Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 września 2023r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Małgorzata Kłek
Protokolant:	Starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2023 r. w K.

sprawy z powództwa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

przeciwko E. K.

o zapłatę

utrzymuje Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 25 września 2020 r. w sprawie I C 597/20 w części :

- co do wskazanego w punkcie I obowiązku zapłaty przez pozwaną E. K. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 15 274,88 (piętnaście tysięcy dwieście siedemdziesiąt cztery złote i osiemdziesiąt osiem groszy) z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty

- co do wskazanego w pkt II obowiązku zapłaty przez pozwaną E. K. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 766,37 zł (siedemset sześćdziesiąt sześć złotych i trzydzieści siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu,

w pozostałej części Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 25 września 2020 r. r. w sprawie I C 597/20 uchyla i powództwo oddala,

przyznaje radcy prawnemu H. K. od Skarbu Państwa kwotę 4 428 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem ) zł , w tym kwotę 828 (osiemset dwadzieścia osiem) zł podatku VAT , tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu pozwanej E. K.,

orzeka zwrot powodowi (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 352 (trzysta pięćdziesiąt dwa) zł tytułem nienależnie pobranej opłaty od pozwu,

nakazuje pobrać od powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 558,32 zł (pięćset pięćdziesiąt osiem złotych i trzydzieści dwa grosze) tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych ,

nie obciąża pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych w części , w jakiej nie została zwolniona.

Sygn. akt I C 597/20

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 15 maja 2020 r. powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej E. K. kwoty 28 913,73 zł z dalszymi odsetkami :

- od kwoty kapitału 26 315,27 zł w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty,

- ustawowymi od kwoty odsetek umownych 1027,42 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty,

- ustawowymi od kwoty odsetek karnych 1 571,04 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

Powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż zawarł z pozwaną umowę o kredyt nr (...) z dnia 30.08.2017 r. Pozwana nie wywiązała się z ciążącego na niej zobowiązania terminowego dokonywania spłat w wysokościach wskazanych w umowie. W związku z powstaniem zaległości 21.06.2019 r. oraz późniejszymi powód bezskutecznie wezwał pisemnie pozwaną do dobrowolnej spłaty zaległości pismem z dnia 04.09.2019 r. informując jednocześnie o możliwości restrukturyzacji zadłużenia zgodnie z art. 75 c Prawa bankowego. W związku z brakiem restrukturyzacji oraz zapłaty zaległych rat powód wypowiedział przedmiotową umowę pismem z dnia 14.10.2019 r. z uwagi na bezskuteczny upływ okresu wypowiedzenia powód postawił całą należność w stan wymagalności 09.12.2019 r. Przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego powód podjął próbę polubownego pozasądowego rozwiązania sporu wzywając do zapłaty pozwaną pismem z dnia 16.12.2019 r. Pozwana nie spłaciła wymagalnej wierzytelności do dnia sporządzenia pozwu. Wobec braku zapłaty żądanej kwoty w dniu 15.05.2020 r. powód wystawił wyciąg z ksiąg banku stwierdzający zadłużenie pozwanej. Na wymagalne zadłużenie składają się :

- należność główna z tytułu niespłaconego kapitału w kwocie 26 315,27 zł,

- niespłacone odsetki umowne naliczone według stopy procentowej 8% za okres korzystania z kapitału od powstania zaległości dnia 21.06.2019 r. do dnia 08.12.2019 r. tj. ostatniego dnia obowiązywania umowy, w kwocie 1 027,42 zł,

- niespłacone odsetki za opóźnienie naliczone według stopy procentowej w wysokości 12 % od dnia 21.06.2019 r. do dnia 14.05.2020 r. tj. dnia poprzedzającego sporządzenie wyciągu w kwocie 1571,04 zł,

- opłaty i inne prowizje w kwocie 352 zł .

Jednocześnie powód podniósł, iż jest uprawniony do naliczania dalszych odsetek umownych za opóźnienie. Zgodnie z postanowieniami zawartej umowy bank jest uprawniony do naliczania odsetek umownych za opóźnienie od kwoty niespłaconego w terminie kapitału w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie.

Pozwana E. K. otrzymała odpis pozwu z pouczeniem i wezwaniem do wniesienia odpowiedzi na pozew w dniu 27.08.2020 r. Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew , wobec czego w dniu 25 września 2020 r. został wydany wyrok zaoczny. Wyrokiem Zaocznym z dnia 25 września 2020 r. w sprawie I C 597/20 ( k. 35) Sąd Rejonowy w Kętrzynie

- w punkcie I zasądził od pozwanej E. K. na rzecz powoda (...) Banku S.A. z siedzibą w W. kwotę 28.913,73 zł wraz z odsetkami:

- umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 26.315,27 zł za okres od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty,

- ustawowymi liczonymi od kwoty 1.027,42 zł za okres od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty,

- ustawowymi liczonymi od kwoty 1.571,04 zł za okres od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty,

– w punkcie II zasądził od pozwanej E. K. na rzecz powoda (...) Banku S.A. z siedzibą w W. kwotę 1.450,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;

– w punkcie III nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.

Pozwana E. K. złożyła w terminie sprzeciw od wyroku zaocznego zaskarżając wyrok zaoczny w całości , wniosła o jego uchylenie z uwagi na brak podstaw faktycznych do jego wydania. Pozwana podniosła, iż powództwo w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne z uwagi , że zostało wniesione przez powoda pozbawione podstawy faktycznej żądania. W sprawie udzielenia kredytu toczy się aktualnie śledztwo , ponieważ przy jego udzieleniu została wprowadzona w błąd i jednocześnie nastąpiło w warunkach czynu z art. 304 kodeksu karnego. Pozwana przyznała, ż rzeczywiście zawarła umowę kredytu konsolidacyjnego z pracownikami G. (...) Bank. Ze strony banku umowę zawierał pośrednik I. S. oraz pracownik M. K.. Umowę zawarła w swoim domu w R.. Kwota pożyczki stanowiła 22 635,77 zł. Została rozłożona na raty miesięczne po 460 zł każda. Pozwana została zobowiązana do spłaty łącznej 22 635,77 zł . Umowa pożyczki zawierała składniki, które należy traktować jako niedozwolone, cała umowa była zawierana w okolicznościach przymusu. Pozwana w czasie zawierania umowy kredytu znajdowała się w sytuacji przymusowej, ponieważ potrzebowała pieniędzy na leki , środki utrzymania, żywność oraz spłatę innych zobowiązań. Oznaczało to, że pożyczkobiorca znajdował się w położeniu bezpośrednio grożącym niemożliwością zaspokojenia podstawowych potrzeb własnych i żeby tego uniknąć był skłonny przyjąć na siebie w celu poprawy swojej sytuacji zobowiązań nawet niewspółmiernie większych od świadczeń wzajemnych pożyczkodawcy. Wzięcie kredytu było niezbędne, żeby poprawić położenie pozwanej w realiach zagrażających jej egzystencji życiowej. Wymienione osoby przyjeżdżały do pozwanej do domu w R. i uporczywie nakłaniały do wzięcia kredytu. Pozwana podniosła, iż umowa zawiera obowiązek świadczenia niewspółmiernego. Pożyczkobiorca pożyczył kwotę niewielką, a łącznie ze wszystkimi opłatami zmuszona jest do spłaty kwoty znacznie powyżej 30 000 zł. Oznacza to, że dodatkowe opłaty za pożyczone pieniądze wynoszą około 200 %. Pozwana została zobowiązana do spełnienia świadczenia oczywiście nieproporcjonalnego , które spełnia ustawowe znamiona wyzysku i jest sprzeczne z art. 388 kc.

W odpowiedzi na sprzeciw pozwanej od wyroku zaocznego powód pismem z dnia 18.11.2020 r. (k.57 i n.) wniósł o utrzymanie w mocy Wyroku Zaocznego z dnia 25 września 2020 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód zakwestionował twierdzenia pozwanej podniesione w sprzeciwie , iż działała pod wpływem przymusu, pod wpływem błędu, bądź też aby umowa zawierała niedozwolone postanowienia umowne. Powód podniósł , iż pozaodsetkowe koszty kredytu udzielonego pozwanej nie przekraczały limitów wskazanych w ustawie o kredycie konsumenckim. Z tego względu zarzuty pozwanej dotyczące wygórowanych kosztów ubezpieczenia i kosztów prowizji są bezzasadne. Postanowienia te nie są abuzywne.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2021r. (k. 167) pełnomocnik pozwanej ustanowiony z urzędu wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając , iż koszty te nie zostały przez pozwaną uiszczone w całości ani w części. Na rozprawie w dniu 13 września 2023 r. pełnomocnik pozwanej wniósł o przyznanie wynagrodzenia w wysokości półtorej stawki z uwagi na wkład i trud pracy z pozwaną .

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 30.08.2017 r. pozwana E. K. zawarła z powodem (...) Bank S.A. z siedzibą w W. umowę kredytu konsolidacyjnego nr (...), na mocy której bank udzielił jej kredytu w kwocie 31 727,69 zł na okres 96 miesięcy . Do zawarcia umowy doszło w domu pozwanej w R.. Umowę w imieniu (...) Bank S.A. z siedzibą w W. podpisał pracownik powoda M. K.. Obecna przy zawieraniu umowy była I. S. , pośrednik i doradca finansowy. W obecności M. K. i I. S. pozwana E. K. podpisała umowę kredytu konsolidacyjnego nr (...) z dnia 30.08.2017 r. Przed podpisaniem umowy pozwana została zapoznana przez M. K. z istotnymi warunkami umowy w tym kwotą kredytu, celu na jaki jest przeznaczony, oprocentowania, prowizji, kosztów ubocznych, całkowitej kwota do spłaty.

(dowód : umowa kredytu konsolidacyjnego k. 8-11, zeznania świadków I. S. k. 109, M. K. k. 179-181)

W związku z zawarciem umowy kredytu konsolidacyjnego nr (...) z dnia 30.08.2017 r. pozwana zobowiązana była ponieść koszty w postaci prowizji bankowej za udzielenie kredytu płatnej jednorazowo w kwocie 6342,36 zł i składki ubezpieczeniowej z tytułu ubezpieczenia na wypadek zgonu w kwocie 3 807, 33 zł, które zostały sfinansowane z kredytu, oraz odsetek od kapitału kredytu w kwocie 12 486,08 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 21 578 zł, nie obejmowała ona kredytowanych kosztów kredytu. Całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną na dzień zawarcia umowy wynosiła 44 213,77 zł. Pozwana zobowiązała się spłacić kredyt w ratach w wysokości 461,37 zł , z wyjątkiem pierwszej raty wyrównawczej w wysokości 383,62 zł . Raty płatne miesięcznie do 20 - tego dnia każdego miesiąca, pierwsza rata płatna do 20.09.2017 r. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania na dzień zawarcia umowy wynosiła 22,8 %

( dowód : umowa kredytu konsolidacyjnego k. 8-11)

Ze wskazanej wyżej kwoty kredytu w wysokości 31 727,69 zł zostało przeznaczone :

- kwota 2 988 zł przelana na konto pozwanej na sfinansowanie potrzeb konsumpcyjnych kredytobiorcy ,

- kwoty w formie przelewu przeznaczonej na spłatę zobowiązań kredytobiorcy

w wysokości 17 963,00 zł zaciągniętego w Banku (...) S.A. nr rachunku kredytowego (...),

w wysokości 617 zł zaciągniętego w Banku (...) S.A. nr rachunku kredytowego (...),

- kwota 6342,36 zł przelewem tytułem sfinansowania prowizji bankowej,

- kwota 3 807,33 zł przelewem na rachunek Banku działającego jako agent Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna tytułem składki ubezpieczeniowej za ubezpieczenie.

Objęcie ochroną ubezpieczeniową nastąpiło na wniosek pozwanej.

( dowód : umowa kredytu konsolidacyjnego k. 8-11, potwierdzenie realizacji przelewów z dnia 30.08.2017 r. k. 66,67,68,69, wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia /polisa nr (...) k. 73, karta produktu I. (...) do kredytu – Wariant Senior k. 74, formularz informacyjny k. 75-76)

W dniu 18.01.2018 r. polisa ubezpieczeniowa dla umowy kredytowej zawartej przez pozwaną z powodem w dniu 30.08.2017 r. o numerze (...) została rozwiązana, a składka w wysokości 2 336,55 zł zwrócona.

(dowód : pismo Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. z dnia 08.11.2020 r., raport zestawienie należności i spłat kredytu k. 6, potwierdzenie złożenia dyspozycji przelewu k. 77)

Pozwana na poczet spłaty kredytu wpłaciła w okresie od 30 sierpnia 2017 r. do 20 listopada 2019 r. kwotę 10 110 ,45 zł, w tym kwota 2 336,55 zł stanowiła zwrot składki ubezpieczeniowej w związku z rozwiązaniem umowy ubezpieczenia.

(dowód : raport zestawienie należności i spłat kredytu k. 6)

W związku z powstaniem zaległości 21.06.2019 r. oraz późniejszymi powód wezwał pisemnie pozwaną do dobrowolnej spłaty zaległości pismem z dnia 04.09.2019 r. informując jednocześnie o możliwości restrukturyzacji zadłużenia zgodnie z art. 75 c Prawa bankowego.

W związku z brakiem restrukturyzacji oraz zapłaty zaległych rat powód wypowiedział pozwanej przedmiotową umowę pismem z dnia 14.10.2019 r. Pozwana otrzymała pismo 22.10.2019 r. Pismem z dnia 16.12.2019 r. powód skierował do pozwanej przedsądowe wezwanie do zapłaty.

( dowód : wezwanie do zapłaty z dnia 04.09.2019 r. k. 12-14 wraz z dowodem nadania k. 15, oświadczenie Banku o wypowiedzeniu umowy k. 17 wraz z potwierdzeniem odbioru k. 18, ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 16.12.2019 r. k. 20 wraz potwierdzeniem nadania k. 19)

W dniu 15.05.2020 r. powód wystawił wyciąg z ksiąg banku stwierdzający zadłużenie pozwanej na kwotę 29 265,73 zł , z czego kwotę 26 315,27 zł stanowiła należność główna z tytułu niespłaconego kapitału, kwotę 1 027,42 zł stanowiły niespłacone odsetki umowne naliczone według stopy procentowej 8% za okres korzystania z kapitału od powstania zaległości dnia 21.06.2019 r. do dnia 08.12.2019 r. tj. ostatniego dnia obowiązywania umowy, kwotę 1571,04 zł stanowiły niespłacone odsetki za opóźnienie naliczone według stopy procentowej w wysokości 12 % od dnia 21.06.2019 r. do dnia 14.05.2020 r. tj. dnia poprzedzającego sporządzenie wyciągu , kwotę 352 zł opłaty i inne prowizje.

(dowód : wyciąg z ksiąg bankowych z dnia 15.05.2020 r. k. 5)

Postanowieniem z dnia 08.03.2018 r. zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wK. w dniu 15.03.2018 r. w sprawie (...) odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie doprowadzenia E. K. w dniu 30 sierpnia 2017 r. w R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 22 635,77 zł przy zawieraniu umowy kredytu konsolidacyjnego z bankiem (...) poprzez wprowadzenie jej przez przedstawicieli banku w błąd co do kosztów kredytu oraz warunków jego spłaty tj. o czyn z art. 286§1 kk – na podstawie art. 17 §1 pkt 2 kpk wobec braku znamion czynu zabronionego.

(dowód : postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia k. 75 akt Prokuratury Rejonowej wK. (...))

W związku z przymusową restrukturyzacją powoda (...) Bank S.A. przeprowadzoną przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny wierzytelności powoda wynikające z umowy wskazanej w pozwie zostały przeniesione do banku pomostowego Banku (...) Spółka Akcyjna obecnie noszącego nazwę (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W..

(dowód : decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. (...).720.6.2021.256 k. 303-308, informacja z KRS k. 309-313)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części .

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie przedłożonych przez powoda wraz z pozwem oraz pismem z dnia 18.11.2020 r. (k. 57 i n. ) dokumentów i kopii dokumentów , w tym w szczególności umowy kredytu konsolidacyjnego z dnia 30.08.2017 r., brak było podstaw do kwestionowania ich prawdziwości. Wprawdzie pozwana w zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2021 r. początkowo zaprzeczała zawarciu wskazanej umowy, jednak z twierdzeń tych się wycofała. W ocenie Sądu fakt zawarcia wskazanej w pozwie umowy kredytu konsolidacyjnego pomiędzy stronami nie budzi wątpliwości w świetle wiarygodnych zeznań przesłuchanych w sprawie świadków. Pozwana w sprzeciwie od wyroku zaocznego przyznała fakt zawarcia wskazanej umowy. Ponadto za podstawę dokonanych ustaleń Sąd przyjął zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Z pism pozwanej i załączonych do nich kopii Sąd przyjął za istotne jedynie kopie dokumentacji medycznej z leczenia pozwanej , jako stanowiące podstawę ustaleń w zakresie stanu zdrowia psychicznego pozwanej w momencie zawarcia umowy . Pozostałe pisma i kopie przedkładane przez pozwaną w toku postępowania nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Sąd uznał zeznania świadków I. S. i M. K. za wiarygodne.

Świadek I. S. w 2017 r. pracowała jako doradca klienta. Jak wynika z jej zeznań , pozwana zgłosiła się do niej o konsolidację kredytu, pozwana mówiła, że ma dużo kredytów , suma rat jest wysoka , chciałaby płacić mniejszą ratę . Świadek wskazała, iż pracownik banku (...) analizowała sytuację finansową pozwanej, była okazana decyzja ZUS o waloryzacji, umowy dotyczące poprzednich kredytów. Odnośnie zawarcia umowy świadek I. S. podała, iż była razem z M. K. , mobilnym doradcą G. (...) Banku, w mieszkaniu pozwanej , pojechały tam na jej prośbę. Cała umowa była omawiana z pozwaną , pozwana znała całkowitą wysokość do zapłaty , jaka rata , kiedy i w jaki sposób może spłacać. Pozwana miała 14 dni na odstąpienie od umowy. Świadek zaprzeczyła , aby nakłaniały pozwaną do podpisania umowy .

Świadek M. K. w okresie zawierania umowy przez pozwaną z powodem była pracownikiem banku (...) S.A. Jak wynika z jej zeznań wniosek o kredyt został złożony przez pozwaną za pośrednictwem I. S.. Wniosek dotyczył kredytu konsolidacyjnego przeznaczonego na spłatę innych kredytów , pozwanej zależało na płaceniu niższych rat. Świadek z pozwaną spotkała się pierwszy raz w dniu podpisania umowy , była w domu pozwanej wraz z pośrednikiem I. S.. Podczas spotkania omawiała umowę, najważniejsze rzeczy tj. kwotę kredytu, cel na jaki jest przeznaczony, oprocentowanie, prowizję, koszty uboczne, całkowitą kwotę do spłaty. Umowa została podpisana przez pozwaną, na każdej stronie pozwana złożyła parafkę , a na końcu umowy podpis. M. K. zaprzeczyła, aby nakłaniały pozwaną do zawarcie umowy . Zeznała, iż po pewnym czasie była ponownie u pozwanej razem z kierownikiem , pojechała tam na prośbę pozwanej, pozwana wówczas wezwała policje . Podczas drugiego spotkania nie były podpisywane żadne dokumenty kredytowe.

Zeznania świadków I. S. i M. K. w ocenie Sądu w pełni zasługują na wiarę jako spójne, logiczne, zgodne z zasadami doświadczenie życiowego , obie w jednakowy sposób opisały spotkanie z pozwaną w dniu podpisania umowy, brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

Natomiast zeznania pozwanej E. K. złożone na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2021 roku są chaotyczne, niespójne i nielogiczne, pozwana wyraźnie myli różne zdarzenia, zeznania te nie zasługują na wiarę. Nie zasługują w szczególności na wiarę zeznania pozwanej E. K. w zakresie w jakim pozwana twierdzi, że nie podpisała umowy wskazanej w pozwie. Pozwana początkowo zeznała , iż podpis na umowie nie jest jej , później stwierdziła , że nie pamięta , czy podpisała tę umowę. Zeznania te są sprzeczne nie tylko z wiarygodnymi twierdzeniami świadków I. S. i M. K. , które były obecne przy podpisaniu umowy , ale także z twierdzeniami pozwanej zawartymi w sprzeciwie od wyroku zaocznego, gdzie pozwana przyznała, że zawarła umowę wskazaną w pozwie , choć jak twierdziła pod wpływem przymusu i błędu. Ponadto jak wynika z zestawienia wpłat pozwana początkowo dokonywała spłat kredytu w wysokości i terminach określonych w umowie . Pozwana nie potrafiła też logicznie wytłumaczyć , dlaczego spłacała kredyt w G. (...) Bank , choć jak twierdziła, umowy kredytowej nie zawarła . Niespójne i nielogiczne są wskazane przez pozwaną przyczyny spłacania kredytu , brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia gróźb , jakie według pozwanej miały być kierowane pod jej adresem w celu zmuszenia do spłaty kredytu. Na wiarę nie zasługują także zeznania pozwanej, iż „ nie wzięła ani grosza z tego kredytu” . Zeznania te są rozbieżne z twierdzeniami zawartymi w sprzeciwie od wyroku zaocznego , gdzie pozwana przyznała, że otrzymała niewielką kwotę od kredytodawcy a przede wszystkim z potwierdzeniami realizacji przelewów w wykonaniu umowy kredytu (k.66-69) przedłożonymi przez powoda.

Przedłożone przez pozwaną zaświadczenie bankowe z dnia 06.09.2017 r. (kopia) , w ocenie Sądu , może jedynie potwierdzać twierdzenia zawarte w pozwie. Z zaświadczenie tego wynika, iż E. K. w dniu 22.03.2017 r. zawarła umowę nr (...) z S. C. Bank, a zobowiązanie wynikające z umowy (na dzień wydania zaświadczenia ) zostało uregulowane. Zaświadczenie to zostało wystawione po dacie zawarcia przez pozwaną umowy kredytu konsolidacyjnego w dniu 30.08.2017 r. i dokonaniu przelewu przez powodowy bank celem spłaty zobowiązań pozwanej w S. C. Banku.

Pozwana - nieświadomie lub celowo- myli zdarzenia podpisania umowy kredytu oraz późniejszej wizyty M. K. w jej domu wraz z innym pracownikiem banku , kiedy to pozwana wezwała policję . W ocenie Sądu w świetle wiarygodnych zeznań I. S. i M. K. nie może być wątpliwości, iż do podpisania umowy kredytu doszło w obecności tych dwóch świadków.

Pozwana w sprzeciwie podniosła , iż do zawarcia umowy kredytowej doszło w warunkach art. 388 kodeksu cywilnego.

Zgodnie z treścią art. 388§ 1 kc jeżeli jedna ze stron, wyzyskując przymusowe położenie, niedołęstwo, niedoświadczenie lub brak dostatecznego rozeznania drugiej strony co do przedmiotu umowy, w zamian za swoje świadczenie przyjmuje albo zastrzega dla siebie lub dla osoby trzeciej świadczenie, którego wartość w chwili zawarcia umowy przewyższa w rażącym stopniu wartość jej własnego świadczenia, druga strona może według swego wyboru żądać zmniejszenia swego świadczenia lub zwiększenia należnego jej świadczenia albo unieważnienia umowy.

W ocenie Sądu pozwana nie wykazała, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do przyjęcia wyzysku wskazanego w art. 388 zł w tym w szczególności swojego przymusowego położenia czy braku rozeznania jak też niewspółmierności świadczenia . Jak wynika z okoliczności sprawy nie była to pierwsza umowa kredytowa zawierana przez pozwaną, w związku z czym pozwana posiadała rozeznanie , iż uzyskanie kredytu wiążę się z koniecznością poniesienia kosztów kredytu.

Brak jest także podstaw do przyjęcia , iż w niniejszej sprawie doszło do popełnienia przestępstwa przez pracownika banku w szczególności poprzez wprowadzenie w błąd pozwanej przy zawieraniu umowy kredytu, wszystkie koszty kredytu zostały wyszczególnione tak w umowie kredytowej jak i w formularzu informacyjnym przekazanymi i podpisanymi przez pozwaną.

Twierdzenia pozwanej, iż świadkowie I. S. i M. K. uporczywie nakłaniały ją do zawarcia umowy kredytowej , nękały czy wprowadziły błąd nie znalazły żadnego potwierdzenia.

W niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uznania oświadczenia pozwanej o zawarciu umowy kredytowej za nieważne w związku z wyłączeniem świadomości albo swobody powzięcia decyzji i wyrażenia woli.

W związku z utrudnionym kontaktem z pozwaną oraz treścią składanych przez pozwaną pism Sąd uznał za uzasadniony wniosek pełnomocnika pozwanej o powołanie biegłego psychiatry (i psychologa) celem ustalenia czy w dacie zawarcia umowy konsolidacyjnego kredytu gotówkowego z dnia 30.08.2017 r. pozwana E. K. znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli z uwagi na chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy albo inne zaburzenia czynności psychicznych po przeprowadzeniu badań psychiatrycznych pozwanej.

Pozwana nie stawiła się na badanie przez biegłego psychologa i biegłego psychiatrę .

Biegła psycholog T. G. w opinii sądowo – psychologicznej z dnia 11.11.2022 r. (k. 272-277) wskazała, iż w oparciu o materiał zawarty w aktach sprawy , brak informacji o funkcjonowaniu pozwanej w życiu społecznym na czas zawarcia umowy o kredyt konsolidacyjny z dnia 30.08.2017 r. nie jest możliwe dokonanie oceny psychologicznej sylwetki psychologicznej pozwanej. Nie jest także możliwe w oparciu o materiał pochodzący z zeznań składanych przed Sądem w 2021 r. wnioskowanie o jakości zaburzeń w sferze poznawczej na czas zawierania pożyczki. Możliwe jest jedynie postawienie hipotezy , iż w czasie sporządzania umowy pozwana mogła przejawiać zaburzenia w funkcjonowaniu poznawczym o charakterze otępiennym , których poziom nasilenia nie jest możliwy do oceny psychologicznej na podstawie dostępnego materiału. Fakt , że pozwana 30 lat temu miała rozpoznaną boreliozę oraz choruje na nadciśnienie, ma stwierdzone w badaniach od 2008 r. (2012, 2017) zmiany w TK naczyniopochodne różnoczasowe oraz zaniki korowo -podkorowe pozwala postawić hipotezę , że miały one wpływ na funkcjonowanie poznawcze oraz społeczne pozwanej. Dynamika zaburzeń w obszarze procesów poznawczych uwarunkowanych powyższymi stwierdzanymi u pozwanej zmianami może mieć różnoraki wpływ na przebieg sprawności funkcji poznawczych. Wobec niedostatecznej ilości informacji o funkcjonowaniu poznawczym pozwanej w czasie zawierania umowy o kredyt konsolidacyjny – nie jest możliwa jednoznaczna ocena poziomu sprawności funkcji poznawczych w tym czasie. Opisy zachowań pozwanej, interpretacja zdarzeń, postaw innych osób względem niej (przedstawiane w zeznaniach, w pismach , jakie pozwana sporządzała pochodzących z roku 2021) mogą wskazywać na istnienie zaburzeń w jej funkcjonowaniu w tym czasie. Ich przejawy to ksobność, podejrzliwość, przypisywanie innym ingerencji, działań przeciwko niej, wielowątkowość wypowiedzi. Jest prawdopodobne, że nasilenie ich może pozostawać w związku z silnym poczuciem krzywdy , zagrożeniem poczucia bezpieczeństwa ekonomicznego w wyniku sporządzonej umowy z dnia 30.08.2017 r. Jest też prawdopodobne, że pozwana pozostając jako osoba samotna, posiadająca wcześniejsze zadłużenia, dążąc do ich uregulowania zaciągnęła zobowiązania wobec powoda. Poza prawdopodobnymi istniejącymi u pozwanej zaburzeniami pamięci, których stopnia biegła nie jest w stanie określić na czas sporządzania umowy , biegła wskazała , że w ocenie psychologicznej warunki sporządzania umowy tj. w domu pozwanej mogły mieć wpływ na to, że sytuacja mogła być przez pozwaną odbierana i zapamiętana jako „mniej zobowiązująca”.

Z opinii sądowo psychiatrycznej sporządzonej przez biegłą z zakresu psychiatrii A. K. w dniu 30.01.2023r. (k. 269- 271) wynika, iż brak jest danych potwierdzających, że E. K. w dacie 30 sierpnia 2017 r. była leczona psychiatrycznie lub/i stale zażywała leki psychotropowe. Biegła wskazała, iż uwzględniając dynamikę procesu otępiennego (charakter progresywny), wiek pozwanej w dacie zawarcia umowy (77 lat) , choroby współistniejące (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, borelioza) oraz całościową analizę dokumentacji medycznej pozwanej od 2008 r. , w dacie zawarcia umowy kredytu z dnia 30 sierpnia 2017 r. E. K. mogła przejawiać cechy otępienia (prawdopodobnie naczyniowego) przy czym poziom nasilenia otępienia nie był znaczny , co miałoby znaczenie dla zniesienia świadomego lub swobodnego powzięcia decyzji i wyrażenia woli w rozumieniu przesłanek art. 82 kc.

Sąd podzielił opinie sporządzone przez biegłych psychologa i psychiatrę jako spójne, logiczne zgodne z zasadami wiedzy, a zawarte w nich wnioski jako szczegółowo i przekonująco umotywowane. Opinie uwzględniają materiał zgromadzony w aktach sprawy ,w tym zeznania przesłuchanych w sprawie świadków oraz zeznania pozwanej , przedłożoną przez pozwaną dokumentację medyczną dotyczącą jej leczenia, który został poddany szczegółowej analizie, zgodnie ze specjalistyczną wiedzą biegłych . Opinie nie były kwestionowane przez strony.

Zgonie z treścią art. 82 kc nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do ustalenia nieważności złożonego przez pozwaną oświadczenia woli w związku z zawarciem umowy kredytu konsolidacyjnego w dniu 30 sierpnia 2017 r. Jak wynika z podzielonej przez Sąd opinii biegłej z zakresu psychiatrii E. K. mogła wówczas przejawiać cechy otępienia (prawdopodobnie naczyniowego) przy czym poziom nasilenia otępienia nie był znaczny. Wobec powyższego brak podstaw do przyjęcia zniesienia świadomego lub swobodnego powzięcia decyzji i wyrażenia woli przez pozwaną w dacie zawarcia umowy w rozumieniu przesłanek art. 82 kc.

W ocenie Sądu zawarcie przez strony umowy o kredyt konsolidacyjny z dnia 30.08.2017 r. o numerze (...) i jej warunki oraz wypowiedzenie umowy kredytu zostały wykazane przedłożonymi przez powoda dokumentami i kopiami dokumentów. Z. umowy przez pozowaną zostało dodatkowo potwierdzone zeznaniami świadków I. S. i M. K..

Zgodnie z treścią art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Przepisy prawa bankowego nakładają na bank udzielający kredytu obowiązek poinformowania kredytobiorcy o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia – stosownie do treści art. 75c ust. 1 i 2 w/w ustawy jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu tym bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej (art. 75 ust. 1 w/w ustawy). Termin wypowiedzenia, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni (art. 75 ust.2 w/w ustawy).

W niniejszej sprawie umowa kredytu zawarta pomiędzy stronami odpowiadała warunkom określonym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Z zachowaniem przepisów tej ustawy i postanowień umowy zostało również dokonane przez powoda wypowiedzenie umowy kredytu.

Istotne jest w niniejszej sprawie , iż Sąd z urzędu jest zobligowany do zbadania klauzul zawartych w spornej umowie pod kątem ich abuzywności. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie Sąd zobowiązany jest do uwzględnienia z urzędu, że postanowienie niedozwolone nie wiąże konsumenta. Takie stanowisko prezentuje orzecznictwo (...), w którym podkreślił, że cel, jaki przyświecał prawodawcy wspólnotowemu, nie zostałby osiągnięty, gdyby konsument, który jest stroną słabszą i nie dysponuje wiedzą prawniczą oraz zwykle nie korzysta z profesjonalnej pomocy prawnej, zobowiązany był do podniesienia zarzutu niezwiązania niedozwolonym postanowieniem.

Pozwana w sprzeciwie od wyroku zaocznego podnosiła istnienie w umowie kredytowej niedozwolonych postanowień umownych , przy czym nie wskazywała , których konkretnie postanowień zarzut ten dotyczy.

Wskazać należy , iż sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu , czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mają nieuczciwy charakter , a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą , o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego ( podobnie wyroki : z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58)

Ma to istotne znaczenie w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. w sprawie C 176- 17 (…) S.A. w B. przeciwko M.W.

W niniejszej sprawie umowa kredytu konsolidacyjnego łącząca strony, została zawarta w dniu 30.08.2017 r. na okres 96 miesięcy. Całkowita kwota kredytu wynosiła 21 578 zł, całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną jako kredytobiorcę wynosiła 44 213,77 zł. Na podstawie umowy pozwana był zobowiązania do poniesienia kosztów prowizji – 6 342,36 zł , składki na ubezpieczenie w kwocie 3 807,33 zł . W sumie opłaty dodatkowe wyniosły łącznie 10 149,69 zł . Wskazuje to, iż suma pozaodsetkowych kosztów kredytu mieściła się w limicie określonym w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim.

W dniu 18.01.2018 r. polisa ubezpieczeniowa dla umowy kredytowej zawartej przez pozwaną z powodem w dniu 30.08.2017 r. o numerze (...) została rozwiązana, a składka w wysokości 2 336,55 zł zwrócona.

Powód wykazał , iż wierzytelność wynikająca z w/w umowy kredytu konsolidacyjnego stała się w całości wymagalna w dniu 09.12.2019 r. na skutek wypowiedzenia umowy .

W ocenie Sądu w łączącej strony umowie zostały zawarte przez powodowy bank klauzule abuzywne.

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Stosownie do treści art. 385 ¹ § 2 kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

W niniejszej sprawie bezspornym jest , iż pozwana miała przymiot konsumenta.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty prowizji nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie .

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 3 kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W piśmiennictwie wskazuje się , że postanowieniami indywidulanie uzgodnionymi będą tylko takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez konsumenta. Dla oceny umowy stron w kontekście nieważności postanowień umowy istotne jest również porównanie wartości świadczenia , które ze względu na wysokość ustalonej prowizji pożyczkodawca zamierzał uzyskać ze świadczeniem , jakie pozwana otrzymała w wyniku jej zawarcia .

Po szczegółowym przeanalizowaniu poszczególnych postanowień umownych Sąd doszedł do przekonania, że klauzule umowne dotyczące obowiązku zapłaty prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 6 342,36 zł stanowią klauzule abuzywne.

Przede wszystkim Sąd nie znalazł żadnych przesłanek wskazujących na to, że umowa została indywidulanie uzgodniona. Umowa została bowiem zawarta na standardowym formularzu, jakim powód posługuje się w ramach działalności bankowej. Nadto, stosownie do art. 385 (1) § 4 kc, powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność tego, że indywidualnie uzgadniał z pozwaną warunki umowy pożyczki, zwłaszcza w zakresie wysokości prowizji. Dalej, nie ulega wątpliwości, że prowizja nie stanowi świadczeń głównych, tym bardziej, że nawet w umowie wskazuje się, że stanowią one koszty kredytu, co jednoznacznie wskazuje na charakter tych należności jako świadczeń ubocznych. Ponadto, w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że klauzule przewidujące obowiązek zapłaty prowizji kształtują obowiązki pozwanej jako konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jej interesy. Koszt prowizji w kwocie 6 342,36 zł stanowił blisko 30 % kwoty faktycznie wypłaconego pozwanej kredytu w wysokości 21 578 zł. W odniesieniu do prowizji należy wskazać, że w umowie nie wskazano z jakiego tytułu taka prowizja należy się powodowi. W umowie jedynie wskazano, że prowizja należy się „od udzielonego kredytu”, jednak brak jest szczegółowej definicji tego pojęcia w samej umowie. Nie wskazano za jakie konkretnie czynności pobrano tak wysoką prowizję. Nie ma żadnych dowodów świadczących o tym, że zawarcie i obsługa tej konkretnej pożyczki wiązały się ze szczególnymi kosztami, wyjątkowymi czynnościami, odbiegającymi od umów standardowo zawieranych przez powoda. Nadto, nie można pomijać faktu, że pozwana nie miała wiedzy na etapie zawierania umowy o wysokości kosztów ponoszonych przez powoda związanych z obsługą pożyczki, ani też o sposobie ustalenia tych kosztów, tak aby należycie poinformowana o skutkach zawarcia umowy mogła podjąć racjonalną i przemyślaną decyzję przed zawarciem umowy, w tym przede wszystkim, aby móc zweryfikować, czy wskazana w umowie prowizja faktycznie odpowiada ponoszonym przez powoda kosztom i ma odzwierciedlenie w konkretnych czynnościach podejmowanych przez bank. Brak należytego poinformowania pozwanej o ponoszonych kosztach, sprawia, że nałożenie na konsumenta obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, narusza bowiem wymóg konstruowania w umowie jasnych postanowień oraz zasadę lojalności przedsiębiorcy wobec konsumenta.

Zaznaczyć trzeba, że postanowienia umowne określające inne niż odsetki koszty kredytu konsumenckiego, np. prowizje kredytodawcy, mogą zostać uznane za klauzule abuzywne, nawet jeśli ich wysokość nie przekracza maksymalnych kwot takich kosztów określonych w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim (por. uchwała SN z dnia 27 października 2021 r., III CZP 43/20). W obecnym stanie prawnym postanowienia umowne dotyczące wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu muszą spełniać zarówno wymóg z art. 36a ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim, jak i nie mogą stanowić postanowień niedozwolonych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, co potwierdza treść wyżej przywołanej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 roku.

W tym zakresie należy podkreślić , iż skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „ miarkowanie” abuzywności . Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej , nie jest więc dopuszczalne uznanie , że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 ¹ § 1 kc . W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 ¹ § 2 kc. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta , strony są związane umową w pozostałym zakresie . Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli , a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2-18 r. VACa 542/17 , wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19 ) .

W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa kredytu konsolidacyjnego wskazana w pozwie jako stosunek prawny wiążący strony jest ważna, natomiast postanowienia umowy w zakresie wysokiej prowizji w kwocie 6 342,36 zł jako nieważne nie są dla strony pozwanej wiążące , a strony związane są umową w pozostałym zakresie.

Pozwana nie był zatem zobowiązana do spłaty na rzecz powoda kwoty 6 342,36 zł jako opłat z tytułu prowizji bankowej. W konsekwencji należy uznać , iż pozwana była zobowiązana do zwrotu powodowi kwoty udzielonego kredytu w wysokości 25 385,33 zł ( całkowita kwota kredytu w wysokości 21 578 zł oraz składka ubezpieczeniowa w wysokości 3 807,33 zł) oraz wskazanych w umowie odsetek. Pozwana nie kwestionowała dokonania spłaty kredytu w wysokości wskazanej przez powoda w łącznej kwocie 10 110,45zł , z czego 2 336,55 zł stanowiło zwrot składki ubezpieczeniowej w związku z rozwiązaniem polisy.

Wskazać należy, iż nie jest możliwe ustalanie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi , albowiem odsetki liczone przez powoda były od kwoty udzielonego kredytu tj. 31 737,69 zł (łącznie z kredytowanymi przez bank kosztami kredytu w tym prowizją, która się bankowi nie należy jako wynikająca z niedozwolonych postanowień umownych) . W tej sytuacji całą wpłaconą przez pozwaną kwotę 10 110,45 zł należy zaliczyć na spłatę kapitału kredytu. Pozwana zobowiązana była do spłaty na rzecz powoda kwoty 25 385,33 zł ( całkowita kwota kredytu w wysokości 21 578 zł oraz składka ubezpieczeniowa w wysokości 3 807,33 zł), pozwana dokonał spłat w łącznej kwocie 10 110,45zł , które powinny być w całości zaliczone na poczet spłaty kapitału kredytu. W konsekwencji do zapłaty przez pozwaną na rzecz powoda pozostała kwota 15 274,88 zł.

Rozstrzygając o żądaniu pozwu co do zasądzenia od dochodzonej przez powoda kwoty odsetek umownych za opóźnienie Sąd miał na względzie, iż zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481 §2 kc). Wysokość odsetek umownych, o których zasądzenie wnosił powód, wynika z łączącej strony umowy pożyczki – §7 i nie przekracza odsetek maksymalnych.

Zgodnie z treścią art. 347 kpc po ponownym rozpoznaniu sprawy ( po wniesieniu sprzeciwu od wyroku zaocznego ) sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza.

W konsekwencji dokonanych ustaleń i powyższych rozważań Sąd po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez pozwaną utrzymał Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 25 września 2020 r. w sprawie I C 597/20 w części :

- co do wskazanego w punkcie I obowiązku zapłaty przez pozwaną E. K. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 15 274,88 z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 15.05.2020 r. do dnia zapłaty

- co do wskazanego w pkt II obowiązku zapłaty przez pozwaną E. K. na rzecz powoda (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 766,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

W pozostałej części Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 25 września 2020r. w sprawie I C 597/20 Sąd uchylił i powództwo oddalił.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc , stosunkowo jej rozdzielając . Na koszty powoda składały się : opłata od pozwu w kwocie 1446 zł, koszty poświadczenia przez notariusza 4,92 zł , opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł , łącznie koszty powoda wyniosły 1 450,92 zł . Powód przegrał proces w 47,18 % , wobec czego pozwana jest zobowiązaną do zwrotu powodowi kwoty 766,37 zł tytułem zwrotu części poniesionych przez niego kosztów procesu.

Sąd stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych obciążył powoda częścią nieuiszczonych kosztów sądowych związanych z opiniami biegłych . Koszty te łącznie wyniosły 1183 zł , powód przegrał proces w 47,18 % , powinien zatem ponieść nieuiszczone koszty sądowe w kwocie 558,32 zł.

O zwrocie powodowi kwoty 352 zł tytułem nienależnie pobranej opłaty od pozwu Sąd orzekł na podstawie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd na podstawie art. 102 kpc w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie obciążył pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych w części , w jakiej nie została zwolniona, z uwagi na jej trudną sytuację materialną.

Sąd przyznał radcy prawnemu H. K. od Skarbu Państwa kwotę 4 428 zł , w tym kwotę 828 (osiemset dwadzieścia osiem) zł podatku VAT , tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu pozwanej E. K. na podstawie art. 22 ³ ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych uznając , iż brak jest podstaw do różnicowania wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu i wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego przez stronę . Stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie jak też nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał zwiększenia wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi.