądził na rzecz powoda poniesione przez niego koszty sądowe wg spisu złożonego na rozprawie, tj. 500,00 zł opłaty od pozwu, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1800,00 zł stosownie do §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 265.) z uwzględnieniem kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę w kwocie 294,000 zł. Przy czym w zakresie kosztów biegłego Sąd przyjął kwotę 401,20 zł przyznanego i wypłaconego biegłemu wynagrodzenia.

O zwrocie pozostałej, niewykorzystanej części zaliczki uiszczonej przez powoda orzeczono na podstawie art. 84 ust. 1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t.: Dz.U. z 2019r., poz. 785).