Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa D. P.

przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda D. P. kwotę 2 167,94 (dwa tysiące sto sześćdziesiąt siedem, dziewięćdziesiąt cztery) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 5 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 018,82 (jeden tysiąc osiemnaście, osiemdziesiąt dwa) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  zwraca powodowi kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych nadpłaconej opłaty od pozwu, natomiast pozwanemu kwotę 571,02 (pięćset siedemdziesiąt jeden, zero dwa) złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na koszty procesu.

Sygn. akt: I C 764/22

UZASADNIENIE

Powód D. P. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w W. kwot:

- 3 100 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty;

- 5 000 złotych tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty;

- 1 060,14 zł tytułem kosztów holowania i parkowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty;

Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1 800 złotych i kosztów opłaty skarbowej w kwocie 17 złotych, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wywiedzionego powództwa powód wskazał, że w dniu 24 stycznia 2021 roku doszło do zdarzenia drogowego, którego sprawca posiadał ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Powód doznał urazu brzucha i klatki piersiowej oraz lędźwiowej części kręgosłupa. Z tego powodu powód leczył się w okresie od 27 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 roku, a do pracy nie był zdolny do 14 stycznia 2022 r. Odczuwał ból i musiał przyjmować leki przeciwbólowe. Pozwany wypłacił powodowi kwotę 900 złotych zadośćuczynienia, co w ocenie powoda jest zaniżoną sumą, a właściwą byłaby 4 000 zł. Ponadto powód poniósł koszty holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu A. (...) nr rej. (...) w wysokości 2 482,14 zł. Pozwany zrefundował powodowi te koszty do wysokości 1 422 zł, . Ponadto za uszkodzony pojazd wypłacił kwotę 9 500 zł, to jest w ocenie powoda o co najmniej 5 000 zł zaniżone. Odsetki ustawowe za opóźnienie należą się od 29 marca 2021 roku albowiem pozwana została 28 marca 2021 r. wezwana do zapłaty i od tego dnia roszczenie stało się wymagalne.

Pozwane Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Pozwany przyznał, że co do zasady ponosi odpowiedzialność gwarancyjna za szkodę będącą przedmiotem procesu. Zdaniem pozwanego zgłoszone żądanie nie jest uzasadnione. Wypłacona dotychczas przez pozwanego kwota odszkodowania naprawiła szkodę w całości oraz zadośćuczyniła w pełni za doznaną przez niego krzywdę.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 24 grudnia 2021 r. około godziny 20.00 powód D. P. jechał samochodem A. (...), nr rej. (...), wraz ze swoją narzeczoną do miejscowości G., na wigilię zorganizowaną przez rodzinę narzeczonej powoda. W pobliżu miejscowości P., jadący z naprzeciwka kierujący pojazdem T. (...) z nieznanych przyczyn poruszał się pasem ruchu powoda, który chcąc uniknąć czołowego zderzenia zjechał z drogi do rowu. Mimo podjętego manewru nie udało się całkowicie uniknąć zderzenia i powód został uderzony w lewy bok swojego auta, które wpadło w ruch obrotowy i zatrzymało się poza drogą na wjeździe w pole uprawne. W wyniku zdarzenia powód doznał urazu brzucha, stłuczenia dolnych części grzbietu i miednicy, po zdarzeniu powód odczuwał ból, wobec czego na miejsce zostało wezwane pogotowie ratunkowe, które udzieliło powodowi doraźnej pomocy i zaleciło przyjmowanie leków przeciwbólowych. Powód w wigilię Bożego Narodzenia musiał zorganizować pomoc drogową. Za holowanie i parkowanie auta powód zapłacił kwotę 2 482,14 złotych. Ostatecznie nie dotarł do rodziny narzeczonej, z pomocą brata zwrócił do swego miejsca zamieszkania. W dniu 5 stycznia 2022 r. udał się do lekarza rodzinnego, który zalecił dalsze konsultacje ortopedyczne. Ból dokuczał powodowi jeszcze przez około 3 miesięcy, przy czym przez połowę tego czasu poziom bólu zmuszał powoda do przyjmowania leków przeciwbólowych.

Niesporne, a nadto dowód: 1. Przesłuchanie powoda w charakterze strony - k. 88-90; 2. Karta medycznych czynności ratunkowych - k. 10; 3. historia wizyty w (...). - k.11-12; 4. Faktura nr (...) - k. 13; 5. Opinia biegłego L. G. - k. 161;

Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Powód jest współwłaścicielem uszkodzonego auta A. (...) nr.rej. (...). Zgłosił szkodę i w wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego pozwany ustalił, że szkoda w pojeździe powoda jest całkowita, i wypłacił odszkodowanie 9 500 złotych. Zwrócił powodowi koszty holowania i parkowania w łącznej wysokości 1 422 zł. Wypłacił ponadto powodowi zadośćuczynienie w kwocie 920 zł.

Niesporne, a nadto dowód: 1. Opinia biegłego S. T. – k. 106-117; 2. Akta szkody - płyta CD k. 77;

Wartość pojazdu A. (...) (nr rej. (...)) przed szkodą wyniosła 10 700 zł. Koszty holowania pojazdu poniesione przez powoda odpowiadają przeciętnym kosztom wykonania tej usługi na rynku lokalnym, podobnie koszt parkingu.

Dowód: opinia biegłego S. T. - k. 106-117.

Powód wezwał pozwanego do zapłaty kwot 4 000 zł zadośćuczynienia, 5 000 zł odszkodowania za zniszczony pojazd oraz 1 482,14 zł tytułem kosztów holowania. Wezwanie zostało doręczone pozwanemu 28 marca 2022 r. i zakreślało termin 7 dni na zapłatę, który upływał 4 kwietnia 2022 r.

Dowód: wezwanie do zapłaty wraz dowodem nadania i informacją o doręczeniu – k.38-44.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zaoferowanych przez strony oraz zawnioskowane przez Sąd, które nie były kwestionowane przez żadną z nich, nie budziły też wątpliwości Sądu. W pełni zasługiwały też na wiarygodność zeznania powoda, uznane za przekonujące i zasługujące na zaufanie. Powód przedstawił okoliczności sprawy w sposób otwarty i stanowczy, a sposób jego wypowiedzi i reakcji w trakcie przesłuchania nie budził żadnych wątpliwości co do jego szczerości. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i została przyjęta przez Sąd jako podstawa ustaleń faktycznych. W zakresie skutków zdarzenia zarówno dla zdrowia powoda oraz dla jego pojazdu Sąd oparł się przede wszystkim o opinię biegłych z zakresu ortopedii oraz z zakreu techniki samochodowej. W ocenie Sądu opinie biegłych zostały sporządzone rzetelnie, z należytym wykorzystaniem wiedzy teoretycznej i doświadczenia zawodowego biegłych. Sporządzone opinie są jasne i pełne. Ustalenia biegłego z zakresu medycyny znajdują również potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji medycznej, oraz wiarygodnych co do zasady zeznaniach powoda. Opinie biegłych nie były też kwestionowane przez żadną ze stron.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawał fakt, iż pozwany ponosił odpowiedzialność gwarancyjną za następstwa zdarzenia z 24 grudnia 2021 r. W związku z tym wskazać wyłącznie wypada, że stosownie do treści art. 822 §1 i 2 kc, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłaty określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Odpowiedzialność cywilna zakładu ubezpieczeń obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Paragraf 4 przywołanego artykułu stanowi zaś, że uprawniony do odszkodowania może go dochodzić bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył zarówno kwestii poziomu krzywdy powoda wynikającej ze zdarzenia drogowego, ale również kwestii poniesionej przez niego szkody majątkowej.

Omawiając w pierwszej kolejności rozstrzygnięcie w przedmiocie dochodzonego zadośćuczynienia przypomnieć należy, że w ocenie powoda kwota wypłaconego zadośćuczynienia - w wysokości 920 zł - była zaniżona, natomiast w ocenie pozwanego była adekwatna do okoliczności zaistniałego zdarzenia i jego konsekwencji.

Zgodnie z art. 444 § 1 kc w zw. z art. 445 § 1 kc, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, a sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Sąd Najwyższy wskazał, że ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 KC wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy. Do podstawowych kryteriów oceny w tym zakresie zalicza się stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, trwałość obrażeń, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, skutki w zakresie życia osobistego oraz zawodowego, konieczność wyrzeczenia się określonych czynności życiowych, korzystania z pomocy innych osób, czy wreszcie stopień przyczynienia się poszkodowanego i winy sprawcy szkody (tak m.in. SN w wyroku z dnia 4 czerwca 1968 roku, I PR 175/68, OSNCP 1968, nr 2, poz. 37; w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej z dnia 8 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73, OSNCP 1974, nr 9, poz. 145; w wyroku z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00, niepubl; w wyroku z dnia 19 sierpnia 1980 roku, IV CR 238/80, OSNCP 1981, nr 5, poz. 81; w wyroku z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2004 r, nr 4, poz. 40). Sąd wziął również pod uwagę, że zadośćuczynienie ma przede wszystkim kompensacyjny charakter, stąd nie może być ono symboliczne, lecz powinno przedstawiać realną, ekonomicznie odczuwalną wartość (tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2013 r., I CSK 667/12, publ. Legalis nr(...)).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu wypłacone powodowi zadośćuczynienie należało podnieść do kwoty 2 000 zł. Sąd miał na względzie bardzo wysoki stopień zawinienia sprawcy zdarzenia, który prowadził swój pojazd w sposób absolutnie lekceważący innych użytkowników drogi, jadąc jej środkiem. Panujące warunki drogowe stanowiące zapewne przyczynę nieprawidłowego prowadzenia pojazdu, wymagały dostosowania techniki prowadzenia pojazdu, czego sprawca całkowicie zaniedbał, nawet dostrzegając nadjeżdżającego z naprzeciwka powoda. Jedynie reakcja powoda pozwoliła uniknąć czołowego zderzenia i znacznie poważniejszych skutków tego zdarzenia.

Poza tym Sąd uwzględnił fakt, że do zderzenia doszło w wigilię Bożego Narodzenia, w czasie szczególnym, powszechnie kultywowanych spotkań rodzinnych, na które także zmierzał pozwany wraz ze swoją narzeczoną. Spowodowany wypadek nie tylko uniemożliwił powodowi uczestnictwo w rodzinnej wigilii tego święta, ale też unicestwił możliwość rodzinnego przeżycia całych świąt, i wymusił ich przetrwanie w dotkliwym poczuciu bólu i cierpienia.

W końcu Sąd uwzględnił, że przez ponad miesiąc powód odczuwał znaczny poziom bólu, wymagający przyjmowania leków przeciwbólowych. Nie jest to pomijalna nieprzyjemność, ale długotrwały stan niemocy fizycznej wywołujący uczucie krzywdy także wymagającej zadośćuczynienia.

Z tych względów Sąd doszedł do przekonania, że adekwatnym do rozmiaru krzywdy powoda będzie uzupełnienie zadośćuczynienia o kwotę 2 000 złotych, natomiast dalej idące roszczenie uznać należy za wygórowane. Powód otrzymał kwotę 920 złotych, zatem należało dodatkowo zasądzić kwotę 1 080 złotych tytułem zadośćuczynienia.

Przechodząc do kwestii odszkodowania wskazać należy, że jak stanowi art. 361 § 1 i § 2 kc, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie z art. 363 § 1 kc, naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

W niniejszej sprawie niekwestionowanym był fakt całkowitej szkody w pojeździe powoda, ani wartość pozostałości po zdarzeniu. Zdaniem powoda pozwany zaniżył wartość pojazdu przed zdarzeniem. Sporem objęta była również wysokość poniesionych przez powoda kosztów holowania pozostałości z miejsca zdarzenia na parking oraz przechowania na nim. Z uwagi na rozbieżność stanowisk stron Sąd odwołał się do wiadomości specjalnych biegłego z zakresu techniki samochodowej S. T. (2).

Biegły wskazał, że wartość pojazdu powoda przed zdarzeniem wynosiła 10 700 złotych, zatem o 200 złotych więcej aniżeli ustalił to pozwany. Niesłuszne też okazały się zarzuty pozwanego co do zawyżenia kosztów usługi holowania oraz przechowania pozostałości do czasu zakończenia postępowania likwidacyjnego. Zdaniem biegłego wyjaśnienia jedynie wymagała kwestia dodatkowego wynagrodzenia za robociznę, które typowo doliczane jest w przypadku przestojów pojazdu holującego wynikającego z braku możliwości podjęcia wykonania usługi załadunku pojazdu lub wykonania holowania niewynikających z winy przewoźnika wykonującego tę usługę. Występowania takich okoliczności powód nie wykazał. Tymczasem to na nim spoczywał obowiązek - stosownie do unormowania z art. 6 k.c. - przedstawienia dowodów na fakt, z którego wywodził on skutki prawne.

Wobec powyższego w zakresie odszkodowania uwzględnieniu podlegało żądanie odszkodowania w kwocie 200 złotych za zniszczenie pojazdu powoda oraz w kwocie 887,94 złotych z tytułu zwrotu kosztów holowania pojazdu i jego parkowania, poniesionych przez powoda.

W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 167,94 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz odszkodowania, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 5 kwietnia 2022 r. W zakresie zgłoszonego roszczenia odsetkowego Sąd uznał zgłoszone roszczenie odsetkowe za uzasadnione w części zasądzonej, przyjmując za podstawę art. 481 §1 i 2 k.c.

Zgodnie z przyjętą w prawie cywilnym zasadą, dłużnik popada w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono wymagalne. Termin spełnienia świadczenia wyznacza przede wszystkim treść zobowiązania. Może on też wynikać z właściwości zobowiązania. Jeżeli nie można go oznaczyć, zobowiązanie ma charakter bezterminowy.

Zgodnie z art. 455 w zw. z art. 120 k.c. o przekształceniu zobowiązania z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę w zobowiązanie terminowe decyduje poszkodowany (wierzyciel), wzywając sprawcę (dłużnika) do jego wykonania. Powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem doręczonym pozwanemu 28 marca 2022 r., w którym zakreślił pozwanemu termin 7 dni do zapłaty. Roszczenie stało się zatem wymagalne w dniu 4 kwietnia 2022 r., natomiast kolejny był pierwszym dniem zwłoki pozwanego.

W pozostałej części roszczenie powoda podlegało oddaleniu jako niezasadne.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 i 98 §1 ¹ k.p.c., mając na uwadze, że powód wygrał sprawę w 24 %. Powód poniósł uzasadnione koszty procesu w wysokości 3 317 zł, z kolei pozwany w wysokości 2 383 zł, a zatem o kosztach procesu orzeczono jak w pkt III.

W punkcie IV wyroku Sad zwrócił powodowi część nienależnie uiszczonej opłaty od pozwu na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, natomiast pozwanemu część niewykorzystanej zaliczki na wydatki procesowe, na podstawie art. 84 ust. 1 przywołanej ustawy.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

K., 7 października 2025 r.