Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Małgorzata Kłek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2025 r. w K.

sprawy z powództwa W. (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W.

przeciwko S. G.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego S. G. na rzecz powoda W. (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 7.778,00 zł (siedem tysięcy siedemset siedemdziesiąt osiem złotych) wraz z odsetkami:

- maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 4.326,05 zł (cztery tysiące trzysta dwadzieścia sześć złotych i pięć groszy) za okres od dnia 15.04.2025 r. do dnia zapłaty;

- maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2.359,58 zł (dwa tysiące trzysta pięćdziesiąt dziewięć złotych i pięćdziesiąt osiem groszy) za okres od dnia 15.04.2025 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałej części powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego S. G. na rzecz powoda W. (...)Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 2.317,00 zł (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  wyrokowi w punktach I i III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt I C 491/25 upr

UZASADNIENIE

Powód W. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego S. G. kwoty 7 803,42 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwot 4326,05 zł i 2 385 zł od 09.12.2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego, na jego rzecz, kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej i opłaty skarbowej od przedstawionego pełnomocnictwa, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Uzasadniając żądanie powód wskazał, że zawarł z pozwanym umowę ramową pożyczki nr (...). Na mocy zawartej umowy powód wypłacił pozwanemu w dniu 25.11 2023 r. kwotę 5 300 zł, którą pozwany zobowiązał się spłacić na warunkach wskazanych w umowie do dnia 27.05.2027 r. W zawartej pomiędzy stronami umowie określono, iż z tytułu udzielonej pożyczki należna będzie prowizja w kwocie 2 385 zł. Pozwany nie wywiązał się ze zobowiązania umownego, jego zwłoka uzasadniała naliczenie odsetek karnych w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie oraz wypowiedzenie umowy z zachowaniem 30-dniowego terminu, a w konsekwencji postawieniem w stan wymagalności pozostałej do spłaty pożyczki. Powód dochodzi kwoty 7 803,42 zł , na którą składają się niespłacone: kapitał 4 326,05 zł; prowizja 2 385 zł; odsetki karne do dnia złożenia pozwu 537,57 zł; odsetki umowne 554,80 zł. Nadto powód wskazał, że w dniu 14 kwietnia 2025 r. wystąpił z przedmiotowym roszczeniem w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które w dniu 20 maja 2025 roku zostało umorzone postanowieniem S. (...).

Pozwany S. G. nie złożył odpowiedzi na pozew i nie zajął stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 25.11.2023 r. pozwany S. G. zawarł z W. (...)sp. z o.o. z siedzibą w W. ramową umowę pożyczki nr (...) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Na podstawie tej umowy powód udzielił pozwanemu w dniu 25.11.2023 r. pożyczki w kwocie 7 685 zł , z czego kwota 5 300 zł została wypłacona pozwanemu , natomiast kwota 2 385 zł została przeznaczona na spłatę prowizji. Zgodnie z umową całkowity koszt pożyczki wynosił 5 213,41 zł , zaś całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę 10 513,41 zł . Pozwany był zobowiązany do spłaty potyczki w 42 miesięcznych ratach. Kwota pożyczki w wysokości 5 300 zł została w dniu 25.11.2023 r. przelana na rachunek bankowy pozwanego.

( dowód : ramowa umowa pożyczki nr (...)wraz z załącznikami k. 13-18 , potwierdzenie wypłaty pożyczki k. 19-20, formularz informacyjny k. 21-24, potwierdzenie wykonania operacji k. 28, bezsporne )

Wobec zaległości pozwanego w spłacie pożyczki pismem z dnia 05.11.2024 r. powód wypowiedział pozwanemu ramową umowę pożyczki . Roszczenie powoda o spłatę pozostałej części pożyczki stało się wymagalne w dniu 09.12.2024 r.

(dowód : wypowiedzenie ramowej umowy pożyczki k. 29, dowód nadania pisma k. 30, bezsporne)

W dniu 14.04.2025 r. powód wniósł pozew przeciwko pozwanemu o tożsame roszczenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Postępowanie zostało umorzone postanowieniem z dnia 20.05.2025 r. wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

(dowód : wydruk z (...) sygn. akt (...) k. 8- 12)

Sąd zważył, co następuje :

Roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części .

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez powoda dowodów , w tym w szczególności wydruku ramowej umowy pożyczki , wydruku potwierdzenia wypłaty pożyczki, wydruku formularza informacyjnego, wydruku potwierdzenia przelewu kwoty pożyczki, które Sąd uznał za wiarygodne. Wskazać należy, iż wydruki komputerowe i kserokopie dokumentów mogą być uznane za dowód innego rodzaju niż dowód z dokumentu na mocy art. 308 kpc .

Pozwany nie kwestionował zawarcia umowy pożyczki wskazanej w pozwie, wykonania jej przez powoda poprzez wypłatę kwoty wskazanej w umowie na rachunek pozwanego ani też wypowiedzenia umowy pożyczki i daty wymagalności roszczenia .

W niniejszej sprawie zastosowanie do zawartej przez pozwanego umowy pożyczki (kredytu konsumenckiego) mają przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta . Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy).

W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość (por. Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim ).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podzielając powyższą argumentację, w ocenie Sądu , powód wykazał iż w niniejszej sprawie spełniony jest wymóg zawarcia umowy o kredyt konsumencki w formie pisemnej. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożoną przez powoda ramową umową pożyczki (kredytu konsumenckiego) z dnia 25.11.2023 r. nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej.

Istotnym jest w niniejszej sprawie czy spisanie postanowień wskazanej przez powoda umowy poprzedzone zostało złożeniem przez strony oświadczeń woli zgodnych ze sporządzonym wydrukiem umowy pożyczki za pomocą środków porozumiewania się na odległość w tym w szczególności, czy pozwany wyraził wolę zawarcia przedmiotowej umowy.

W niniejszej sprawie powód przedłożył potwierdzenie transakcji – przelewu kwoty 5 300 zł dokonanej przez powoda na rachunek bankowy pozwanego w dniu 25.11.2023 r. Pozwany nie kwestionował, iż zawarł umowę pożyczki wskazaną w pozwie ani też , iż otrzymał w wykonaniu tej umowy kwotę 5 300 zł. Pozwany nie kwestionował też , że dopuścił się zaległości w spłacie pożyczki ani też skuteczności wypowiedzenia umowy. Pozwany wreszcie nie kwestionował wysokości roszczenia dochodzonego pozwem, w szczególności nie wskazywał wysokości dokonanych wpłat na poczet spłaty pożyczki.

Pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki (w szczególności określoną ilość pieniędzy), a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości (art. 720 k.c.).

W kodeksie cywilnym zostały wskazane essentialia negotii umowy pożyczki, które stanowią nie tylko oznaczenie stron i określenie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, ale obejmują również zobowiązanie się do ich przeniesienia oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki. W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zatem zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę pożyczki, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku ( wyrok S. Apel. W Łodzi z 18.06.2015r., I ACa 33/15, LEX nr (...) ).

Stosownie do art. 720 k.c., obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie jest odpowiednikiem zobowiązania dającego pożyczkę do przeniesienia na własność biorącego przedmiot pożyczki.

W niniejszej sprawie powód wykazał, iż pozwany zawarł z nim umowę pożyczki wskazaną w pozwie, a także , że umowa została wykonana przez pożyczkodawcę , który przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie kwotę pieniędzy dokonując przelewu na konto pozwanego wskazanej w umowie kwoty pożyczki. W konsekwencji pozwany był zobowiązany – co do zasady - do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki na warunkach określonych w umowie.

W niniejszej sprawie całkowity koszt udzielonej pozwanemu pożyczki został określony na kwotę 5 213,41 zł, z czego 2828,41 zł stanowić miała łączna kwota odsetek , zaś 2385 zł wynosiła prowizja z tytułu wypłaty pożyczki , stanowiąca jednocześnie pozaodsetkowe koszty kredytu.

Ustawa o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 r. określa limit pozaodsetkowych kosztów kredytu. Zgodnie z art. 36a ust. 1 w/w ustawy maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu dla kredytów o okresie spłaty nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru: (...) = (K × 10%) + (K × n/R × 10%),w którym poszczególne symbole oznaczają: (...) maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, K - całkowitą kwotę kredytu, n - okres spłaty wyrażony w dniach, R - liczbę dni w roku. Zgodnie z art. 36 ust. 2 w/w ustawy pozaodsetkowe koszty kredytu nie mogą być wyższe od 45% całkowitej kwoty kredytu. Stosownie do treści art. 36 ust. 3 w/w ustawy pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu obliczoną w sposób określony w ust. 1-2.

W niniejszej sprawie wysokość maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu obliczona według wzoru określonego w art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim wynosi 2 359,58 zł . Z powyższego wynika , iż prowizja określona w umowie przekracza powyższą kwotę o 25,42 zł .

W tej sytuacji należało uznać , iż pozwany jest zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda kwoty 4 326,05 zł zł jako kwoty niespłaconej należności głównej wynikającej z umowy zawartej z wierzycielem pierwotnym kwoty prowizji w wysokości 2 359,58 zł oraz odsetek karnych w wysokości 537,57 zł i odsetek umownych w wysokości 554,80 zł , łącznie 7 778 zł . W pozostałej części Sąd powództwo oddalił .

Sąd uwzględnił żądanie pozwu co do przyznania odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od zasądzonej od pozwanego należności tytułem spłaty kapitału i prowizji.

Zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Zgodnie z treścią art. 481§ 2 ¹ kc maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Zgodnie z treścią umowy łączącej strony, w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki pożyczkodawca był uprawniony do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Sąd uznał za uzasadnioną w niniejszej sprawie datę początkową naliczania odsetek od zasądzonego na rzecz powoda świadczenia wskazaną przez powoda jako dzień 09.12.2024 r. tj. dzień wymagalności dochodzonego pozwem roszczenia na skutek wypowiedzenia umowy przez powoda .

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwany przegrał proces, wobec czego zobowiązany był do zwrotu poniesionych przez powoda kosztów procesu w kwocie 2 317 zł, na które składały się opłata od pozwu w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1800 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Brak było podstaw do zasadzenia na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej według norm przepisanych , albowiem nie uzasadniał tego ani nakład pracy pełnomocnika ani stopień skomplikowania sprawy ani przebieg postępowania.

Stosownie do treści art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...),

3.  (...).

K., 17.11.2025 r.