Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	p. o. sekr. sąd. Anna Paluszkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa G. (...) M. Sp. j. z siedzibą w O.

przeciwko (...) S.A. V. (...)

z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda G. (...) M. Sp. j. z siedzibą w O. kwotę 2 933,55 (dwa tysiące dziewięćset trzydzieści trzy, pięćdziesiąt pięć) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 18 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 526,40 (pięćset dwadzieścia sześć, czterdzieści) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

IV.  nakazuje zwrócić pozwanemu kwotę 1 000 (jeden tysiąc) złotych oraz powodowi kwotę 43,99 (czterdzieści trzy, dziewięćdziesiąt dziewięć) złotych, tytułem niewykorzystanych zaliczek na koszty procesu.

Sygn. akt I C 677/23 upr

UZASADNIENIE

Powód G. (...) Sp. j. z siedzibą w O. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. kwoty 6 365,25 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 21 lutego 2023 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) należący do M. S.. Sprawca zdarzenia posiadał polisę OC zawartą z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń. W dniu 22 lutego 2023 r. M. S. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego, która trwała do dnia 9 marca 2023 r. W dniu 10 marca 2023 r. poszkodowany zawarł z powodem umowę cesji, przenoszącą na powoda uprawnienie do domagania się od pozwanego zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego. Powód dochodzi należności za czas trwania najmu pojazdu zastępczego w łącznej wysokości 6 365,25 zł. Chcąc minimalizować szkodę poszkodowany udzielił pełnomocnictwa P. C., który skontaktował się z ubezpieczycielem, lecz konsultantka nie skontaktowała się z nim pomimo obietnicy. Następnie pełnomocnik poszkodowanego wysłał e-mail z przypomnieniem, na który również nie otrzymał odpowiedzi. W tej sytuacji pełnomocnik poszkodowanego poinformował powódkę o potrzebie kontynuacji pojazdu zastępczego.

W odpowiedzi na pozew (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł. Pozwany zanegował roszczenie co do zasady i co do wysokości. Przyznał jednocześnie, że udzielał ochrony ubezpieczeniowej sprawcy szkody z 21 lutego 2023 r., przeprowadził postępowanie likwidacyjne na skutek zgłoszenia szkody przez poszkodowanego i odmówił wypłaty odszkodowania w związku z najmem pojazdu zastępczego albowiem poszkodowany posiadał w dacie szkody inny zarejestrowany na siebie pojazd, który mógł zaspokoić jego potrzeby transportowe. Dlatego wynajęcie pojazdu zastępczego należy uznać za nieuzasadnione i sprzeczne z zasadą minimalizowania szkody. Ponadto w ocenie pozwanego zarówno okres korzystania z pojazdu zastępczego, jak i zastosowana stawka dobowa czynszu (345 zł netto), pozostają zawyżone.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 21 lutego 2023 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) należący do M. S.. Sprawca zdarzenia, kierujący pojazdem M., nr rej. (...), posiadał polisę OC zawartą z (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W.. W dniu 22 lutego 2023 r. szkoda komunikacyjna została zgłoszona w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Uszkodzenia pojazdu poszkodowanego nie pozwalały na dalsze poruszanie się nim, pojazd został odholowany do zakładu (...) w W. współpracującego z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń. Szkoda w pojeździe okazała się całkowitą, ubezpieczyciel uzgodnił z poszkodowanym wysokość odszkodowania, które zostało wypłacone 6 marca 2025 r.

( bezsporne, a nadto dowód: akta szkody - k. 80)

Niezwłocznie po zdarzeniu drogowym z poszkodowanym skontaktował się powód, który zaproponował pojazd zastępczy. Poszkodowany wyraził chęć wynajęcia, przy czym zależało mu wyłącznie na bezkosztowości, a jeśli byłoby możliwym chciałby poruszać się samochodem typu (...).

Poszkodowany potrzebował samochód zastępczy do dojazdów do pracy. W tym czasie posiadał zarejestrowany samochód D. (...) ( (...)), (...) ( (...)) oraz (...) ( (...)). Samochód D. (...) nie był sprawny, jego naprawa jest ekonomicznie nieopłacalna, jednakże z przyczyn sentymentalnych, na prośbę syna poszkodowanego, jest on utrzymywany z uwagi na wcześniejsze wykorzystywanie go przez jego dziadka.

( dowód: 1. zeznania świadka M. S. - k. 90-91; 2. Informacja (...) k. 123)

Powód udostępnił poszkodowanemu w dniu 22 lutego 2023 r. pojazd R. (...) (nr rej.: (...)) należący do tej samej klasy pojazdów co uszkodzony. Umowa najmu trwała do 9 marca 2023 r. Stawka dobowa czynszu najmu wynosiła 345 zł netto, przy czym poszkodowany został zapewniony, że koszt wynajęcia pojazdu pokryje ubezpieczyciel. Po okresie najmu, w dniu 10 marca 2023 r. powód wystawił fakturę za 15 dni najmu pojazdu zastępczego na łączną kwotę 5 175 zł netto (6 365,25 zł brutto). W tym samym dniu (10 marca 2023 r.) powód zawarł z poszkodowanym umowę cesji wierzytelności. Pismem doręczonym ubezpieczycielowi w dniu 17 marca 2023 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 6 365,25 zł.

(dowód: 1. zeznania świadka M. S. - k. 90-91; 2. umowa najmu – k. 19; 3. Faktura VAT nr (...) – k. 21; 4. Umowa cesji wierzytelności – k. 22; 5. Pismo zawierające wezwanie do zapłaty wraz z z.p.o. – k. 23-24v; 6. Opinia biegłego S. T. – k. 112-122; 7. akta szkody – k. 80)

W dniu 22 lutego 2023 r. M. S. upoważnił P. C. – współpracownika powodowej spółki – do reprezentowania go przed ubezpieczycielem w sprawie zorganizowania wynajęcia pojazdu zastępczego. W dniu kolejnym pełnomocnik zadzwonił do ubezpieczyciela, który poinformował go o konieczności zwrócenia się z wnioskiem do zakładu naprawczego, w którym znajduje się pojazd, który też jest zobligowany w pierwszej kolejności do zorganizowania pojazdu zastępczego. Pełnomocnik nie był zainteresowany kontaktowaniem się z warsztatem, przerzucał powinność kontaktu przez ubezpieczyciela, nie godząc się na zobowiązywanie go do kontaktowania z warsztatem naprawczym. Konsultantka uzależniła dalsze kroki w przedmiocie wynajęcia pojazdu od uprzedniej informacji warsztatu, że ten nie jest w stanie wynająć pojazdu we własnym zakresie.

(dowód: 1. pełnomocnictwo - 19; 2. częściowo. zeznania świadka P. C. - k. 91-91v; 3. nagranie rozmów – k. 8; 4. akta szkody k. 80;)

Decyzją z 29 marca 2023 r. pozwany ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego z uwagi na posiadanie przez poszkodowanego innych zarejestrowanych pojazdów.

(dowód: 1. Decyzja z 29 marca 2023 r. – w aktach szkody k.80)

Podstawowe stawki najmu pojazdów (...) klasy C, do której należą samochody uszkodzony F. (...) i wynajęty R. (...), na okres 15 dni, na rynku lokalnym miejsca powstania szkody wynoszą netto od 159 zł do 400 złotych.

(dowód: opinia biegłego S. T. – k. 112-122)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało częściowo na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy bezsporny był w zakresie zaistnienia szkody i jej okoliczności, osoby poszkodowanej oraz podstaw odpowiedzialności pozwanego oraz legitymacji czynnej powoda. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, w tym na podstawie akt szkody, oraz na podstawie zeznań świadków i opinii biegłego. Prawdziwość dokumentów nie była kwestionowana przez strony, nie budziła też wątpliwości Sądu, wobec czego mogły one stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd dał wiarę zeznaniom poszkodowanego M. S., w szczególności co do tego, że pojazd zastępczy był mu niezbędny do dojazdów do pracy oraz że posiadany przez niego pojazd D. (...) był uszkodzony i nie dawał możliwości zaspokojenia jego potrzeb transportowych w okresie likwidowania szkody. Ze znaczną dozą ostrożności Sąd odniósł się natomiast do zeznań świadka P. C., który jest zawodowo blisko związany z powodową spółką. W ocenie Sądu okoliczność ta, wskazuje na istniejące zainteresowanie świadka powodzeniem gospodarczym powodowej spółki, od której otrzymuje on wynagrodzenie za świadczoną pracę, a tym samym wynikiem niniejszej sprawy. Dlatego nie zasługują na wiarę twierdzenia tego świadka sprzeczne z relacją pokrzywdzonego odnośnie inicjacji kontaktu w sprawie wynajęcia pojazdu zastępczego, szczególnych oczekiwań poszkodowanego wobec takiego pojazdu, jak również w zakresie posiadania przez siebie zamiaru wynajęcia pojazdu zastępczego w imieniu poszkodowanego w celu zminimalizowania wysokości szkody.

Z kolei na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego oraz poziom stawek najmu pojazdów zastępczych na terenie województwa (...). W ocenie Sądu opinia biegłego jest przekonywająca, oparta o ustalenia niekwestionowane przez strony, wszakże doskonale zorientowane w poziomie cen rynkowych z racji prowadzonej przez siebie działalności. Z tych względów Sąd uznał wnioski opinii za wiarygodne w całości.

Wobec bezsporności okoliczności faktycznych w przedstawionym zakresie jedynie dla porządku należy wskazać, że podstawę odpowiedzialności pozwanej stanowią przepisy art. 805 §1 kc w zw. z art. 822 kc. Stosownie do treści art. 805 §1 kc ubezpieczyciel przez umowę ubezpieczenia zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Zgodnie z treścią art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4).

Zgodnie z przepisem art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§2). W wyniku cesji wierzytelność cedenta (dotychczasowego wierzyciela) przechodzi na cesjonariusza (nabywcę wierzytelności) w stanie dotychczas istniejącym. Cesja nie ma wpływu na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia.

Jak stanowi art. 361 §1 i §2 kc, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W świetle aktualnych poglądów doktryny i orzecznictwa, nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialnością ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego są objęte celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Nie wszystkie zatem wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane. Istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 §2, art. 362 i 826 §1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się usunąć w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych.

Powód domagał się zapłaty kosztów najmu w kwocie 6 365,25 złotych, których zwrotu odmówił pozwany, zarzucając poszkodowanemu naruszenie obowiązku minimalizacji szkody przede wszystkim poprzez zaniechanie wykorzystania innego posiadanego przez siebie pojazdu, a nadto zaniechanie współpracy z ubezpieczycielem przy zorganizowaniu pojazdu zastępczego i w konsekwencji zwiększenie rozmiaru szkody.

Każdą ze stron obciążał obowiązek wykazania faktów, z których wyciągała ona skutki prawne (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.).

Pozwany nie wykazał, aby poszkodowany dysponował pojazdem zdolnym zaspokoić jego potrzeby transportowe. Sam fakt posiadania przez poszkodowanego pojazdu D. (...) nie może przecież o tym stanowić, co wydaje się oczywiste na przykładzie uszkodzonego pojazdu F. (...). Pozwany nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, choćby z przeprowadzonych aktualnie badań technicznych pojazdu, które wskazywałyby na nieprawdziwość zeznań świadka M. S.. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, że jest to pojazd uszkodzony, wcześniej użytkowany przez ojca świadka, i teraz na prośbę jego syna, z przyczyn sentymentalnych, zatrzymany do przyszłej renowacji.

Powód natomiast nie zdołał wykazać, aby w realiach niniejszej sprawy poniesiony przez poszkodowanego koszt najmu pojazdu zastępczego był celowy i uzasadniony w pełnej dochodzonej wysokości. Pozwany zakwestionował zarówno okres najmu, jak i wysokość stawki dobowej czynszu, za jaką poszkodowany wynajął pojazd.

W ocenie Sądu pozwany niezasadnie kwestionował okres najmu pojazdu zastępczego. Szkoda w pojeździe poszkodowanego była całkowitą, a okres najmu trwał do 3 dni od wypłaty odszkodowania przez pozwanego. Sąd Rejonowy podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z 22 listopada 2013 r. (III CZP 76/13), że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do nabycia innego pojazdu mechanicznego, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy wartością pojazdu mechanicznego sprzed zdarzenia powodującego szkodę, a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym, którego naprawa okazała się niemożliwa lub nieopłacalna (tzw. szkoda całkowita).

Uzasadnionym natomiast okazał się zarzut pozwanego doprowadzenia przez poszkodowanego do zawyżenia kosztu najmu pojazdu zastępczego. W rozpoznawanej sprawie poszkodowany umocował P. C., współpracującego z powodem, zajmującego się postępowaniem likwidacyjnym szkód komunikacyjnych i posiadającego doświadczenie we współpracy z ubezpieczycielem w celu wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem ubezpieczyciela. Jak świadek sam wskazał pouczył on poszkodowanego o obowiązku minimalizacji szkody i w tym celu, jako profesjonalista, zobowiązał się do podjęcia w tym kierunku działań zmierzających do wynajęcia pojazdu za pośrednictwem ubezpieczyciela. Skoro współpracownik powoda przyjął na siebie obowiązki zorganizowania pojazdu zastępczego na koszt ubezpieczyciela sprawcy szkody, to należy oczekiwać od niego starannego działania w tym kierunku, ocenianego przez pryzmat zawodowego charakteru tej działalności.

Jak wynika z nagrania rozmów P. C. z ubezpieczycielem (płyta CD - k. 8) pełnomocnik nie podejmował szczególnych starań wynajęcia pojazdu za pośrednictwem ubezpieczyciela. W rozmowie Przekazaną mu przez konsultantkę ubezpieczyciela wskazówkę, zwrócenia się o pojazd zastępczy do warsztatu w którym znajduje się uszkodzony pojazd, ocenił w kategorii „żartu”. Pomimo przyjęcia na siebie obowiązku zorganizowania pojazdu za pośrednictwem ubezpieczyciela, pełnomocnik oburzył się na obowiązującą w zakładzie ubezpieczeń procedurę i odmówił postępowania zgodnie z prostymi przedstawionymi mu zasadami. Sposób prowadzenia przez niego rozmowy doprowadził do niezrozumienia intencji konsultantki, która wyraźnie wskazała, że dla samodzielnego wynajęcia pojazdu potrzebuje informacji z warsztatu o niemożności jego zapewnienia przez ten warsztat (tak: nagranie rozmowy z 23 lutego 2023 r. g. 14:51 – płyta CD k.8). Wobec zaniechania pełnomocnika zwrócenia się do warsztatu takiej informacji, co oczywiste, nie było. Tymczasem pełnomocnik niesłusznie przyjął, że brak aktywności ubezpieczyciela jest wynikiem niechęci współpracy i pochopnie przyjął, że ubezpieczyciel akceptuje stawkę dwukrotnie wyższą od samodzielnie wynegocjowanej. W ocenie sądu nie było podstawy to takiego założenia jeśli zważyć, że już w pierwszej informacji ubezpieczyciel poinformował poszkodowanego o wysokości akceptowalnych przez siebie stawkach dobowych czynszu najmu. Wiedzę o tym posiadał poszkodowany, który z obawą kontaktował się bezpośrednio z ubezpieczycielem w tej sprawie (tak: notatka z 1 marca 2023 r. nr (...) - w aktach szkody - płyta CD k.80), tym bardziej jego pełnomocnik zawodowo zajmujący się takimi czynnościami.

Z treści opinii biegłego wynika, że na lokalnym rynku najmu pojazdów możliwe było wynajęcie pojazdu zastępczego za kwotę 159 złotych netto. Tymczasem P. C., świadomy - jak sam wskazał - obowiązku minimalizacji szkody przez poszkodowanego, nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do wynajęcia pojazdu u innego podmiotu, celem obniżenia kosztów najmu pojazdu zastępczego, ale nie mogąc uzyskać pojazdu za pośrednictwem ubezpieczyciela utrzymał najem pojazdu w przedsiębiorstwie powoda z którym sam ściśle współpracuje, za stawkę zbliżoną do najwyższych na lokalnym rynku.

W tych okolicznościach uprawniony w ocenie Sądu jest wniosek o braku faktycznego zamiaru P. C. wynajęcia za pośrednictwem pozwanego pojazdu zastępczego. W realiach rozpoznawanej sprawy działanie to stanowiło naruszenie zasady minimalizacji szkody, dające podstawę do oddalenia powództwa w części wykraczającej ponad stawkę czynszu 159 złotych netto za jedną dobę, możliwą do uzyskania na rynku w sytuacji prawidłowego wykonania przez P. C. obowiązku minimalizacji szkody.

W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 933,55 złotych, stanowiącą iloczyn stawki 159 zł netto w okresie 15 dni ((159 x15) x 23%). Od zasądzonej kwoty należało zasądzić odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu. Żądanie to znajduje oparcie w art. 481§1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 854 z późn. zm.), mając na uwadze fakt, iż powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem doręczonym w dniu 17 marca 2023 r.

W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić jako niezasadne.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 526,40 zł. Na koszty procesu w wysokości 4 990,01 zł, składały się poniesione przez powoda składały się: 400 zł opłaty od pozwu, 1 800,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej za pełnomocnictwo oraz koszty stawiennictwa świadka 222,72 zł i opinii biegłego 815,60 zł oraz poniesione przez pozwanego 1 800,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej za pełnomocnictwo. Powód wygrał bowiem sprawę w 46%, zwrotowi przez pozwanego podlegała zatem kwota 1 497,58 zł (46% x 3 255,32). Pozwanemu należał się w konsekwencji zwrot kwoty 981,18 zł (54 % x 1 817 zł). Różnicując kwoty wzajemnych zwrotów kosztów procesu w ostatecznym rozrachunku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 526,40 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

W punkcie IV wyroku Sąd nakazał zwrot niewykorzystanych kwot zaliczek na koszty procesu stosownie do art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

K., 3 października 2025 r.