Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 czerwca 2021r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Beata Bihuń
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Sandra Kozak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2021 r. w K.

sprawy z powództwa (...) A. Ś., M. Ś. Sp. J. z siedzibą w B.

przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W.

spory na tle ubezpieczeń OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z tytułu wypadków komunikacyjnych, z wyłączeniem spraw o symbolu 014pz

I.  Powództwo oddala;

II.  Zasądza od powoda (...) A. Ś., M. Ś. Sp. J. z siedzibą w B. na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. kwotę 270,00zł (dwieście siedemdziesiąt złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

sygn. akt I C 800/20

UZASADNIENIE

Powód (...) A. Ś., M. Ś. Sp. J. z siedzibą w B. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. kwoty 510,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz kosztami procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 22.10.2019 r. doszło do kolizji,

w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód poszkodowanego K. F. marki B. o nr rej (...). Osoba odpowiedzialna za zdarzenie była ubezpieczona u pozwanego, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie w kwocie 1.157,09 zł. W ocenie powoda odszkodowanie było zaniżone, a żądana w pozwie kwota to część odszkodowania, jak przysługuje powodowi od pozwanego. Powód nabył prawo do tego odszkodowania na podstawie umowy cesji.

W odpowiedzi na pozew pozwany Towarzystwo (...) z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwany przyznał, że uznał swoją odpowiedzialność za zdarzenie opisane w pozwie i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 1.157,09 zł. W ocenie pozwanego wypłacone odszkodowanie wyczerpało w całości uprawnione roszczenia powoda z tytułu opisanej w pozwie szkody. Pozwany zakwestionował również roszczenie odsetkowe pozwu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22.10.2019 r., doszło do kolizji drogowej, w wyniku której został uszkodzony, K. F. marki B. o nr rej (...). Sprawca zdarzenia był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) z siedzibą w W.. Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za zdarzenie i w dniu 07.11.2019 r. wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 1157,09 zł.

(bezsporne, dowód: dokumenty w aktach szkody)

Umową cesji z dnia 15.04.2020 r. poszkodowany K. F. przelał na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. wszelkie wierzytelności, jakie przysługiwały mu w związku ze szkodą z dnia 22.10.2019 r. likwidowanej przez pozwanego.

Umową cesji z dnia 20.04.2020 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. przelała na rzecz powoda wierzytelność, jaka przysługiwała jej do ubezpieczyciela w związku ze szkodą z dnia 22.10.2019 r.

(dowód: umowy cesji k. 12-13, 15 - 17)

Pismem z dnia 18.08.2020 r. powód zawiadomił pozwanego o przelewie wierzytelności.

(dowód: pismo k. 20)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie pomiędzy stronami nie było sporne powstanie szkody oraz odpowiedzialność pozwanego i legitymacja czynna powoda. Sporna była natomiast wysokość należnego odszkodowania związanego ze szkodą z dnia 22.10.2019 r., przy czym każda ze stron ustalając wysokość zasadnego wg niej odszkodowania, opierała się na sporządzonych przez siebie kosztorysach (przy czym na marginesie zauważyć należy, że powód nie wnosił o dopuszczenie dowodu z kosztorysu dołączonego do pozwu).

Zgodnie z treścią art. 361 § 1 i 2 kc oraz art. 363 § 2 kc zasada pełnej kompensaty poniesionej szkody określa uprawnienie poszkodowanego do żądania od podmiotu odpowiedzialnego odszkodowania, które obejmuje nie tylko straty, które poszkodowany poniósł, ale także korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Wobec tego za szkodę należy uznać różnicę pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, jaki istnieje po zdarzeniu powodującym szkodę, a stanem majątku, jaki istniałby, gdyby owe zdarzenie nie wystąpiło. Poszkodowany ma prawo zatem oczekiwać, iż otrzymana od zobowiązanego kwotę, która w całości pokryje koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Należne poszkodowanemu odszkodowanie powinno odpowiadać kosztom usunięcia różnicy w wartości majątku poszkodowanego, tj. kosztom przywrócenia pojazdowi jego stanu sprzed uszkodzenia. Dodatkowo w ramach odszkodowania powinien być także ujęty rynkowy ubytek wartości handlowej pojazdu.

W związku ze stanowiskami stron, dla ustalenia rzeczywistej wartości należnego powodowi odszkodowania tj. w celu ustalenia kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, należało skorzystać z wiadomości specjalnych i dopuścić dowód z opinii biegłego (art. 278 § 1 kpc), albowiem ustalenie wartości naprawy pojazdu poszkodowanego przekraczało zakres wiedzy wynikający z doświadczenia życiowego osób posiadających wykształcenie ogólne i niemożliwe było do ustalenia przez sąd w oparciu o inne zgłoszone przez strony dowody.

O przeprowadzenie takiego dowodu wnioskowały również obie strony, w związku z czym sąd, w oparciu o treść art. 1304 § 1 i 2 kpc wezwał pełnomocników do wpłacenia zaliczek na opinię biegłego (k.48 - 50) w terminie 14 dni, pod rygorem pominięcia tego dowodu. Mimo upływu wskazanego terminu, pełnomocnicy zaliczek nie uiścili, nie wnosili również w oparciu o treść art. 166 kpc, o przedłużenie im terminu do wykonania tego zobowiązania. Brak wpłacenia zaliczki skutkował pominięciem dowodu z żądanej opinii biegłego (art. 1304 § 5 kpc) i ostatecznie spowodował, że opinia nie została przeprowadzona.

Wprawdzie sąd zobowiązał do wpłacenia zaliczki na koszty opinii biegłego obie strony, jednakże pominięcie tego dowodu skutkowało negatywnymi konsekwencjami jedynie dla powoda, ponieważ zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strony zobowiązane są w myśl przepisu art. 232 kpc wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. W niniejszej sprawie to bez wątpienia na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających objęte pozwem roszczenie. To powód, a nie pozwany winien wykazać, że należy mu się wyższe, niż wypłacone przez pozwanego odszkodowanie, co, jak wskazano wyżej, możliwe było jedynie poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a co nie nastąpiło.

W ocenie sądu nie zachodziły przesłanki do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z urzędu, albowiem proces cywilny jest co do zasady kontradyktoryjny i to na stronach ciąży obowiązek zgłaszania odpowiednich dowodów, tym bardziej, że obie strony były reprezentowane przez profesjonalistów, od których wymaga się staranniejszego działania i znajomości przepisów regulujących postępowanie przed sądem. Również charakter sprawy nie przemawiał za dopuszczeniem tego dowodu z urzędu. Poza tym jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 18.09.2013 r. sygn. akt I ACa 375/12 gdyby za każdym razem, kiedy strona nie uiści należnej zaliczki na poczet wnioskowanego dowodu z opinii biegłego, sąd miałby dokonywać tej czynności z urzędu, to art.130[4] § 5 k.p.c. byłby w praktyce zbędny.

Wobec powyższego powództwo należało oddalić jako nieudowodnione.

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc, zasądzając od powoda na rzecz pozwanego koszty zastępstwa procesowego.