Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Małgorzata Kłek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2025 r. w K.

sprawy z powództwa S. Al (...). z o.o. (...) Spółki komandytowej z siedzibą w M.

przeciwko M. S.

o zapłatę

powództwo oddala

Sygn. akt I C 493/25

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa z siedzibą w M. wniósł o zasądzenie od pozwanego M. S. kwoty 4 819,71 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Ponadto wniósł zasądzenie zwrotu kosztów procesu z uwzględnieniem opłaty sądowej poniesionej uprzednio w elektronicznym postępowaniu upominawczym toczącym się pod sygn. akt (...), w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwanego oraz wierzyciela pierwotnego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. łączyła umowa pożyczki nr (...) zawarta w dniu 10.12.2024 r. za pośrednictwem platformy internetowej pośrednika kredytowego, na podstawie której pozwanemu zostały udostępnione środki pieniężne w kwocie 4 432,78 zł na okres 30 dni. Pozwany zobowiązał się do ich zwrotu wraz z należnymi kosztami. Pożyczkodawca dokonał oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy na podstawie danych pozyskanych od zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do dokonywania takiej oceny, jak również na podstawie informacji i oświadczeń pozyskanych od pożyczkobiorcy podczas składania wniosku o udzielenie pożyczki oraz na podstawie danych własnych, w tym wcześniejszej historii pożyczkowej. Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, nie uiszczając na rzecz pożyczkodawcy płatności w sposób określony umową. Pożyczkodawca podjął względem pozwanego działania windykacyjne, które okazały się bezskuteczne. Pożyczkodawca na podstawie umowy cesji wierzytelności nr 1L/ (...) z dnia 16.02.2025 r. zbył przysługującą mu wierzytelność względem pozwanego na rzecz D. z siedzibą w Estonii. Następnie na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 12.08.2024 r. D. z siedzibą w Estonii zbyła przysługującą jej względem pozwanego wierzytelność na rzecz powoda. Powód wskazał, że na dochodzoną pozwem kwotę 4 819,71 zł składają się: niespłacony kapitał pożyczki w wysokości 4 432,78 złotych, niespłacone odsetki kapitałowe maksymalne naliczone przez pożyczkodawcę w kwocie 65,33 zł, niespłacone odsetki umowne za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie naliczone zgodnie z zawarta umową w kwocie 209,57 zł, niespłacone odsetki umowne za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie naliczone od dnia następującego po dniu wyceny wierzytelności do dnia poprzedzającego dzień wytoczenia powództwa od kwoty pozostałych do zapłaty kapitału pożyczki i prowizji w kwocie 112,03 zł. Roszczenie stało się wymagalne w dniu 09.01.2025 r.

Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew i nie zajął stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

6 lutego 2024 r. została dokonana natychmiastowa weryfikacja rachunku bankowego nr PL (...), w serwisie (...), z której wynikało, iż przedmiotowy rachunek bankowy należy do M. S..

(dowód: wydruk raportu weryfikacji natychmiastowej z serwisu (...) – k. 33)

W dniu 10 grudnia 2024 r. została zawarta ramowa umowy pożyczki o kodzie: (...) pomiędzy (...) sp. z o.o. w B. a M. S.. Umowa ramowa określała zasady udzielania pożyczek oraz pożyczek refinansujących. Zgodnie z przedmiotową umową pożyczkodawca dopuszczał możliwość zawarcia umowy pożyczki refinansującej. Zgodnie z § 7 pkt 2 umowy ramowej, pożyczka refinansująca mogła być udzielania przez pożyczkodawcę pożyczkobiorcy na jego wniosek i miała na celu spłatę pożyczki zaciągniętej w innej instytucji pożyczkowej, na warunkach określonych w umowie pożyczki refinansującej (§1 pkt 41 umowy ramowej).

W tym samym dniu, tj. 10 grudnia 2024 r., została zawarta pomiędzy (...) sp. z o.o. w B. a M. S. umowa pożyczki refinansującej nr (...) . Na podstawie tej umowy wierzyciel pierwotny (...) sp. z o.o. w B. udzielił pozwanemu pożyczki refinansującej w kwocie 4 432,78 złotych celem spłaty zobowiązania na rzecz innej instytucji pożyczkowej – (...) Sp. z o.o. Pożyczka refinansująca została udzielona na 30 dni, z terminem spłaty w dniu 09.01.2025 r., przy czym warunkiem jej udzielenia było uregulowanie zobowiązania w innej instytucji pożyczkowej w zakresie odsetek za opóźnienie oraz odsetek kapitałowych. Opłata za refinansowanie obciążająca pożyczkobiorcę wynosiła 476,06 złotych, zaś całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta wynosiła 4 976,06 zł.

Pozwany M. S. w dniu 10 grudnia 2024 r. dokonał przelewu kwoty 560 zł jako opłaty za refinansowanie pożyczki (...).

(dowód: wydruk umowy ramowej pożyczki - k. 26-27, wydruk umowy pożyczki refinansującej - k. 28,potwierdzenie przelewu k. 34 )

W dniu 16.02.2025 r. (...) sp. z o.o. w B. zawarła z D. z siedzibą w T. umowę cesji wierzytelności nr (...), na mocy której D. nabyła pakiet wierzytelności. W załączniku pod pozycją 288 wymieniona była wierzytelność w kwocie 4 598,81 zł z tytułu pożyczki o numerze (...) zaciągniętej 10.12.2024 r., przez klienta o nr (...). Na przedmiotową wierzytelność miały składać się: 4 432,78 zł z tytułu niespłaconej sumy pożyczki, 100,70 zł z tytułu niespłaconych, zaległych odsetek oraz 65,33 zł niespłaconych odsetek kapitałowych.

(dowód: wydruk umowy cesji wraz z załącznikiem - k. 9-11)

W dniu 9 kwietnia 2025 r. D. z siedzibą w T. zbyła na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółki komandytowej z siedzibą w M. pakiet wierzytelności. Z załącznika do przedmiotowej umowy, zawierającego wykaz wierzytelności wynika, iż objęta nią była pod pozycją 2968 wierzytelność w kwocie 4 707,68 zł z tytułu umowy pożyczki o numerze (...), udzielonej klientowi o nazwisku M. S.. W załączniku wskazano także numer PESEL pożyczkobiorcy.

(dowód: wydruk umowy przelewu wierzytelności - k. 13-16, fragment wykazu wierzytelności – k. 23)

Poprzednicy powoda wzywali pozwanego do zapłaty zobowiązania z tytułu umowy pożyczki oraz zawiadamiali go o kolejnych cesjach.

(dowód: kopie wezwań do zapłaty - k. 31-32, 38)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako nie udowodnione, podlegało oddaleniu w całości.

Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie to powód winien udowodnić, że pozwany powinien zapłacić mu należność w dochodzonej pozwem wysokości w związku z umową pożyczki. Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela zaś stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. (I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76), że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności, jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Powód nie udowodnił, że przysługuje mu jakiekolwiek roszczenie względem pozwanego. Przedłożone przez powoda dowody nie pozwalały na przyjęcie, że doszło do wykonania umowy pożyczki refinansującej wskazanej w pozwie przez pożyczkodawcę , co miało istotne znaczenie dla ustalenia istnienia roszczenia dochodzonego pozwem .

Jak wynika z pozwu pozwany, będący konsumentem, zawarł w dniu 10 grudnia 2024 r. ramową umowę pożyczki i umowę pożyczki refinansującej z wierzycielem pierwotnym (...) sp. z o.o. w B. za pomocą środków porozumiewania się na odległość, wobec czego w niniejszej sprawie zastosowanie do przedłożonej przez powoda umowy pożyczki refinansującej mają przepisy ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim, która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość.

Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta . Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymóg wprowadzony w tym przepisie może być odczytywany przede wszystkim przez pryzmat art. 78 kc jako wskazanie na zwykłą formę pisemną. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 kc. W literaturze silnie reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia "formy pisemnej" z art. 78 kc. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający (por. Komentarz do ustawy o kredycie konsumenckim red. Osajda 2018, wyd. 2)

Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy). W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość (por. Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim ).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów.

W ocenie Sądu powód był obowiązany w toku tego postępowania wykazać, że pozwany złożył oświadczenie woli wyrażające zgodę na zawarcie umowy pożyczki wskazanej w pozwie z wierzycielem pierwotnym jak też , iż wierzyciel pierwotny wykonał umowę pożyczki.

Pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki (w szczególności określoną ilość pieniędzy), a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości (art. 720 k.c.).

W kodeksie cywilnym zostały wskazane essentialia negotii umowy pożyczki, które stanowią nie tylko oznaczenie stron i określenie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, ale obejmują również zobowiązanie się do ich przeniesienia oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki. W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zatem zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę pożyczki, a także, że dający pożyczkę przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku ( wyrok S. Apel. W Łodzi z 18.06.2015r., I ACa 33/15, LEX nr 1789954).

Przy zawarciu umowy pożyczki, podobnie jak przy umowie sprzedaży, dochodzi do zmian w obrębie prawa własności przedmiotu umowy. Obowiązkowi pożyczkodawcy do przeniesienia własności przedmiotu umowy na pożyczkobiorcę odpowiada obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie. Dopóki przedmiot pożyczki nie zostanie wydany pożyczkobiorcy, nie może powstać obciążający pożyczkobiorcę obowiązek jego zwrotu.

W ocenie Sądu powód wykazał przedłożonymi wraz z pozwem dowodami , iż doszło do zawarcia umowy pożyczki wskazanej w pozwie , natomiast nie wykazał , iż umowa ta została przez pożyczkodawcę wykonana, nie przedłożył bowiem żadnych dowodów celem wykazania, iż wierzyciel pierwotny dokonał wypłaty środków pieniężnych wskazanych w umowie pożyczki .

Powód przedłożył wydruk umowy ramowej pożyczki (k. 26-27) oraz umowy pożyczki refinansującej o numerze (...) (k.28) . Zgodnie z umową pożyczkodawca (...) sp. z o.o. w B. zobowiązał się udzielić pożyczkobiorcy M. S. pożyczki w kwocie 4432,78 zł, która miała być niezwłocznie wypłacona zgodnie z dyspozycją pożyczkobiorcy na wskazany w umowie rachunek innej instytucji pożyczkowej – (...) Sp. z o.o. celem spłaty pożyczki o numerze (...). Natomiast pozwany jako pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty pożyczki w kwocie 4432,78 zł oraz uiszczenia opłaty za refinansowanie w kwocie 476,06 zł , odsetek kapitałowych w kwocie 67,22 zł.. Umowa została zawarta na okres 30 dni , a jako dzień spłaty pożyczki został ustalony dzień 09.01.2025 r.

Powód wraz z pozwem przedłożył potwierdzenie przelewu , z którego wynika, iż pozwany M. S. w dniu 10 grudnia 2024 r. dokonał przelewu kwoty 560 zł jako opłaty za refinansowanie pożyczki (...). W ocenie Sądu powyższy dowód pozwala uznać , iż pozwany złożył oświadczenie woli wyrażające zgodę na zawarcie umowy pożyczki refinansującej z wierzycielem pierwotnym.

Jednak powód nie wykazał , iż wierzyciel pierwotny wykonał umowę pożyczki wskazaną w pozwie, w szczególności , aby wierzyciel pierwotny dokonał wypłaty środków pieniężnych wskazanych w umowie pożyczki . Zgodnie z przedłożonym przez powoda wydrukiem umowy pożyczki (28) pożyczkodawca (...) sp. z o.o. w B. miał dokonać przelewu kwoty pożyczki 4432,78 zł na rachunek bankowy należący do innej instytucji pożyczkowej – (...) sp. z o.o.

Powód natomiast nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego dokonanie wypłaty takich środków zgodnie umową pożyczki refinansującej , wobec czego nie wykazał wykonania wskazanej w pozwie umowy pożyczki przez wierzyciela pierwotnego . Powód nie przedłożył dowodu wypłacenia kwoty pożyczki zgodnie z umową czyli dowodu przeniesienia na biorącego pożyczkę własności przedmiotu umowy w całości.

Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 720 k.c., obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie jest odpowiednikiem zobowiązania dającego pożyczkę do przeniesienia na własność biorącego przedmiot pożyczki. Obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki, obciążający pożyczkobiorcę, nie może powstać, dopóki przedmiot pożyczki nie zostanie pożyczkobiorcy wydany. W niniejszej sprawie powód nie przedstawił dowodu przeniesienia na biorącego pożyczkę własności przedmiotu umowy tj. określonej w umowie pożyczki kwoty pieniędzy, wobec czego nie powstał obowiązek zwrotu pożyczki po stronie pozwanej. Wskazać przy tym należy , iż w postępowaniu z udziałem konsumentów stosownie do treści art. 458 ¹⁵ § 1 kpc przedsiębiorca będący powodem jest obowiązany powołać w pozwie wszystkie twierdzenia i dowody.

Wobec powyższego należało uznać, że powód nie wykazał dochodzonego roszczenia zarówno co zasady jak i co do wysokości.

Niezależnie od powyższego wskazać należy , iż powód nie przedłożył umowy pożyczki , na poczet spłaty której miała być zaciągnięta pożyczka refinansująca przez pozwanego w dniu 10 grudnia 2024 r. W tej sytuacji nie jest możliwe zbadanie przez Sąd , czy pozaodsetkowe koszty kredytu w umowach zawartych z pozwanym odpowiadają przepisom ustawy o kredycie konsumenckim jak też uniemożliwia ocenę zawartych z pozwanym jako konsumentem umów pod kątem istnienia klauzul abuzywnych. Ma to istotne znaczenie w świetle podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 36c ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 r. a także obowiązku sądu krajowego do zbadania z urzędu , czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mają nieuczciwy charakter , a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą , o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego ( podobnie wyroki : z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58).

Przedstawienie przez powoda umów cesji wierzytelności wskazujących , iż powód nabył wierzytelność wskazaną w pozwie nie może skutkować uwzględnieniem powództwa.

W myśl art. 509 §1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast stosownie do § 2 przywołanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przelew wierzytelności – cesja – jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel – cedent – przenosi na rzecz osoby trzeciej – cesjonariusza – ogół uprawnień przysługujących mu ze stosunku prawnego łączącego go z dłużnikiem (por. H. Ciepła, Komentarz do art. 509 k.c., w: J. Gudowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, WKP 2018).

Na skutek przelewu wierzytelność cedenta (dotychczasowego wierzyciela) przechodzi na cesjonariusza (nabywcę wierzytelności) w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa.

Przeniesienie wierzytelności odbywa się więc zgodnie z zasadą, że nikt nie może przenieść więcej praw niż sam posiada ( nemo in alium plus iuris transferre potest quam ipse habet).

Powód nie stał się wierzycielem pozwanego z tytułu umowy pożyczki refinansującej , gdyż nie udowodnił, że doszło do wykonania umowy pożyczki refinansującej przez wierzyciela pierwotnego i nie powstała wierzytelność, która była przedmiotem przelewu wierzytelności. Poprzednik prawny powoda nie mógł więc dokonać skutecznego przelewu na rzecz powoda wierzytelności dochodzonej w niniejszym postępowaniu, bowiem nie wykazał by istniała po jego stronie wierzytelność mogąca stać się przedmiotem skutecznej umowy cesji.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż powód nie przedłożył wystarczających dowodów wskazujących na istnienie wierzytelności (...) sp. z o.o. w B. wobec pozwanego. Skoro zatem nie wykazano istnienia wierzytelności wobec pozwanego powództwo podlegało oddaleniu .

Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). W myśl wskazanych przepisów to strony obowiązane są przedstawiać dowody, a Sąd nie jest władny tego obowiązku nawet wymuszać, ani – poza zupełnie wyjątkowymi sytuacjami – zastępować stron w jego wypełnieniu. Ciężar udowodnienia spoczywa na stronie, a ów ciężar rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu.

Nie można było również w przedmiotowej sprawie uznać, że pozwany nie przedstawiając swojego stanowiska w rzeczywistości uznał powództwo. Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, winien przejawiać staranność w wykazaniu zasadności powództwa. Brak merytorycznego zaprzeczenia jego twierdzeń przez pozwanego nie zwalniał go od wykazania podstawowych okoliczności wskazujących na zasadność żądania.

Sąd jest zobligowany do uznania twierdzeń powoda przy bezczynności pozwanego jedynie w przypadku braku wątpliwości co do zasadności pozwu. W niniejszej sprawie natomiast powód nie przedłożył dowodów dostatecznie uzasadniających istnienie wierzytelności przeciwko pozwanemu. Mając na względzie powyższe okoliczności, powództwo należało oddalić.

ZARZĄDZENIE

1.  (...).;

2.  (...);

3.  (...)

K., 10.12.2025 r.

SędziaM. K.