Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Izabela Maruchacz
Protokolant:	Starszy sekretarz sądowy Sandra Kozak

po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa M. M.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda M. M. kwotę 3 190,55 zł (słownie: trzy tysiące sto dziewięćdziesiąt złotych i pięćdziesiąt pięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 26.09.2022 r. do dnia zapłaty,

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda M. M. kwotę 243,64 zł (słownie: dwieście czterdzieści trzy złote i sześćdziesiąt cztery grosze) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem kosztów procesu,

IV.  zwrócić powodowi kwotę 241,80 zł (słownie: dwieście czterdzieści jeden złotych i osiemdziesiąt groszy) tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego w sprawie.

UZASADNIENIE

Powód M. M. wniósł o zasądzenie pozwanego (...) S.A z siedzibą w W. kwoty 7 416 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 7 115,76 od dnia 26.09.2022 do dnia zapłaty oraz kwoty 300 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawym przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu powód wskazał że w wyniku zdarzenia z dnia 22 sierpnia 2022 doszło do uszkodzenia pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) stanowiącego własność A. K.. Sprawca kolizji drogowej posiadał ważną polisę OC zawartą z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń. Pozwany po otrzymaniu zawiadomienia o zaistnieniu szkody przeprowadził postępowanie likwidacyjne oraz uznał swoją odpowiedzialność z tytułu urządzenia szkody przez sprawcę zdarzenia. W następstwie postępowania likwidacyjnego poszkodowanemu wypłacono odszkodowanie w łącznej kwocie 5 975,62 zł.

Na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 8 września 2022 roku A. K. przeniósł swoją wierzytelność obejmującą odszkodowania w sprawie szkody z dnia 22.08.2022 roku na rzecz (...) sp.k. Następnie w dniu 13 marca 2023 roku, pomiędzy cedentem (...)sp z a cesjonariuszem M. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) została zawarta umowa cesji, na podstawie której, cesjonariusz wstąpił w miejsce pierwotnego wierzyciela. Przedmiotowe umowy cesji zostały wysłane do pozwanego wraz z wezwaniem do zapłaty oraz zawiadomieniami o cesji.

Dochodzona pozwem kwota 7 415,76 zł wynika z różnicy pomiędzy bezsporną kwotą 5 975,62 zł, wypłaconą przez (...) S.A., a kwotą faktycznych kosztów naprawy, która w ocenie powoda wyniosła 13 091,38 zł., wynikającą z kosztorysu naprawy sporządzonego przez niezależnego rzeczoznawcę. Koszt sporządzenia kalkulacji wyniósł 300,00 zł.

Pozwany (...) S.A. w odpowiedzi na pozew wyniósł oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm prawym przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że bezspornym jest, iż pozwany przyjął odpowiedzialność za szkodę poniesioną przez A. K. z tytułu uszkodzenia jego pojazdu marki A. nr rej. (...) po kolizji z dnia 22 sierpnia 2022 roku. Z tego tytułu pozwany zapłacił odszkodowanie na pokrycie kosztów naprawy samochodu w wysokości obliczone przez (...) S.A. której poszkodowany zgłosił s.. Pozwany ustalił wysokość odszkodowania na pokrycie kosztów naprawy tego auta na kwotę 5 975,62 zł. Pozwany podkreślił, że nie wiadomym jest czy naprawa została wykonana oraz, że poszkodowany nie udokumentował poniesienia kosztów takiej ewentualnej naprawy.

Sąd ustalił co następuje :

W dniu 22 sierpnia 2022 r. w P. doszło do zdarzenia drogowego, w toku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki A. nr rej. (...) rok produkcji 2007 należący do A. K.. Sprawca kolizji posiadał ważną polisę ubezpieczeniową w zakresie OC zawartą z pozwanym – (...) S.A.

( dowód: akta szkody – k. 52 - 171 , zeznania świadka k. 196, bezsporne)

W wyniku kolizji w pojeździe poszkodowanego doszło do uszkodzeń prawej lampy, halogenowej, przedniego, prawego zderzaka, maski i chłodnicy i klimatyzacji.

( dowód: akta szkody, dokumentacja fotograficzna, opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k. 215-236, zeznania świadka k. 196 )

Sprawca kolizji, w dacie zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie.

(bezsporne).

Szkoda w samochodzie A. nr rej. (...) należącym do A. K. została zgłoszona (...) i zarejestrowana pod numerem (...)-01

( dowód : podsumowanie zgłoszenia szkody – akta szkody – k. 52 - 171 )

Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ustalił wysokość szkody na kwotę 5 975,62 zł, którą wypłacił poszkodowanemu.

(bezsporne)

Na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 8 września 2022 roku poszkodowany zbył wierzytelność na rzecz O. (...) sp.k.. Następnie dnia 13 marca 2023 powód nabył od niego wierzytelność przedmiotową z tytułu odszkodowania za szkodę rzeczową w pojeździe marki A. nr rej. (...) (dowód: umowy przelewu wierzytelności – k. 17,18-21).

W dniu 26 października na zlecenie powoda została sporządzona kalkulacja kosztów naprawy poszkodowanego pojazdu. Powód za sporządzenie kalkulacji zapłacił 300 zł .

( dowód : kalkulacja kosztów naprawy z dnia 20.09.2023 k. 9-11, faktura VAT z dnia 5 kwietnia 2023 r. k. 12)

Powód w dniu 10 sierpnia 2023 r. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 8 808,98 zł tytułem dopłaty do odszkodowania za uszkodzenia samochodu marki A. nr rej. (...) .

( dowód : wezwanie do zapłaty z dnia 10.08.2023 r. – k. 23. )

Wysokość szkody powstałej w samochodzie poszkodowanego marki A. nr rej. (...) w wyniku kolizji zaistniałej w dniu 22 sierpnia 2022 r. wyniosła 13 244,04 zł. – przy przyjęciu naprawy na fabrycznych częściach zamiennych, zaś 9 166,17 zł przy przyjęciu zamienników części zamiennych

( dowód : opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k. 215 - 236).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, dokumentów z dołączonych akt szkody oraz pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, albowiem prawdziwość tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony, nie budziła również wątpliwości Sądu.

Dokumentom złożonym przez strony Sąd dał wiarę w całości albowiem nie istniały wątpliwości, co do ich prawdziwości i nie były kwestionowane przez strony. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona również wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków.

Sąd uwzględnił także zeznania świadka A. K., poszkodowanego, w szczególności co do zaistnienia kolizji, odpowiedzialności pozwanego, dokonania naprawy uszkodzonego pojazdu. Zeznania te były spójne, logiczne , zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Wskazać należy przy tym , iż świadek dokonał naprawy we własnym zakresie, kupując części na aukcjach internetowych. Nie posiadał żadnych dowodów ich zakupu.

Materialnoprawną podstawę żądania powoda stanowiły przepisy art. 822 k.c. w zw. z art. 435 k.c. Legitymację czynną powód wywodził natomiast z umowy przelewu wierzytelności, opartej o przepis art. 509 k.c.

Przesłanką każdego rodzaju odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną innej osobie jest zaistnienie zdarzenia, z którym prawo cywilne wiąże obowiązek odszkodowawczy. Podstawą domagania się wypłaty z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej prowadzącego przedsiębiorstwo, który odpowiada za szkody wyrządzone w związku z ruchem tego przedsiębiorstwa, jest spowodowanie szkody majątkowej związanej z jego ruchem. Odpowiedzialność przejmuje w takiej sytuacji, na mocy umowy ubezpieczenia zawartej ze sprawcą szkody - zakład ubezpieczeń. Przesłankami odpowiedzialności z art. 435 k.c. są: ruch przedsiębiorstwa, szkoda oraz związek przyczynowy pomiędzy ruchem przedsiębiorstwa, a szkodą. Jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, wina lub bezprawność działania nie mają znaczenia dla odpowiedzialności sprawcy.

Zgodnie z treścią przepisu art. 435 § 1 k.c.:

Prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Zgodnie zaś z treścią art. 822 § 1- § 4 k.c.:

§ 1. Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

§ 2. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia.

§ 3. Strony mogą postanowić, że umowa będzie obejmować szkody powstałe, ujawnione lub zgłoszone w okresie ubezpieczenia.

§ 4. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 509 k.c.:

§1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

§2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Przechodząc do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż Sporem pomiędzy stronami objęta była jedynie wartość szkody w pojeździe poszkodowanego marki A. nr rej. (...) . Pozostałe okoliczności sprawy były pomiędzy stronami bezsporne, w szczególności okoliczności zaistnienia szkody, zakres uszkodzeń pojazdu oraz odpowiedzialność pozwanego za szkodę. Niespornym była również legitymacja powoda – pozwany nie kwestionował umowy cesji. Nadto, należało mieć na uwadze, iż w toku postępowania likwidacyjnego pozwany zakład ubezpieczeń przyjął co do zasady odpowiedzialność za poniesioną szkodę i przyznał odszkodowanie w wysokości 5 975,62 złotych.

Pozwana spółka zakwestionowała jednak żądanie pozwu co do wysokości podnosząc szereg zarzutów przeciwko sposobowi, w jaki powód wyliczył szkodę.

Pozwany zarzucił bowiem, że: użycie do naprawy oryginalnych części pochodzących od producenta jest nieuzasadnione, a wypłacone odszkodowanie jest wystarczające do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Pozwany zarzucił również, że w sytuacji, gdy do naprawy pojazdu doszło, to nie jest możliwe ustalenie odszkodowania w oparciu o przyjęcie kalkulacji hipotetycznej naprawy. Z uwagi na powyższe powód winien w pierwszej kolejności wykazać naprawę pojazdu przez poszkodowanego lub jej brak.

Sąd orzekający stanowiska pozwanego nie podziela i stoi na stanowisku znajdującym wyraz w uzasadnieniach postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2018 r., (sygn. akt III CZP 51/18, L. (...)) oraz postanowienia z dnia 20 lutego 2019 r. (sygn. akt III CZP 91/18, L. (...)) i przywołanego tam licznie orzecznictwa Sądu Najwyższego. Jakkolwiek Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwał, o tyle rozważania, które poczynił, stanowiły istotną wskazówkę dla kierunku rozstrzygnięcia sądu. Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowania, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itd.) odpowiada stanowi pojazdu przed uszkodzeniem. Przywrócenie pojazdowi sprawności technicznej nie może być identyfikowane z przywróceniem pojazdu w pełni do stanu poprzedniego. Ponadto naprawa pojazdu z reguły nie powoduje, że odzyskuje on swoją pełną wartość handlową w stosunku do stanu sprzed wyrządzenia szkody. Nawet w przypadku kompleksowej naprawy w autoryzowanym zakładzie mechanicznym, zgodnie z technologią producenta, przy użyciu nowych, oryginalnych części pojazd naprawiany w realiach rynkowych, jest z reguły wart mniej niż pojazd, który nie uczestniczył w kolizji i nie podlegał procesowi naprawczemu (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2001 r., III CZP 57/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 57).

Dalej Sąd Najwyższy wskazał, że w świetle utrwalonego stanowiska Sądu Najwyższego nie ma bowiem żadnych wątpliwości, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego nie ogranicza się, do równowartości wydatków poniesionych na naprawę pojazdu, lecz każdorazowo obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy. W sytuacji gdy przed ustaleniem wysokości odszkodowania dojdzie do naprawy pojazdu odszkodowanie należne poszkodowanemu może być ustalone, także jako równowartość hipotetycznie określonych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że taki sposób rozliczenia szkody przewyższa wielkość uszczerbku w majątku poszkodowanego, odszkodowanie – stosownie do okoliczności sprawy – może być obniżone.

Powstanie roszczenia z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, a tym samym zakres odszkodowania, nie zależą od tego czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar. Odpowiada ono niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy, a naprawa dokonana przed uzyskaniem świadczenia od ubezpieczyciela, jej koszt i faktyczny zakres nie ma zasadniczego wpływu na sposób ustalania wysokości odszkodowania. Nie ma zatem znaczenia czy naprawienie szkody następuje na podstawie faktur za naprawę pojazdu czy wyceny kosztów naprawy – zasady naprawienia szkody muszą być identyczne. W konsekwencji spotykane niekiedy w praktyce uzależnienie wypłaty należności od faktycznego dokonania naprawy i udokumentowania jej kosztów nie jest uzasadnione. Szkodą jest bowiem różnica między stanem majątku poszkodowanego jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę, a stanem tego majątku, jaki istniałby, gdyby nie nastąpiło to zdarzenie. Roszczenie odszkodowawcze powstaje z chwilą powstania obowiązku naprawienia szkody, a nie po powstaniu kosztów naprawy pojazdu, z czym wiąże się brak obowiązku po stronie poszkodowanego udowadniania konkretnych wydatków poniesionych na naprawę pojazdu. Dopuszczenie przyznawania odszkodowania z tytułu kosztów naprawy przed jej dokonaniem i bez potrzeby rozliczenia się z nich po dokonaniu naprawy, powoduje, że byłoby w sposób nieuzasadniony krzywdzące poszkodowanego stosowanie innych kryteriów rozliczeń tylko dlatego, że wykazując staranność i dysponując środkami finansowymi dokonał usunięcia uszkodzeń przed uzyskaniem odszkodowania. Skoro prawo do odszkodowania ma poszkodowany, który w ogóle nie naprawił pojazdu, to nie sposób przyjąć, że nie może go uzyskać poszkodowany, który poczynił nakłady na swój majątek naprawiając uszkodzony pojazd w całości lub w części, tylko z tej przyczyny, że nie wykazał rzeczywistych kosztów naprawy, skoro nie one decydują o zakresie należnego odszkodowania. Stanowisko to uznawane jest za tak utrwalone, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, iż oddalenie przez sąd powszechny powództwa tylko z tej przyczyny, że poszkodowany, który naprawił pojazd nie wykazał wysokości wydatków poniesionych tytułem kosztów naprawy uszczuplających jego majątek, a domagał się ustalenia wysokości szkody na podstawie opinii biegłego, jest tak oczywistym i rażącym naruszeniem prawa, że uzasadnia uwzględnienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroków opartych na takiej motywacji.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Sądu Najwyższego, które należy w całości podzielić, Sąd uznał główny zarzut pozwanego, dotyczący braku wykazania faktu i kosztów naprawy pojazdu, jako pozbawiony podstawy prawnej.

Podstawową kwestią sporną pomiędzy stronami była kwestia rodzaju części zamiennych, jakie powinny zostać zastosowane do naprawy przedmiotowego pojazdu.

Na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej S. T., Sąd uznał, że w przypadku pojazdu marki A. (...) przywrócenie stanu sprzed szkody jest możliwe przy zastosowaniu części oryginalnych oraz przy użyciu części zamiennych.

Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z poglądem prawnym Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 20 czerwca 2012r., III CZP 85/11, „szczególny interes poszkodowanego może uzasadniać dokonanie naprawy z wykorzystaniem części oryginalnych, pochodzących bezpośrednio od producenta pojazdu. Biorąc rzecz przykładowo, gdy pojazd był dotychczas serwisowany i naprawiany wyłącznie przy użyciu części oryginalnych (tzn. „pochodzących bezpośrednio od producenta pojazdu”), a kontynuacja takiej „historii” pojazdu może wpłynąć na jego wartość handlową, czy też gdy poszkodowany potwierdzi swój uzasadniony interes w dokonaniu naprawy z wykorzystaniem części oryginalnych przez to, że jej faktycznie dokona (przedstawi rachunki)”. Sąd Najwyższy jednocześnie wyjaśnił, że „gdy użytkowane w Polsce pojazdy są w znacznym odsetku modelami przestarzałymi, nie można wykluczyć sytuacji, w których uzasadniona będzie rezygnacja z ograniczenia możliwości przyjmowania do podstawy ustalania odszkodowania cen części równoważnych oryginalnym i dopuszczenie wykorzystania cen części zamiennych „o porównywalnej jakości” w rozumieniu § 2 pkt 21 rozporządzenia z 2010 r. - a więc części zamiennych, „których producent zaświadczy, że są one tej samej jakości co komponenty, które są lub były stosowane do montażu danych pojazdów samochodowych”. W szczególności, gdy przyjęcie za punkt odniesienia cen części „o porównywalnej jakości” (objętych gwarancją producenta części) będzie bliższe zasadzie pełnej restytucji niż uwzględnienie cen części równoważnych oryginalnym (tzn. koszty tych ostatnich nie byłyby celowe i ekonomicznie uzasadnione). Będzie to dotyczyć sytuacji, w której część nowa „o porównywalnej jakości”, objęta gwarancją producenta części, jest pewniejsza i bardziej użyteczna niż część oryginalna, która już przed uszkodzeniem była wyeksploatowana do tego stopnia, że nie może konkurować (pod względem użyteczności i ryzyk) nawet z częściami nowymi „o porównywalnej jakości”. W takich przypadkach generalnie uzasadnione jest uwzględnienie możliwości wykorzystania do naprawy części nowych „o porównywalnej jakości”. Podobnie w wypadku części o prostej konstrukcji, których „zdatność” do pełnej restytucji jest możliwa do oceny bez skomplikowanych badań. Także te części mogą być zastąpione częściami „o porównywalnej jakości”. Jednakże nawet w omawianych przypadkach należy oceniać - stosownie do poczynionych uprzednio wskazań - czy poszkodowany nie ma szczególnego interesu w wykorzystaniu części oryginalnych, pochodzących od producenta pojazdu”.

W niniejszej sprawie strona powodowa nie wykazała, aby miała szczególny interes w zastosowaniu części oryginalnych. Strona powodowa nie wykazała, że pojazd ten był serwisowany wyłącznie w autoryzowanych serwisach obsługi i wyłącznie tam naprawiany, a także nie udowodniła, że wcześniejsze naprawy odbywały się zgodnie z technologią producenta i wyłącznie przy zastosowaniu części nowych i oryginalnych. Brak na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że pojazd w chwili powstania szkody był samochodem 15 – letnim i stopień jego eksploatacji był znaczny. Z wymienionych powyżej względów Sąd uznał, że do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody wystarczające jest zastosowanie części zamiennych. W wyniku naprawy dokonanej za pomocą takich części pojazd marki A. (...) odzyska wszystkie właściwości jakie posiadał przed kolizją, w szczególności właściwości techniczne, użytkowe, estetyczne. Zastosowanie takich części w żaden sposób nie wpłynie też na wartość pojazdu.

Mając na uwadze wszystkie podniesione powyżej okoliczności, Sąd ustalił, że celowy i ekonomicznie uzasadniony koszt przywrócenia samochodu marki A. nr rej. (...) do stanu sprzed kolizji wynosi 9 166,17 złotych. Zważywszy, że w toku postępowania likwidacyjnego została już wypłacona kwota 5 975,62 złotych, to nadal do naprawienia pozostawała szkoda w wysokości 3 190,55 zł.

W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 822 § 1 i 4 k.c. oraz art. 13 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 190,55 złotych jako różnicę pomiędzy uzasadnionymi kosztami naprawy a wypłaconym już odszkodowaniem.

Ponadto – na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych – Sąd zasądził od powyższej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 26 września 2022 roku do dnia zapłaty.

Natomiast, na podstawie wymienionych powyżej przepisów stosowanych a contrario, Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie (punkt II wyroku).

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie przepisu art. 100 k.p.c., zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów, który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powód poniósł następujące koszty procesu: 400 złotych tytułem opłaty od pozwu, 1800 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w osobie adwokata, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 758,20 złotych tytułem zaliczki na biegłego, czyli łącznie 2.975,20 złotych.

Pozwany poniósł koszty w wysokości 1 817 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Żądanie pozwu zostało uwzględnione w 43 % i takim procentem wyraża się wygrana powoda. 38 % z kwoty 2.975,20 złotych stanowi sumę 1 279,33 złotych i koszty procesu w takiej wysokości winna ponieść strona pozwana. Wyliczenie powyższe korelowało z obowiązkiem strony powodowej do partycypowania w kosztach niniejszego procesu. Skoro bowiem powód przegrał w 57 %, to winien ponieść koszty stanowiące 57% z sumy 1 817 złotych, a więc 1 035,69 złotych.

Bilansując kwoty kosztów poniesionych przez strony z uwzględnieniem zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 § 1 kpc, w ostatecznym rozrachunku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 243,64 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty. (1.279,33 zł -1.035,69 zł).

O zwrocie powodowi niewykorzystanej zaliczki (w kwocie 241,80 zł. ) orzeczono na podstawie art. 80 ust. 1 i 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (pkt IV wyroku) .