Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 sierpnia 2025r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Beata Bihuń

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 sierpnia 2025 r. w K.

sprawy z powództwa A. P.

przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w K.

o zadośćuczynienie

I.  na podst. art. 224 § 3 kpc zamyka rozprawę,

II.  powództwo oddala;

III.  zasądza od powoda A. P. na rzecz pozwanego (...) sp. z o.o. z siedzibą
w K. kwotę 1.817,00 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

sygn. akt I C 667/22 upr

UZASADNIENIE

Powódka A. P. pozwem skierowanym przeciwko pozwanemu (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powódki kwoty 10.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 17 maja 2022 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nadto, wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Na uzasadnienie swoich roszczeń strona powodowa podała, iż w dniu 22 lipca 2021 r. powódka potknęła się o linkę wyznaczającą przebieg budowanego chodnika i upadła. Na skutek wypadku odczuwała silny ból kolan oraz prawej ręki, w związku z czym udała się do placówki pozwanej w celu uzyskania diagnozy i wdrożenia leczenia. W poradni c. (...) powódka nie została zbadana prawidłowo i nie otrzymała potrzebnej pomocy i leczenia. Zgłaszane dolegliwości nadgarstka nie zostały uwzględnione i opisane w dokumentacji medycznej powódki przez pracowników pozwanego. W czasie leczenia powódki u pozwanej nie postawiono jej prawidłowej diagnozy i nie wdrożono właściwego leczenia, przez co powódka funkcjonowała na co dzień z bólem, a nieleczone skręcenie ręki zdiagnozowane kilka miesięcy później w innej placówce, poskutkowało bolesnymi zmianami zwyrodnieniowymi. N. badania specjalistyczne ręki takie jak RTG, stanowiło w ocenie powódki błąd w sztuce lekarskiej, który znacznie pogłębił zły stan prawego nadgarstka powódki oraz uniemożliwił odzyskanie pełni zdrowia. Pozwana ponosi odpowiedzialność za krzywdę powódki wynikającą ze zbyt późnego zdiagnozowania zwichnięcia, skręcenia, naderwania stawów i więzadeł na poziomie prawego nadgarstka i ręki. Niewykonanie świadczeń lekarskich w sposób należyty, staranny i zgodny z zasadami sztuki medycznej naraziło powódkę na długotrwałe cierpienia. Powódka do chwili wypadku z dnia 22 lipca 2021 r. była osobą sprawną i aktywną. Żądana kwota 10.000,00 zł stanowi słuszny i uzasadniony ekwiwalent pieniężny cierpienia doznanego przez powódkę na skutek nieudzielenia jej właściwej pomocy medycznej.

(pozew k. 3-7)

W odpowiedzi na pozew (...) sp. Z o.o. z siedzibą w K. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.

Pozwany przyznał, iż powódka w dniu 22 lipca 2021 r. została przyjęta w poradni c. (...) prowadzonej przez pozwanego, z powodu urazu obu kolan, którego doznała w wyniku upadku. Podczas rzeczonej wizyty została ona poddana badaniom fizykalnym, a także wykonano jej badanie RTG. Po wykonaniu powyższych badań stwierdzono u powódki stłuczenie obu stawów kolanowych. Powódce wdrożono odpowiednie leczenie i wyznaczono kolejną wizytę kontrolna na dzień 5 sierpnia 2021 r. Podczas rzeczonej wizyty kontrolnej oraz następnej wizyty w dniu 2.09.2021 r. kontynuowano leczenie powódki wdrażając odpowiednie leczenie oraz farmakologię, a na wizycie w dniu 20.09.2021 leczenie zakończono. Odnosząc się do zarzutów powódki, pozwany zaznaczył, że nie znajdują one odzwierciedlenia w rzeczywistości i nie mogą się one ostać. Zarzut powódki dotyczący niepostawienia prawidłowej diagnozy, a co za tym idzie niewdrożenia odpowiedniego leczenia, nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji medycznej. Powódka nie wspominała pierwotnie lekarzowi o bólu prawego nadgarstka, przez co ten nie mógł wdrożyć leczenia kończyny górnej prawej ponieważ nie posiadał on wiedzy na temat rzekomego urazu. Historie choroby z kolejnych wizyt w podmiocie leczniczym pozwanej, w których brak jest jakiejkolwiek wzmianki o urazie kończyny górnej, jedynie potwierdzają stanowisko iż brak jest związku przyczynowego pomiędzy zastosowanym leczeniem po upadku a występującym na w późniejszym okresie bólu nadgarstka prawego. Mając na względzie powyższe należy zaznaczyć, że leczenie powódki w placówce należącej do pozwanego przebiegało prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi procedurami, ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób oraz z należytą starannością.

(odp. na pozew k. 72-75)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22.07.2024 r. powódka A. P. na przystanku autobusowym zaczepiła się o linkę wyznaczającą przebieg budowanego chodnika i upadła. Tego samego dnia udała się do pozwanej poradni ortopedycznej w K., gdzie została przyjęta przez lekarza A. M.. W treści zapisu z wizyty wpisano, że powódka podała, że upadał i doznała urazu obu kolan. Jak diagnozę wpisano stłuczenie obu stawów kolanowych i zalecono powódce miękkie unieruchomienie kolana prawego oraz leki przeciwbólowe.

Kolejna wizyta odbyła się w dniu 05.08.2021 r. i w dokumentacji wpisano, że bóle kolana lewego ustąpiły, a kolana prawego utrzymują się. Zalecono maść i dalsze stosowanie leków przeciwbólowych. W związku z tym urazem powódka obyła jeszcze dwie wizyty kontrolne.

Na wizycie w dniu 9.12.2021 r. powódka zgłosiła ból nadgarstka prawego. W diagnozie wpisano: stan po przebytym urazie nadgarstka prawego i zalecono L. gipsową do 22.12.2021 r. oraz lek przeciwbólowy. Wykonano jej również rtg nadgarstka ap i boczne w którym wskazano, że układ kostny rtg bez zmian urazowych (k. 97).

W dniu 22.12.2012 r. powódce zdjęto szynę i wymieniono unieruchomienie na miękkie. Zalecono rehabilitacje i hydromasaże.

W dniu 31.01.2022 r. powódka otrzymała skierowane do poradni c. (...)w związku z bólem nadgarstka prawego.

Pismem z dnia 19.04.2022 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty na jej rzecz zadośćuczynienia w wysokości 10.000,00 zł wskazując, że z winy pozwanego nie rozpoznano u niej skręcenia nadgarstka. Pozwany odmówił wypłaty.

W dniu 25 maja 2022 r. powódka odbywała wizytę w poradni ortopedycznej, gdzie po badaniu rtg stwierdzono u niej m.in. zmiany zwyrodnieniowe dłoni prawej oraz prawostronna chorobę d. Q.. W poradni tej powódka obyła jeszcze dwie wizyty.

W październiku 2022 r. powódka przeszła rehabilitację prawej dłoni, bez poprawy jej stanu.

Powódka w poradni pozwanego leczyła się już w 2020 r. z powodu bólów wielostawowych.

Brak wzmianki o urazie prawego nadgarstka. Na wizycie w pozwanej poradni zlecono zdjęcie RTG obu stawów kolanowych nie stwierdzając zmian pourazowych. Zalecono miękkie unieruchomienie kolana prawego i leki przeciwzapalne.

Kolejna wizyta w pozwanej poradni nastąpiła w dn. 5.08.2021 r. (k. 11 akt sprawy). Badający ortopeda stwierdził ustąpienie dolegliwości bólowych kolana lewego. Utrzymano leczenie z uwagi na bóle kolana prawego. Brak wzmianki w dokumentacji o deklarowanym przez powódkę urazie prawego nadgarstka. Na wizycie w dn. 2.09.2021 r. lekarz ortopeda stwierdził poprawę stanu powódki i zmniejszenie dolegliwości. W dn. 9.12.2021 r. ten sam ortopeda wpisuje informację - stan po upadku w dn. 22.07.2021 r.- bóle nadgarstka prawego - zlecono RTG prawego nadgarstka nie stwierdzając zmian urazowych. Założono l. gipsową na okres 2 tygodni. Po 2 tygodniach zdjęto gips i założono miękkie unieruchomienie. Stwierdzono poprawę ruchomości prawego nadgarstka i mniejszy obrzęk. Powódka skorzystała z zabiegów rehabilitacyjnych. W maju 2022 r. (k. 23) wizyta w (...) w K. z powodu prawostronnej choroby d. Q. - na zdj. RTG stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe stawów prawej dłoni - zlecono rehabilitację. Pacjentka uskarża się na stałe bóle obu stawów kolanowych, bóle prawego kciuka, natomiast dolegliwości ze strony prawego nadgarstka nie zgłasza.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: odpis z KRS k. 9, (...) k. 10 – 17,90, 97, 107, pisma k. 18 – 20, (...) k. 22 – 25, częściowo zeznania powódki oraz świadka B. P. (1) k. 124.

Biegły z zakresu chirurgii o. (...) w wydanej na zlecenie sądu opinii wskazał, że z dokumentacji medycznej wynika, że pacjentka pierwotnie była leczona z powodu stłuczenia stawów kolanowych, a pierwsze wpisy o dolegliwościach ze strony nadgarstka prawego pojawiają się dopiero w 09.12.2021 r. Dolegliwości ze strony licznych stawów utrzymują się u pacjentki od wielu lat (między innymi wieloletnia zaawansowana choroba zwyrodnieniowa nadgarstka). Choroba zwyrodnieniowa ma charakter przewlekły, długotrwały i postępujący. Pacjentka wymaga intensywnej rehabilitacji i usprawniania. Pozostaje również pod kontrolą P. (...). Choroba ta jednakże nie ma związku z upadkiem powódki i doznanym przez to urazem.

W opinii biegłego nie doszło w tej sprawie do popełnienia błędu w sztuce medycznej. Przebieg leczenia był stosowny do zgłaszanych przez pacjentkę i udokumentowanych dolegliwości tj. po upadku leczono stłuczenie kolan.

(dowód: Opinia sądowo – lekarska k. 129-135, opinia uzupełniająca k.158)

Kolejny biegły sądowy z zakresu (...) w swojej opinii również uznał, że zastosowane u powódki leczenie było adekwatne do stwierdzonych rozpoznań, a diagnoza była prawidłowa.

Biegły wskazał, że z dokumentacji z poradni ortopedycznej nie wynika, że powódka zgłaszała bóle prawego nadgarstka podczas pierwszych wizyt w poradni ortopedycznej. Błąd informacji ze strony powódki lub ewentualne pominięcie przez badającego ortopedę, nie spowodowały żadnych niekorzystnych następstw. W ocenie biegłego brak było podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu, ponieważ w badaniu przedmiotowym biegły nie stwierdził żadnych dysfunkcji stawów kolanowych i prawego nadgarstka. Doznane urazy nie przyczyniły się do pogorszenia w perspektywie jakości życia powódki. Trudno mówić o szansach na powrót do zdrowia w sytuacji pełnego wyleczenia.

Na podstawie dokumentacji medycznej dostępnej w aktach sądowych, wywiadzie i badaniu przedmiotowym powódki, biegły ustalił, iż była ona leczona początkowo z powodu urazów obu kolan, następnie z powodu skręcenie prawego nadgarstka, korzystała z zabiegów rehabilitacyjnych.

Uzyskano zadowalający efekt kliniczny zarówno w zakresie obu stawów kolanowych jak też prawego nadgarstka. Badaniem przedmiotowym nie stwierdzono żadnych dysfunkcji w zakresie stawów kolanowych i prawego nadgarstka. Ograniczenie ruchomości stawu (...) prawego kciuka wynika ze stwierdzonej w maju 2022 r. choroby d. Q. (choroba ścięgien prostownika krótkiego i odwodziciela długiego).

Niezależnie od tego, czy uraz dotyczył obu dłoni, czy też prawego nadgarstka, uzyskano zadowalający efekt kliniczny, a hipotetyczna zwłoka w wykonaniu zdjęcia RTG nie miała żadnego znaczenia dla efektu końcowego, co stwierdził biegły podczas badania przedmiotowego.

Trudno mówić o błędzie diagnostycznym, jeżeli nie ma dowodów w dokumentacji medycznej , że powódka zgłaszała dolegliwości bólowe prawego nadgarstka dla specjalisty z zakresu ortopedii podczas pierwszych wizyt.

Stwierdzone podczas badania dysfunkcje w zakresie (...) prawego kciuka , określane jako ch. d. Q. są następstwem przewlekłych monotypowych obciążeń kciuka i nie są wynikiem ostrego urazu (upadku).

W ocenie biegłego nie da się w żaden pewny sposób połączyć wypadku z 22.07.2021 r. z diagnozowanym przez lekarza rodzinnego a następnie w poradni ortopedycznej dolegliwościami bólowymi prawego nadgarstka w kontekście zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych tego stawu. Rozpoznanie wpisane podczas wizyty w poradni ortopedycznej w dniu 9.12.2021 r. nie przesądza o ewentualnej dacie jego powstania. Nie ma przesłanek uzasadniających stwierdzenia pełnomocnika powódki o spóźnionym leczeniu i diagnozie. Leczenie powódki było zgodne z postawionym rozpoznaniem.

(dowód: opinia k. 191-193, opinia uzupełniająca k. 220)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo należało uznać za bezzasadne.

Przedstawione ustalenia stanu faktycznego Sąd poczynił na podstawie wskazanych powyżej dowodów w postaci dokumentów medycznych, opinii biegłych. Dowody te jako spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające sąd uznał za wiarygodne. Sąd za wiarygodne uznał zeznania powódki oraz jej córki B. P. (2) w zakresie w jakim znajdują uzupełnienie w dokumentacji medycznej.

Do sprawy nic nie wniosły zeznania świadka E. C., która nie była świadkiem upadku a o doznanych urazach wiedziała wyłącznie od powódki.

Przymiot wiarygodności Sąd nadał opiniom biegłego sądowego z zakresu c. (...)oraz opiniom biegłego sądowego z zakresu (...).

W ocenie Sądu sporządzone przez biegłych opinie noszą cechy spójności, logiczności i znajdują potwierdzenie w dokumentacji leczenia powódki. Opinie zostały sporządzone z wysokim stopniem profesjonalizmu i zawierają szczegółowe i klarowne - przekonujące dla Sądu - uzasadnienie wniosków i odpowiedzi na pytania. Co prawda powódka kwestionowała opinie biegłych sądowych przeprowadzonych w niniejszej sprawie, jednakże w ocenie Sądu zarzuty te okazały się niesłuszne.

Podstawę prawną żądań powódki odnośnie zasądzenia zadośćuczynienia stanowi art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Krzywdę, o której mowa powyżej, ujmuje się powszechnie jako cierpienia fizyczne (ból i inne dolegliwości), cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała), rozstrój zdrowia, zeszpecenie, niemożność uprawiania działalności artystycznej, naukowej, wyłączenie normalnego życia itd. Zadośćuczynienie pieniężne za tak pojmowaną krzywdę ma na celu przede wszystkim złagodzenie tychże doznań. Ma ono charakter kompensacyjny, całościowy i służy poprawie stanu emocjonalnego poszkodowanego naruszonego poprzez doznane cierpienia.

Zadośćuczynienie ma za zadanie zrekompensowanie krzywdy doznanej przez osobę poszkodowaną czynem niedozwolonym, na którą składają się cierpienia fizyczne, zwłaszcza w formie bólu oraz cierpienia psychiczne rozumiane jako ujemne przeżycia w związku z cierpieniami fizycznymi będącymi następstwem uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia. Ten rodzaj naprawienia szkody ma na celu złagodzenie tych cierpień. Regulacja kodeksowa nie wskazuje żadnych kryteriów, jakie należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Ma ono przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta jednak nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach. Do okoliczności mających wpływ na rozmiar szkody orzecznictwo zalicza: czas trwania doznanych przez poszkodowanego cierpień, długotrwałość procesu leczenia, bolesność oraz uciążliwość zabiegów medycznych, w tym zwłaszcza operacji, występujące poczucie nieprzydatności na skutek zmienionej sytuacji po wypadku oraz wiek poszkodowanego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 26 czerwca 2015 roku, I ACa 847/14, niepubl. i powołane tam orzecznictwo). Nie można również abstrahować od oceny skutków czynu niedozwolonego i prognoz dotyczących powrotu poszkodowanego do zdrowia. Jak podkreślił w 2021 roku Sąd Najwyższy ( (...) 114/21) najistotniejszym celem zadośćuczynienia jest wynagrodzenie doznanej przez poszkodowanego krzywdy, czyli zrealizowanie funkcji kompensacyjnej. Ma ono umożliwić mu uzyskanie satysfakcji, która wpłynie korzystnie na jego samopoczucie i pozwoli zniwelować poczucie krzywdy wywołanej czynem niedozwolonym.

Powstanie cywilnej odpowiedzialności odszkodowawczej uzależnione jest od trzech przesłanek: zdarzenia szkodzącego (zaniedbanie lekarzy, błąd w diagnostyce), wystąpienia szkody (utrzymujący się uraz nadgarstka prawego) oraz związku przyczynowego pomiędzy tymi zdarzeniami. Konstrukcja normalnego (adekwatnego) związku przyczynowego pozwala rozstrzygnąć, za jakie następstwa swojego działania lub zaniechania sprawca ponosi odpowiedzialność.

Ze sporządzonych w niniejszej sprawie opinii dwóch biegłych sądowych z zakresu o. t. wynika, iż nie doszło do żadnych zaniedbań lekarzy w trakcie diagnostyki powódki po upadku, a także w czasie jej leczenia. Powódka zakończyła leczenie urazów po upadku i nie posiada trwałego uszczerbku na zdrowiu z nim związanego. Powódka nie wykazała żadnego związku między bólem nadgarstka prawego, a zarzucaną przez nią złą diagnozą i nienależytym leczeniem przez lekarzy w pozwanej poradni oraz pogorszeniem się stanu zdrowia w związku z wypadkiem. Jak wskazali biegli, powódka cierpi na zmiany zwyrodnieniowe stawów, natomiast nie stanowią one normalnego następstwa doznanego przez nią wypadku.

Sąd po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego a w szczególności po ocenie sporządzonej przez biegłych opinii, doszedł do wniosku, iż nie można było przypisać odpowiedzialności pozwanej w niniejszej sprawie.

W sprawie niniejszej w zasadzie nie mamy do czynienia z sytuacją trudną dowodowo, wymagającą sięgnięcia po skomplikowane wnioskowania takie jak chociażby domniemania faktyczne. Niniejszy proces dotyczy konkretnych, w pełni udokumentowanych wydarzeń, które nadają się do jednoznacznej oceny dowodowej przy użyciu wiedzy specjalnej (opinii biegłego lekarza) – co z resztą w przedmiotowej sprawie nastąpiło, a wnioski płynące z obu opinii są jasne.

Sąd podziela opinie biegłych, że z przedstawionej dokumentacji medycznej wynika, że z powodu upadku w dniu 22.07.2021 r. powódka doznała urazu stawów kolanowych. Pierwsze wpisy o urazie skrętnym nadgarstka prawego pojawiły się w dniu 09.12.2021 r. i brak jest dowodów na to, aby powódka uraz ten zgłaszała w poradni wcześniej. Jak wskazał biegły G. K., to na pacjencie ciąży obowiązek przekazania lekarzowi wszystkich dolegliwości, z którymi przybył na wizytę. Po to lekarz sporządza wywiad z pacjentem, aby na jego podstawie zlecić odpowiednie badania i postawić właściwą diagnozę. Jeśli powódka nie zgłaszała bólu w nadgarstku, trudno wymagać, aby zlecono jej w tym kierunku jakiekolwiek badania.

Jak wskazali biegli, powódka leczyła się z powodu zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej stawów, w tym nadgarstka prawego i można przypuszczać, że w grudniu 2021 roku w poradni ortopedycznej była leczona z powodu zaostrzenia choroby zwyrodnieniowej nadgarstka. Choroba zwyrodnieniowa ma charakter przewlekły, długotrwały i postępujący, a powódka nie wykazała, że miała ona związek z upadkiem i doznanym przez to urazem.

W opinii biegłych w procesie leczenia powódki nie doszło do popełnienia błędu w sztuce medycznej. Przebieg leczenia był stosowny do zgłaszanych przez pacjentkę i udokumentowanych dolegliwości. Zastosowane leczenie było adekwatne do stwierdzonego rozpoznania, a diagnoza była prawidłowa.

Zgodnie z opiniami biegłych sądowych, Sąd przyjął iż nie da się w żaden pewny sposób połączyć wypadku z 22.07.2021 r. z diagnozowanym przez lekarza rodzinnego a następnie w poradni ortopedycznej dolegliwościami bólowymi prawego nadgarstka w kontekście zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych tego stawu. Rozpoznanie wpisane podczas wizyty w poradni ortopedycznej w dniu 9.12.2021 r. nie przesądza o ewentualnej dacie jego powstania. Nie ma przesłanek uzasadniających stwierdzenia pełnomocnika powódki o spóźnionym leczeniu i diagnozie. Leczenie powódki było zgodne z postawionym rozpoznaniem.

Przesłankami zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 445 k.c. jest wyrządzenie krzywdy w postaci: uszkodzenia ciała, wywołania rozstroju zdrowia, naruszenia wolności lub integralności seksualnej czynem niedozwolonym. Krzywda może mieć charakter cierpień fizycznych lub moralnych (wyr. SN z 4.7.1969 r., I PR 178/69, OSNCP 1970, Nr 4, poz. 71; wyr. SN z 3.2.2000 r., I CKN 969/98, L.).

Komentowany przepis nie stanowi odstępstwa od ogólnych zasad określania związku przyczynowego (art. 361 KC), co oznacza, że pokrzywdzony może żądać tylko zadośćuczynienia za krzywdę, która stanowi normalne (adekwatne) następstwo oddziaływania czynnika sprawczego (M. Safjan, w: Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2015, s. 1501, Nb 3; A. Cisek, W. Dubis, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz, 2016, s. 902, Nb 5; K. Mularski, w: Gutowski, Komentarz, t. I, s. 1845, Nb 4; wyr. SN z 28.2.2006 r., III CSK 135/05, L.; wyr. SN z 22.4.2015 r., II PK 170/14, L.). Należne pokrzywdzonemu zadośćuczynienie powinno ulec zmniejszeniu na podstawie art. 362 KC w przypadku przyczynienia się pokrzywdzonego do powstania lub powiększenia krzywdy (wyr. SA w Katowicach z 25.3.2015 r., I ACa 1077/14, L.). Zgodnie z ogólnymi zasadami rozkładu ciężaru dowodu (art. 6 k.c.), osoba żądająca zadośćuczynienia udowodnić powinna wszystkie przesłanki jego zasądzenia (wyrządzenie krzywdy czynem niedozwolonym oraz adekwatny związek przyczynowy między czynem a krzywdą). W niniejszej sprawie powódka nie zdołała wykazać ani czynu niedozwolonego, ani związku przyczynowego, a podniesione przez nią zarzuty nie potwierdziły się w opinii biegłych sądowych, podkreślających iż nie istnieją w niniejszej sprawie przesłanki usprawiedliwiające twierdzenia o błędzie lekarskim, nieprawidłowym czy spóźnionym leczeniu, a także innych uchybieniach, uzasadniających wytoczenie powództwa w tej sprawie.

Tym samym Sąd w pkt II wyroku oddalił powództwo o zadośćuczynienie w całości jako bezzasadne.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., w myśl którego strona przegrywająca sprawę (powódka) obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Sąd mając na uwadze powyższe w pkt III wyroku zasądził od powódki A. P. na rzecz pozwanego (...) sp. z o.o. z siedziba w K. kwotę 1.817,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Zarządzenie:
(...)
(...)

25.08.2025 r.

Sędzia Beata Bihuń