Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: asesor sądowy Michał Wiśniewski

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Edyta Wołowiec

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. w K.

sprawy z powództwa (...) spółki jawnej z siedzibą w O.

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w O. kwotę 5.587,50 zł (pięć tysięcy pięćset osiemdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 marca 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w O. kwotę 3.717 zł (trzy tysiące siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty;

III.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kętrzynie kwotę 361,64 zł (trzysta sześćdziesiąt jeden złotych i sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Kętrzynie.

asesor sądowy Michał Wiśniewski

Sygn. akt I C 639/24 upr UZASADNIENIE

(...) spółka jawna z siedzibą w O. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 5.587,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 marca 2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 17 stycznia 2024 r. doszło do kolizji w wyniku której uszkodzony został pojazd M. K. marki F. (...) o nr rej. (...). Sprawca kolizji był ubezpieczony w towarzystwie ubezpieczeniowym pozwanego. W dniu 19 stycznia 2024 r. poszkodowany zawarł umowę najmu która trwała do dnia 12 lutego 2024 r. Powód dochodzi od pozwanego należności za czas trwania najmu pojazdu zastępczego od dnia 19 stycznia 2024 r. do dnia 12 lutego 2024 r. w wysokości 7.248 zł brutto.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu według nrom przepisanych. Pozwany przyznał swoją odpowiedzialność za szkodę co do zasady. Zakwestionował jednak wysokości stawki za dobę najmu stosowaną przez powoda i okres najmu.

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:

W dniu 17 stycznia 2024 r. doszło do zdarzenia drogowego, w którym uszkodzony został pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) należący do poszkodowanego M. K.. Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W..

(fakty bezsporne)

W dniu 19 stycznia 2024 r. M. K. zawarł z (...) spółka jawna z siedzibą w O. umowę wynajmu samochodu zastępczego marki V. (...) o nr rej. (...). Najem trwał od dnia 19 stycznia 2024 r. do dnia 12 lutego 2024 r. tj. łącznie przez 24 dni.

W dniu 13 lutego 2024 r. powód wystawił fakturę poszkodowanemu za najem powyższego na kwotę 7.248 zł brutto, przy stawce 245,53 zł netto tj. 302 zł brutto za dzień najmu pojazdu. Pojazd zaoferowany poszkodowanemu przez powoda był pojazdem wyższej klasy niż pojazd uszkodzony, jednak powód zastosował stawkę dla pojazdu klasy niższej.

W dniu 13 lutego 2024 r. M. K. zawarł z (...) spółka jawna z siedzibą w O. umowę cesji wierzytelności wynikających ze szkody z dnia 17 stycznia 2024 r. w wysokości 7.248 zł, a przysługujących od (...) S.A.

(dowód: umowa najmu pojazdu zastępczego z 19 stycznia 2024 r. wraz z regulaminem i cennikiem – k. 20-22, faktura z 13 lutego 2024 r. – k. 23, cesja wierzytelności – k. 24).

Po zgłoszeniu szkody w zakresie najmu pojazdu zastępczego pozwany decyzją z dnia 27 lutego 2024 r. uznał czas najmu w liczbie 15 dni i przyznał odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego w kwocie w kwocie 1.660,50 zł tj. przy stawce 90 zł netto.

Decyzją pozwanego z dnia 5 lutego 2025 r. szkoda w pojeździe poszkodowanego została uznana za całkowitą.

(dowód: decyzja (...) S.A. z dnia 27 lutego 2024 r. – k. 48 akt szkody – płyta CD – k. 148, decyzja (...) S.A. z dnia 5 lutego 2024 r. – k. 290 akt szkody – płyta CD – k. 148).

Poszkodowany w dniu 19 stycznia 2024 r. udzielił pełnomocnictwa P. C. do wykonywania wszelkich działań zmierzających do wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem towarzystwa (...) oraz do zawarcia i odmowy zawarcia umowy najmu pojazdu z wypożyczalnią wskazaną przez towarzystwo ubezpieczeń oraz analizy warunków najmu pojazdu zastępczego stosowanych przez wypożyczalnie współpracujące z towarzystwem ubezpieczeń.

Poszkodowany oświadczył względem (...), że nie jest właścicielem innego pojazdu, nie ma możliwości zastąpienia uszkodzonego pojazdu, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest płatnikiem podatku VAT. Ponadto poszkodowany udzielił także pełnomocnictwa powodowej spółce do pozyskiwania wszelkich informacji w zakresie przebiegu likwidacji szkody nr (...) oraz przebiegu naprawy pojazdu pojazdu.

(dowód: pełnomocnictwo udzielone P. C. – k. 28, pełnomocnictwo udzielone G. (...) k. 27 )

Powód zgłosił szkodę pozwanemu wiadomością email z dnia 19 stycznia 2024 r. P. C. w dniu 19 stycznia 2024 poinformował pozwanego, za pośrednictwem wiadomości email, o zawarciu umowy najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. Poinformował także pozwanego o preferencjach poszkodowanego w zakresie najmu pojazdu oraz wezwał pozwanego do organizacji najmu zastępczego ze strony pozwanego w przypadku braku akceptacji warunków najmu u powoda.

Wiadomością z dnia 22 stycznia 2024 r. pozwany poinformował, że przyjął zgłoszenie dotyczące najmu pojazdu zastępczego dla poszkodwanego.

(dowód: korespondencja email stron znajdująca się aktach szkody – płyta CD – k. 16-18, ponadto wydruki korespondencji stron – k. 33-43 akt sprawy)

P. C. został upoważniony przez poszkodowanego do organizacji pojazdu zastępczego na rzecz poszkodowanego. Podejmował on kilka prób kontaktu z ubezpieczycielem odnośnie organizacji najmu zastępczego. Ubezpieczyciel nie zapewnił poszkodowanemu pojazdu odpowiadającego wymaganiom poszkodowanego tj. bez udziału własnego i kar umownych.

Poszkodowany M. K. potrzebował pojazdu do dojazdu z pracy i do normalnego funkcjonowania jak np. robienie zakupów. Udzielił pełnomocnictwa opiekunowi P. C. który w jego imieniu zajmował się likwidacją szkody. Nie poniósł żadnych kosztów najmu pojazdu u powoda. Poszkodowany wskazał, że powód prawdopodobnie poinformował go, że nie będzie ponosił kosztów pojazdu w przypadku jego uszkodzenia, ponieważ pojazd jest ubezpieczony. Powód nie informował poszkodowanego o żadnych karach umowny i dodatkowych kosztach. Poszkodowany nie godził się na ponoszenie kar umownych, opłat dodatkowych i udziału własnego w szkodzie w związku z wynajęciem pojazdu zastępczego. Poszkodowany nie jest przedsiębiorcą i płatnikiem podatku od towarów i usług (...).

(dowód: zeznania świadka P. C. – k. 90v-91 zeznania świadka M. K. – k. 91-91v., dokument: oświadczenie poszkodowanego z dnia 19 stycznia 2024 r. – k. 29-30, dokument: preferencje akceptowalnych warunków najmu pojazdu – k. 32)

Podmiotem który miał ze strony pozwanego zapewnić pojazd zastępczy powodowi była wypożyczalnia (...). Zgodnie z ogólnymi warunkami najmu pojazdu wskazanej wypożyczalni, najemca był obowiązany do uiszczenia na rzecz wynajmującego licznych kar umownych w tym, m.in. kary w wysokości 50 zł za „udostępnienie danych najemcy/użytkownika organom ścigania (np. mandat karny)” czy kary w wysokości 1.500 zł za naruszenie zakazu palenia. Najemca mógł zwolnić się z obowiązku poniesienia części wskazanych opłat wykupując dodatkowe pakiety w ramach tzw. „dobrowolnej oferty dotyczącej zniesienia niektórych należności dodatkowych”. Ceny pakietu „srebrnego” wynosiły 400 zł brutto, zaś „platynowego” 800 zł brutto.

(dowód: ogólne warunki najmu pojazdu (...) – k. 109 oraz dobrowolna oferta dotycząca zniesienia niektórych należności dodatkowych (...) – k. 111)

Szacunkowy zakres rynkowych stawek za wynajem samochodu zastępczego odpowiadającego klasie uszkodzonego pojazdu poszkodowanego, na rynku lokalnym, przy uwzględnieniu okresu najmu trwającego ponad 14 dni wynosił od 100 zł netto tj. 123 zł brutto do 300 zł netto tj. 369 zł brutto.

Uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego w sytuacji zakwalifikowania szkody jako całkowitej w związku z uszkodzeniem pojazdu marki F. (...) o nr rejestracyjnym (...) w kolizji z dnia 17 stycznia 2024 r. przy uwzględnieniu oczekiwania przez poszkodowanego na wypłatę odszkodowania z tytułu szkody całkowitej wynosił 24 dni.

(dowód: opinia biegłego sądowego M. P. z dnia 15 maja 2019 r. – k. 159-176)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Stan faktyczny sprawy był pomiędzy stronami bezsporny w zakresie zaistnienia szkody i jej okoliczności, osoby poszkodowanego oraz podstaw odpowiedzialności pozwanego i legitymacji czynnej powoda. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie dokumentów przedłożonych przez obie strony. Dokumenty te nie budziły wątpliwości sądu co do ich wiarygodności, stąd uznano je za istotny materiał dowodowy.

Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego oparł się także w całości na zeznaniach świadka M. K.. Zeznania te były spontaniczne oraz spójne z pozostałym ujawnionym materiałem dowodowym, w tym złożonymi przez poszkodowanego oświadczeniami i korespondencją emaliową stron. Zeznania świadka nie były kwestionowane przez strony, nie budziły też wątpliwości sądu. Zeznania te miały także znaczącą moc dowodową, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia.

Ponadto przy ustalaniu stanu faktycznego, sąd oparł się także na zeznaniach świadka P. C.. W ocenie sądu fakt współpracy świadka z powodem mógł wpływać negatywnie na wiarygodność zeznań świadka – jednak wyłącznie w zakresie który nie wynikał z treści ujawnionej dokumentacji oraz z treści zeznań poszkodowanego. Jednocześnie należało ocenić, że świadek poszkodowany M. K. potwierdził fakt jego reprezentacji przez pracownika powoda co do likwidacji szkody i najmu pojazdu zastępczego. Ponadto, warunki i koszty najmu pojazdu zastępczego po stronie powoda wynikały z przedstawionej umowy oraz cennika (k. 20-23). Fakt reprezentacji poszkodowanego przed ubezpieczycielem wynikał także z korespondencji email stron (płyta CD -k. 148). W świetle powyższego, zeznania te przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych wyłącznie w powyższym zakresie tj. istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i potwierdzonym w dokumentowym materiale dowodowym sprawy.

Dla poczynienia ustaleń w przedmiotowej sprawie znaczenie miała także opinia biegłego sądowego w dziedzinie techniki samochodowej M. P.. Opinia sporządzona została fachowo i rzetelnie przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą, w granicach jej uprawnień i kwalifikacji, była zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Ponadto, strony postępowania nie wnosiły zastrzeżeń do treści opinii. Tak sporządzona i niekwestionowana opinia w rezultacie dała pełny i jasny obraz zakresu uszkodzeń pojazdu, jak również rzeczywistego kosztu ich naprawy.

Z okoliczności sprawy wynika, iż kwestia legitymacji czynnej powoda w zakresie dochodzenia zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, wynikająca z umowy cesji zawartej z poszkodowanym nie była przedmiotem sporu stron. Pozwany nie kwestionował także, iż w okolicznościach sprawy, co do zasady, wynajęcie pojazdu zastępczego przez poszkodowanego było uzasadnione - a tym samym uzasadnione, co do zasady, jest roszczenie o zwrot kosztów wynikających z wynajęcia tego pojazdu.

Sporem objęta była zatem ostatecznie jedynie wysokość kosztów wynajmu pojazdu - w zakresie zastosowanej przez powoda stawki dobowej za wynajem pojazdu zastępczego oraz okresu najmu pojazdu.

W świetle aktualnych poglądów doktryny i orzecznictwa, nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialnością ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego są objęte celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Mając na uwadze zasadę pełnego odszkodowania, wynikającą z art. 361 § 2 k.c. oraz treść art. 363 § 1 k.c., miernikiem odszkodowania są ceny występujące na lokalnym rynku - od najniższej do najwyższej (por. m.in. uchwałę SN z dnia 13 czerwca 2003r., III CZP 32/03, uchwalę Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. III CZP 5/11).

Na poszkodowanym nie ciąży przy tym obowiązek poszukiwania sprzedawców oferujących swoje usługi najtaniej. Tylko w przypadku wykazania przez zakład ubezpieczeń nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące wierzyciela - na podstawie art. 354 k.c. - wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania, można wierzycielowi postawić zarzut powiększenia rozmiarów szkody poprzez wybranie oferty z cenami wyższymi niż obowiązujące na danym rynku lokalnym i zlecić stosowną weryfikację wysokości odszkodowania ( vide - wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2002r., sygn. I CKN 1466/99).

Sąd orzekający podziela stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym tylko wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, które znacznie przekraczają koszty obowiązujące na danym rynku lokalnym lub koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu - nie są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ( vide - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017r., III CZP 20/17, OSNC 2018 nr 6, poz. 56).

Uszkodzony pojazd poszkodowanego tj. F. (...) zaliczany jest do segmentu K, klasy C (k. 162). Przedmiotem najmu był samochód osobowy V. (...) - pojazd zaliczany do segmentu wyższego tj. (...). Jednakże zastosowana przez powoda stawka wynajmu w niniejszej sprawie dotyczyła pojazdu klasy C – typu F. (...) (k. 22). Powód zatem obniżył wysokość stawki, by dopasować ją do stawki stosowanej u niego przy pojazdach tej samej klasy co pojazd uszkodzony. Tym samym należało uznać, że powód w tym zakresie zastosował się do obowiązku minimalizacji szkody. Powyższa okoliczność nie była przy tym nawet kwestionowana przez pozwanego.

Biegły M. P. w treści opinii wskazał także, że stawka najmu pojazdu zastępczego stosowana przez powoda (302 zł brutto) mieściła się w zakresie rynkowych stawek za wynajem pojazdu na rynku lokalnym, których wysokość dochodziła do kwoty 369 zł brutto (k. 169).

W oparciu o zeznania poszkodowanego oraz w oparciu o przedłożoną dokumentację ustalono, że działania podejmowane przez powoda i P. C. dotyczące potencjalnego wynajmu pojazdu zastępczego u pozwanego – nie miały charakteru pozornego. Poszkodowany zeznał, że potrzebował pojazdu do normalnego funkcjonowania oraz że nie godził się na ponoszenie dodatkowych kosztów związanych z wynajmem u powoda. Było to zgodne z oświadczeniami składanymi powodowi przez poszkodowanego, w dniu wynajęcia pojazdu (k. 32). Powyższe wymagania, nie mogły przy tym zostać spełnione przez pozwanego.

W sprawie ustalono, że podmiot oferujący najem pojazdów dla pozwanego ((...)) stosował kary umowne w tym, za zdarzenia takie jak: kradzież pojazdu i szkodę całkowitą w wymiarze 2.000 zł netto (2.640 zł brutto), czy za jednorazowe uszkodzenie w wymiarze 1.000 zł (1.230 zł brutto). Istniała możliwość wyłączenia tej odpowiedzialności jednak wymagało to wykupienia dodatkowych „pakietów” usług w wymiarze do 800 zł brutto (k. 109 i 111). Pakiety te nie były finansowane przez ubezpieczyciela co wprost wynikało z regulaminu oferty – na dole strony (k. 111) w sekcji „regulamin oferty” akapit nr (...) wskazano, że opłata za pakiet nie podlega rozliczeniu z ubezpieczycielem – najemca płaci ją samodzielnie.

Skoro z cennika tego wynikało w oczywisty sposób, że najemca musiałby pokryć samodzielnie kary umowne (niezależne od wysokości samej szkody) nawet za zdarzenie nieobjęte jego winą, jak kradzież lub po prostu jednorazowe uszkodzenie, oznacza, to, że ubezpieczyciel nie umożliwiał najmu pojazdu w takim zakresie w jakim poszkodowany mógłby korzystać ze swojego pojazdu gdyby szkoda nie wstąpiła.

Należy w tym miejscu wskazać, że poszkodowany udzielił pełnomocnictwa P. C. co oznacza, że jako pełnomocnik mógł się dowiadywać o ofertę pozwanego w imieniu i na rzecz poszkodowanego. Oznacza to, że oświadczenia składane P. C. były skuteczne względem poszkodowanego. W pliku (...) i (...) płyty CD (k. 9 – płyta ta uległa uszkodzeniu, jednak powód przedłożył płytę na k. 151) znajduje się nagrana rozmowa w której przedstawiciel (...) podaje, że będzie trzeba dopłacić wynajmując pojazd w firmie 99rent, w przypadku udziału własnego w szkodzie.

Poszkodowany na rozprawie potwierdził natomiast, że nie ponosił i nie chciał ponosić u powoda żadnych dodatkowych kosztów w zakresie oferty wynajmu pojazdu zastępczego. Potwierdził także czynności wykonywane w jego imieniu przez przedstawiciela G. (...). Poszkodowany nie pamiętał także aby przedstawiciel ubezpieczyciela pouczył go o negatywnych konsekwencjach związanych z naruszeniem obowiązku minimalizacji szkody.

Z przedstawionych przez pozwanego ogólnych warunków najmu i oferty zniesienia dodatkowych należności wynajmującego (k. 109 i k. 111) wynikało natomiast, że poszkodowany musiałby ponieść albo koszty kilku tysięcy złotych z tytułu samych kar umownych, w przypadku wystąpienia niezawinionej szkody lub np. kradzieży pojazdu/szkody na pojeździe albo koszt 800 zł brutto tytułem wykupienia dodatkowego pakietu „platynowego” – wyłączającego udział własny w szkodzie.

Ponadto, opłaty dodatkowe wynajmującego(...) obejmowały takie zdarzenia jak kara w wysokości 50 zł za „udostępnienie danych najemcy/użytkownika organom ścigania (np. mandat karny)” czy kara w wysokości 1.500 zł za naruszenie zakazu palenia (pkt 51 d,i ogólnych warunków ubezpieczenia dalej: (...) k. 109). Należało mieć także na uwadze, że kary powyższe nie wyłączały możliwości dochodzenia przez firmę (...) odszkodowania na zasadach ogólnych – co nie tylko wynikało z bezwzględnie obowiązujących przepisów kodeksu cywilnego ale także zostało wprost zaznaczane w ogólnych warunkach najmu (poz. 53 (...) k. 109).

Nawet gdyby zatem uznać, że pozwany oferował realnie najem pojazdu zastępczego za kwotę 90 zł netto za dzień, powyżej 14 dni najmu pojazdu, pozostawało to bez znaczenia dla zasadności decyzji poszkodowanego o wyborze oferty powoda. Skoro wynajmujący w imieniu pozwanego, (firma (...)), stosował wysokie i niezrozumiałe stawki kar umownych i opłat dodatkowych, za liczne i błahe zdarzenia – nie można byłoby oczekiwać żeby jakikolwiek racjonalny konsument zgodził się na takie warunki najmu pojazdu. Co więcej, firma 99rent stosowała kary nawet za zdarzenia do których poszkodowany byłby zobowiązany przez prawo do ich wykonania, jak podanie swoich danych osobowych organom ścigania przy zdarzeniu drogowym (k. 109).

Sąd miał także na uwadze, że pozwany nie przedstawił konkretnej oferty tj. stawek stosowanych przez firmę 99 rent dla pojazdu klasy odpowiadającej klasie pojazdu uszkodzonego w niniejszej sprawie, w okresie szkody. Pozwany powołał się wyłącznie na cenniki przedstawione w przez siebie w swojej ofercie najmu.

Skoro restytucja szkody powinna odpowiadać zakresowi korzystania z pojazdu przez poszkodowanego, w takim zakresie w jakim mógłby on korzystać ze swojego pojazdu przed szkodą - to należy uznać, że stosowane przez pozwanego stawki udziału własnego, kar umownych i opłat dodatkowych - nie umożliwiały poszkodowanemu osiągnięcia stanu, jaki istniałby przed uszkodzeniem jego pojazdu. Poszkodowany korzystając z oferty pozwanego, musiałby bowiem liczyć się dodatkowymi kosztami, których nie ponosiłby, gdyby korzystał ze swojego pojazdu. Poniesienia zaś takich kosztów nie wymagał od poszkodowanego powód. Oznacza to, że korzystanie przez poszkodowanego z oferty pozwanego, w istocie jedynie powiększyłoby jego szkodę – o koszty udziału własnego w szkodzie.

Nie można było zatem racjonalnie oczekiwać od poszkodowanego, aby skorzystał z oferty najmu pozwanego, która choć pozornie tańsza – nakładała by na niego dodatkowe koszty, nieuzasadnione w świetle dyspozycji art. 363 k.c.

Z uwagi na powyższe należało uznać, że oferta powoda, w pełni odpowiadała nie tylko oczekiwaniom poszkodowanego co do sprawności, szybkości i kosztów usługi, ale także w zakresie obowiązku minimalizacji szkody oraz czyniła zadość zasadzie pełnej restytucji szkody.

Tym samym, za zasadne uznano zastosowanie przez powoda stawki 245,53 zł netto tj. 302 zł brutto za każdą dobę najmu pojazdu (k. 23). W ocenie sądu zasadne było także uwzględnienie najmu w stawce brutto, jako że poszkodowany nie mógł uzyskać odliczenia zwrotu podatku VAT w żadnym wymiarze.

Pozwany w niniejszej sprawie kwestionował także długość najmu pojazdu zastępczego. W tym zakresie sąd oparł się na treści opinii biegłego sądowego M. P., zgodnie z którą - uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego w sytuacji zakwalifikowania szkody jako całkowitej w związku z uszkodzeniem pojazdu marki F. (...) o nr rejestracyjnym (...) w kolizji z dnia 17 stycznia 2024 r. przy uwzględnieniu oczekiwania przez poszkodowanego na wypłatę odszkodowania z tytułu szkody całkowitej wynosił 24 dni.

Wnioski biegłego są przy tym zgodne z ustaleniami sądu, w zakresie przebiegu likwidacji szkody. Należy wskazać, że zdarzenie miało miejsce w dniu 17 stycznia 2024 r. Zgłoszenie szkody i najem pojazdu nastąpił od dnia 19 stycznia 2024 r. (k. 33 i k. 20). Decyzja pozwanego o szkodzie całkowitej została wydana już 5 lutego 2024 r. (strona 290 pliku pdf na płycie CD – k. 148).

Wobec tego że pojazd nadawał się do kasacji, uzasadniony okres najmu obejmował okres od dnia wynajęcia pojazdu tj. 19 stycznia 2024 r. do upływu tygodnia od dnia wydania decyzji pozwanego o wypłacie odszkodowania za zniszczony pojazd z dnia 5 lutego 2024 r. tj. do 12 lutego 2024 r.

Z uwagi na powyższe, w punkcie I (pierwszym) wyroku orzeczono o zasądzeniu na rzecz powoda od pozwanego kwoty 5.587,50 zł – stanowiącej różnicę między odszkodowaniem należnym (7.248 zł), a wypłaconym przez pozwanego (1.660,50 zł). Ponieważ pozwany wydał decyzję o przyznaniu odszkodowania w zakresie najmu pojazdu zastępczego w dniu 27 lutego 2025 r. należało uznać, że na ten dzień okoliczności zdarzenia zostały ustalone, w stopniu uzasadniającym wypłatę pełnego odszkodowania w tym przedmiocie. Pozwany zatem pozostawał w opóźnieniu od dnia 28 lutego 2025 r., stąd na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367) oraz na podstawie art. 481 § 1 k.c. uznano za zasadne w całości także roszczenie odsetkowe powoda tj. od dnia 23 marca 2024 r.

W punkcie II (drugim) wyroku orzeczono o obowiązku zwrotu kosztów procesu, w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania. Stroną przegrywającą postępowanie w całości był pozwany, winien on zatem zwrócić powodowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia jego praw. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 1 ¹ k.p.c.

Na koszty te składały się: opłata od pozwu w wysokości 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzeni pełnomocnika w osobie radcy prawnego wynoszące 1.800 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz koszt zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego w wysokości 1.500 zł. Razem pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 3.717 zł tytułem kosztów procesu.

W punkcie III wyroku nakazano ściągnąć od pozwanego wydatki w postaci wynagrodzenia biegłego za sporządzenie opinii w zakresie jaki nie wynikał z wpłaconej zaliczki tj. co do kwoty 317,94 zł. Ponadto, na ściągnięte koszty postępowania złożyły się koszty stawiennictwa świadka M. K. (k. 104) w wysokości 43,70 zł. Łącznie ściągnięto od pozwanego kwotę 361,94 zł na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c.