Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Sandra Kozak

po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa M. J.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w S. na rzecz powódki M. J. kwotę 688 (sześćset osiemdziesiąt osiem) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 11 maja 2021 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  tytułem zwrotu kosztów procesu zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 427,80 (czterysta dwadzieścia siedem, osiemdziesiąt) złotych, a w pozostałym zakresie koszty te wzajemnie znosi pomiędzy stronami;

IV.  zwraca powódce kwotę 844,40 (osiemset czterdzieści cztery, czterdzieści) złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na koszty procesu.

Sygn. akt: I C 687/23

UZASADNIENIE

Powódka M. J. domagała się od pozwanego (...) S.A. w S. zapłaty kwoty 1 550 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 maja 2021 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając żądanie powódka wskazała, że 19 lutego 2021 roku uszkodzeniu uległ pojazd poszkodowanego T. Z. (1), marki D. (...), nr rej. (...). Pozwany pokrył koszty naprawy pojazdu w ramach odpowiedzialności wynikającej z umowy ubezpieczenia OC sprawcy. Umową cesji z 29 marca 2021 r. poszkodowany przelał na powódkę wierzytelność z tytułu szkody wynikającej z tego zdarzenia. Na czas naprawy pojazdu powód potrzebował pojazdu do codziennego użytku, dlatego wynajął 29 marca 2021 r. pojazd zastępczy R. (...) do czasu zakończenia naprawy, tj. 7 kwietnia 2021 r. Pozwany nie złożył poszkodowanemu konkretnej oferty najmu. Powódka wystawiła fakturę na łączną kwotę 1 722 zł brutto. Decyzją z 9 kwietnia 2021 r. pozwany uznał najem pojazdu za uzasadniony, w związku z czym wypłacił odszkodowanie w wysokości 172 zł (2 dni po stawce 86 zł za dobę). Powódka dochodzi pozostałej części należności z faktury.

W odpowiedzi na pozew pozwane (...) S.A. w S. wniosło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany przyznał fakt uszkodzenia pojazdu poszkodowanego przez jego ubezpieczonego, przyznał uznanie najmu pojazdu zastępczego przez dwa dni po stawce 86 zł brutto za dobę i wypłacenie odszkodowania z tego tytułu w kwocie 172 zł. Zakwestionował stawkę najmu pojazdu zastępczego zastosowaną przez powódkę oraz okres zasadnego najmu. Zarzucił ponadto, że złożył poszkodowanemu propozycję najmu pojazdu zastępczego, który nie dopełnił obowiązku minimalizacji szkody. W dalszych pismach procesowych pozwany przyznał, że maksymalny okres najmu winien wynieść 3 dni (pisma z 20 stycznia 2025 r., z 14 kwietnia 2025 r.)

Sąd ustalił co następuje

W dniu 19 lutego 2021 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki D. (...), nr rej. (...), będący własnością T. Z. (1). Sprawca szkody posiadał ubezpieczenie OC w (...) S.A. w S.. Pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne nr (...), na początku którego, w dniu 24 lutego 2021 r. i następnie 22 marca 2021 r., zaoferował poszkodowanemu naprawę pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym oraz możliwość zorganizowania najmu pojazdu zastępczego wraz z pokryciem jego kosztów. Pozwany zwrócił uwagę poszkodowanego, że w przypadku samodzielnej naprawy pojazdu lub najmu pojazdu zastępczego, koszty zostaną zweryfikowane do możliwych do uzyskania przez pozwanego. Poszkodowany skorzystał z oferty naprawy pojazdu, w dniu 29 marca 2021 r. został poproszony o przekazanie pojazdu do zakładu (...) sp. z o.o. w O. celem jego naprawy. Poszkodowany nie posiadał innego pojazdu poza uszkodzonym. W serwisie dowiedział się, że nie mają na miejscu części zamiennej (zderzaka) i pojazd musi pozostać w warsztacie.

( częściowo bezsporne, nadto dowód: akta szkody (płyta CD) – k. 41; wydruk korespondencji e-mail - k. 47-53; 3. Informacja Starosty (...) - k. 92; 4. Zeznanie świadka T. Z. - k. 98v;

W dniu 29 marca 2021 r., powódka wynajęła poszkodowanemu samochód R. (...) na okres do dnia zakończenia likwidacji szkody. Uzgodniona stawka najmu wynosiła 150 zł netto za dobę. Jednocześnie powódka zawarła z poszkodowanym umowę cesji wierzytelności przysługujących poszkodowanemu w stosunku do pozwanego z tytułu odpowiedzialności na podstawie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów w zakresie zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. W dniu 7 kwietnia 2021 r. poszkodowany zwrócił powódce wynajęty pojazd zastępczy, która w tym samym dniu wystawiła fakturę VAT za 10 dni najmu po stawce 140 zł netto za dobę (1 722 zł brutto za cały okres najmu).

( bezsporne, nadto dowód: 1. Umowa najmu samochodu - k. 10-12; 2. umowa cesji wierzytelności - k. 9; 3. faktura VAT powódki - k.13;)

Technologiczny czas naprawy uszkodzeń powypadkowych pojazdu poszkodowanego wynosił 2 dni robocze. Uwzględniając technologiczny czas naprawy i oczekiwania na dostawę części, czas organizacyjny na przekazanie pojazdu do naprawy i odbiór po naprawie, dni wolne od pracy, niezbędny czas na wykonanie naprawy mógł wynieść od 8 do 10 dni.

( dowód: 1. Opinia biegłego S. T. - k. 133-138,156-157)

Decyzją z 9 kwietnia 2021 r. pozwany częściowo uznał roszczenie, tj. w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego do kwoty 172 zł, akceptując zasadność najmu przez 2 dni przy stawce 86 zł brutto za dzień.

( bezsporne nadto dowód: 1. akta szkody – płyta CD – k.41; 2. wydruk decyzji - k. 14, 46)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, w tym na podstawie akt likwidacyjnych szkody prowadzonych przez pozwanego pod numerem (...), oraz na podstawie zeznań świadka i opinii biegłego.

Prawdziwość dokumentów nie była kwestionowana przez strony, nie budziła też wątpliwości Sądu, wobec czego mogły one w całości stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Sąd dał wiarę zeznaniom poszkodowanego T. Z. (1). W ocenie Sądu były one spontaniczne, świadek przedstawiał zapamiętane okoliczności sprawy co prawda z pewną dozą nieostrości, która jednak wydaje się naturalna przy relacji dotyczącej kilkuletniej zaszłości w kwestii pozbawionej waloru życiowej istotności. Sąd nie dostrzegł żadnych podstaw do zakwestionowania prawdziwości tej relacji lub jakichkolwiek okoliczności mogących świadczyć o zainteresowaniu świadka mataczeniem w niniejszej sprawie.

Z kolei na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił uzasadniony okres naprawy pojazdu poszkodowanego, a tym samym najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. W ocenie Sądu opinia biegłego jest przekonywająca, oparta na bezspornych pomiędzy stronami okolicznościach faktycznych, dlatego Sąd uznał wnioski opinii za wiarygodne w całości. W kontekście wniosku pozwanego o jej uzupełnienie Sad pominął ów wniosek mając na względzie, że podnoszone przez pozwanego okoliczności wynikają z przedstawionych wniosków biegłego. Biegły wyraźnie wyjaśnił, że proces technologiczny naprawy pojazdu mógł zająć 2 dni, natomiast kolejne od 8 do 10 dni było spowodowane kwestiami organizacyjnymi (oczekiwanie na dostawę części, czas organizacyjny na przekazanie pojazdu do naprawy i odbiór po naprawie, dni wolne od pracy). Mając na względzie stanowisko pozwanego zbędne było wnioskowanie do biegłego o potwierdzenie, że przy przyjęciu stanowiska pozwanego zasadnym byłby trzydniowy okres najmu.

Wobec bezsporności okoliczności faktycznych w przedstawionym zakresie jedynie dla porządku należy wskazać, że podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowią przepisy art. 805 §1 kc w zw. z art. 822 kc. Stosownie do treści art. 805 §1 kc ubezpieczyciel przez umowę ubezpieczenia zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Zgodnie z treścią art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4).

Dalej należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§2). W wyniku cesji wierzytelność cedenta (dotychczasowego wierzyciela) przechodzi na cesjonariusza (nabywcę wierzytelności) w stanie dotychczas istniejącym. Cesja nie ma wpływu na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia.

Jak stanowi art. 361 §1 i §2 kc, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W świetle aktualnych poglądów doktryny i orzecznictwa, nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialnością ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego są objęte celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Nie wszystkie zatem wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane. Istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 §2, art. 362 i 826 §1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się usunąć w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych.

Powódka domagała się zapłaty części kosztów najmu (w kwocie 1 550 złotych), której zwrotu odmówił pozwany, zarzucając poszkodowanemu naruszenie obowiązku minimalizacji szkody przede wszystkim poprzez zaniechanie współpracy z ubezpieczycielem przy zorganizowaniu pojazdu zastępczego, a ponadto przez wynajęcie pojazdu w okresie dłuższym, aniżeli był on uzasadniony niezbędnym okresem naprawy jego pojazdu. Pozwany zakwestionował zatem zarówno okres najmu, jak i wysokość stawki dobowej czynszu, za jaką poszkodowany wynajął pojazd.

Każdą ze stron obciążał obowiązek wykazania faktów, z których wyciągała ona skutki prawne (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.).

Powódka nie zdołała wykazać, aby w realiach niniejszej sprawy poniesiony przez poszkodowanego koszt najmu pojazdu zastępczego był celowy i uzasadniony w pełnej dochodzonej wysokości. Uzasadnionym okazał się zarzut pozwanego doprowadzenia przez poszkodowanego do zawyżenia kosztu najmu pojazdu zastępczego. Z korespondencji pozwanego kierowanej na uzgodniony z poszkodowanym adresem skrzynki e-mail bezspornie wynika, że otrzymał on informację o możliwości wynajęcia pojazdu za jego pośrednictwem, a w przypadku samodzielnego wynajęcia pojazdu zastępczego stawka dobowa czynszu najmu zostanie ustalona na poziomie nieprzekraczającym kwoty możliwej do uzyskania przez pozwanego. W realiach rozpoznawanej sprawy wynajęcie pojazdu zastępczego po stawce dobowej czynszu najmu dwukrotnie przekraczającej możliwą do uzyskania przez pozwanego, stanowiło naruszenie zasady minimalizacji szkody, dające podstawę do oddalenia powództwa w części wykraczającej ponad stawkę czynszu 86 złotych brutto za jedną dobę, możliwą do uzyskania na rynku w sytuacji prawidłowego wykonania przez T. Z. (1) obowiązku minimalizacji szkody.

Pozwany nie wykazał natomiast, aby poszkodowany dysponował innym pojazdem zdolnym zaspokoić jego potrzeby transportowe przez okres naprawy jego pojazdu, w szczególności poza uznanym okresem trzech dni najmu. Z informacji Starosty (...) wynikało, że poszkodowany nie posiadał innego, poza uszkodzonym, pojazdu.

W ocenie Sądu pozwany niezasadnie kwestionował też okres najmu pojazdu zastępczego. Z zeznań poszkodowanego wynika, że zasadniczo stosował się on do zaleceń przedstawianych mu w toku likwidacji szkody. Wybrał zakład naprawczy wskazany przez ubezpieczyciela. W zakresie naprawy uszkodzeń pojazdu postępował zgodnie z poleceniami rzeczoznawcy reprezentującego ubezpieczyciela. Udał się do warsztatu w terminie uzgodnionym, a faktycznie wskazanym, przez warsztat współpracujący z ubezpieczycielem. Tam dowiedział się o konieczności pozostawienia auta na kilka dni (ostatecznie na 10 dni) oraz o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego u powódki.

Trafnie wskazuje biegły S. T. (2), że pomimo tego, że w wyniku uszkodzenia pojazdu pozostawał on jezdnym, a technologiczny czas naprawy pojazdu wynosił tylko 2 dni, trudno przerzucać negatywne konsekwencji braku dostępności auta wyłącznie na poszkodowanego. Warsztat współpracujący z ubezpieczycielem mógł wcześniej sprowadzić konieczne części i zarezerwować pojazd wyłącznie na czas technologicznej naprawy, czego jednak nie uczynił. Jak zauważa biegły praktyka warsztatowa wskazuje, że przed lakierowaniem zderzaka powinno się spasować go w pojeździe z uwagi na częste deformacje dostarczanych części, zwłaszcza zderzaków. W przypadku polakierowania nieprawidłowego zderzaka warsztat musiałby ponieść koszt zderzaka i jego lakierowania. Dlatego zasadnym było ustalenia uzasadnionego okresu naprawy pojazdu z uwzględnieniem nie tylko technologicznego czasu naprawy, ale i oczekiwania na dostawę części, czas organizacyjny na przekazanie pojazdu do naprawy i odbiór po naprawie, dni wolne od pracy. Uwzględniając to niezbędny czas na wykonanie naprawy mógł wynieść do 10 dni, a zatem do 7 kwietnia 2021 r. Stwierdzić zatem należało, ze pozwany był zobowiązany do zwrotu ekonomicznie uzasadnionego wydatku na najem pojazdu zastępczego w całym okresie faktycznego trwania najmu pojazdu zastępczego. W ocenie Sądu celowym do wyeliminowania negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się usunąć w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela, a obciążeniem dłużnika, było wynajęcie pojazdu do 7 kwietnia 2021 r., przez cały okres naprawy prowadzonej przez warsztat współpracujący z ubezpieczycielem.

W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 688 złotych, stanowiącą iloczyn stawki 86 zł brutto w okresie 8 dni. Uwzględnić bowiem należało dotychczas wypłacone przez pozwanego odszkodowanie za 2 dni, w kwocie 172 zł.

Od zasądzonej kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu. Żądanie to znajduje oparcie w art. 481§1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 854 z późn. zm.). Pozwany posiadał w dacie rozstrzygania o należności odszkodowawczej (9 kwietnia 2021 r.) wszelkie podstawy do prawidłowego ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Mając na uwadze fakt, iż powódka wskazała, że powództwo wymagalne było 10 maja 2021 r., czego pozwany nie kwestionował, Sąd uznał roszczenie odsetkowe od 11 maja 2021 r.

W pozostałym zakresie powództwo Sąd oddalił jako niezasadne.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 427,80 zł, a w pozostałym zakresie znosząc je pomiędzy stronami. Powódka utrzymała się niemalże w połowie dochodzonego roszczenia. Stąd w ocenie Sądu zasadnym było połowiczne rozdzielenie poniesionych przez nią kosztów procesu w postaci opłaty od pozwu (200 zł) oraz kosztu opinii biegłego (655,60 zl) w łącznej kwocie 855,60 zł. Koszty reprezentacji stron przez profesjonalnych pełnomocników należało znieść wzajemnie pomiędzy stronami..

W punkcie IV wyroku Sąd nakazał zwrot powódce niewykorzystanej kwoty zaliczki na koszty procesu stosownie do art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

K., 1 grudnia 2025 r.