Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa S. M.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda S. M. kwotę 9 600 (dziewięć tysięcy sześćset) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 lutego 2021 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2 805,52 (dwa tysiące osiemset pięć, pięćdziesiąt dwa) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 585,13 (pięćset osiemdziesiąt pięć, trzynaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu od poniesienia których powód został zwolniony.

Sygn. akt: I C 297/21

UZASADNIENIE

Powód S. M. wystąpił przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę kwoty 44 600 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 19 lutego 2021r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy i cierpienia spowodowane licznymi urazami, powstałymi wskutek wypadku drogowego. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik powoda wskazała, że 17 lipca 2017 r. na trasie R. – Ś. powód kierował pojazdem, naprzeciw którego wyjechała inna uczestniczka ruchu drogowego doprowadzając do zderzenia obu pojazdów. Wobec sprawczyni kolizji zapadł 28 grudnia 2017 r. wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie w sprawie II (...). W wyniku tego zdarzenia powód doznał rozległych obrażeń ciała, w szczególności nadwyrężenia kręgosłupa odcinka szyjnego i piersiowego, stłuczenia lewego stawu skokowego oraz złamania trzonu C5 kręgosłupa szyjnego, w którego następstwie powód zachorował na rwę kulszowa prawostronną, a nadto tylnodwuboczną wypuklinę tarczy międzykręgowej, modelującej worek oponowy, spłycającą zachyłki boczne i dolno – przednie części otworów międzykręgowych. Do maja 2019 roku powód pozostawał pod stałą opieka poradni urazowo – ortopedycznej. Doznane schorzenie zmusiło powoda do leżenia przez długi okres czasu, nie mógł on wykonywać nawet podstawowych czynności będąc uzależnionym od pomocy innych. Miał silne zawroty głowy oraz odleżyny. Zamieszkuje samotnie, wspierali go członkowie najbliższej rodziny. niesamodzielność była dla niego uwłaczająca. Wypadek nieodwracalnie zmienił jego życie uraz kręgosłupa skutkuje długością leczenia rekonwalescencji, trwałym uszczerbkiem na zdrowiu oraz niezdolnością do pracy. Przed wypadkiem był, energiczny, aktywny i towarzyski. Cenił sobie wspólne ze znajomymi imprezy oraz wyjazdy, uwielbiał jeździć samochodem. Biegał po kilkanaście kilometrów dziennie. Wypadek i będące jego konsekwencją schorzenie zburzyły dotychczasową stabilizację i zakończyły pasję powoda. Stał się osobą niezdolną do pracy.

W dniu 8 lutego 2021 roku w związku z zakończeniem leczenia powód wystąpił do pozwanej z przedsądowym wezwaniem do zapłaty, któremu pozwana odmówiła bezzasadnie powołując się na obowiązek sprawczyni wypłacenia nawiązki, czego ta nie uczyniła w całości. Wobec tego pozwana pozostaje w zwłoce z zapłatą od dnia 19 lutego 2021 r., będącego następnym po upływie zakreślonego terminu zapłaty.

W odpowiedzi na pozew pozwana spółka (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwana podniosła, że w toku postępowania likwidacyjnego ustaliła 5 % uszczerbek powoda na zdrowiu, leczenie było niepowikłane, bez deficytów neurologicznych. Zakwestionowała związek rwy kulszowej z wypadkiem twierdząc, że jest to przewlekłe schorzenie powoda. W konsekwencji pozwana wypłaciła powodowi kwotę 4 400 złotych tytułem zadośćuczynienia. Dalej podniosła, że siła nabywcza zadośćuczynienia wypłaconego w 2017 roku była równoważna dzisiejszej kwocie 6 600 złotych. Nadto Sąd Rejonowy w Kętrzynie w sprawie II (...) zasądził od sprawczyni, na rzecz powoda kwotę 5 000 zł tytułem nawiązki.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 15 lipca 2017 r., powód jechał samochodem z miejscowości Ś. do miejscowości R., kiedy jadąca z przeciwka P. R. (1) nagle zjechała na pas ruchu powoda, przed samochód którym się on poruszał, i doprowadziła do zderzenia z powodem. Wyrokiem z 28 grudnia 2017 r., sygn. II (...), Sąd Rejonowy w Kętrzynie postępowanie karne w stosunku do sprawczyni zdarzenia warunkowo umorzył, zasądził od sprawczyni na rzecz powoda kwotę 5 000 złotych nawiązki.

W chwili wypadku sprawczyni posiadała ubezpieczenie w zakresie OC w (...) S.A. z siedzibą w W..

bezsporne, dowód: 1. wyrok SR Kętrzyn II (...) - w aktach(...); 2. akta szkody – płyta CD k. 17-18.

Z miejsca wypadku powód został przewieziony do Szpitala w K., gdzie rozpoznano złamanie trzonu C5, nadwyrężenie kręgosłupa C i Th oraz stłuczenie kolana lewego. Zaopatrzony w kołnierz szyjny powód został odesłany do domu ze skierowaniem na badania do B.. Tam po przeprowadzonym badaniu kontrolnym nie opisano jednoznacznie złamania C5 ani deformacji trzonu kręgu. W wyniku zdarzenia powód doznał urazu skręcenia kręgosłupa szyjnego z nadwyrężeniem piersiowego oraz stłuczeniem kolana lewego. Następstwem doznanych obrażeń były przejściowe dolegliwości bólowe w sześciotygodniowym okresie leczenia, które obecnie nie występują i nie wpływają na możliwość wykonywania pracy oraz czynności życia codziennego. Doznany uraz zaostrzył jednak obawy bólowe związane z posiadaną przez powoda chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa.

Dowód: 1. historia choroby – k. 19-35, 203-225; 2. Zwolnienia lekarskie k. 186-191, 226-231; 3.częściowo przesłuchanie powoda k. 81-82; 4. opinia biegłego M. S. k. 90-91, 162-163; 5. opinia biegłego M. M. k. 124 - 125;

W kolejnym ponad półtora rocznym okresie powód był pacjentem poradni lecząc się z powodu urazu kręgosłupa, był kierowany na rehabilitację do G.. Z końcem stycznia 2019 roku u powoda stwierdzono rwę kulszową. W dniach 20 - 22 lutego 2019 roku przebywał w Klinice (...) w O., gdzie w trakcie diagnostyki uwidoczniono zmiany zwyrodnieniowe najbardziej nasilone na poziomie L4/L5 - L5/S1, i zakwalifikowano do zabiegu operacyjnego, który przeprowadzono 21 lutego 2019 r. Wobec braku poprawy reoperowany 29 kwietnia 2019 r. (pobyt w Klinice w dniach 28 kwietnia - 1 maja 2019 r., mikrochirurgiczne usunięcie przepukliny jądra miażdżystego krążka m-k L5/S1), po której uzyskano znaczną remisję dolegliwości bólowych. Leczenie zakończono 1 września 2020 r. Obecnie powód okresowo odczuwa bóle szyi oraz drętwienia pięty lewej, czasem ból głowy, wobec czego doraźnie przyjmuje leki przeciwbólowe. Obecne dolegliwości wynikają z choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa powoda, i nie mają związku z wypadkiem.

Dowód: 1. historia choroby – k. 19-35, 203-225; 2. Zwolnienia lekarskie k. 186-191, 226-231; 3. Opinia biegłego M. S. k. 90-91; 4. opinia biegłego M. M. k. 124 - 125;

(...) S.A. w W. uznał swoją odpowiedzialność tytułu ubezpieczenia sprawcy i wypłacił S. M. kwotę 4 400,00 zł, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę związaną z odniesionymi przez powoda urazami. Sprawczyni wypadku zapłaciła powodowi kwotę 1 000 złotych z nawiązki zasądzonej na jego rzecz wyrokiem karnym albowiem wydawało się jej, że resztę ma zapłacić ubezpieczyciel.

bezsporne, dowód: 1. akta szkodowe (...) - płyta CD k. 61; 2. zeznania świadka P. R. (1) k.81.

Przed wypadkiem powód był osobą pogodną, towarzyską, był sprawny fizycznie, dużo biegał, lubił aktywnie spędzać czas. Po wypadku jego sytuacja się zmieniła. Bolesność związana początkowo z urazami doznanymi podczas wypadku, która płynnie i niezauważalnie dla niego zmieniła swe źródło na chorobę zwyrodnieniową, nie pozwalały na wcześniejszą aktywność. Powód został zaopiekowany przez matkę wspólnie z nim zamieszkałą, ale jako dorosły mężczyzna, wcześniej w pełni sprawny, miał trudność z zaakceptowaniem jej pomocy. Nie chciał też odwiedzin gdyż krępowało go, że ktoś może go zobaczyć niesprawnym, leżącym w łóżku. Stał się osobą przygnębioną z zespołem stresu pourazowego.

Dowód: 1. zeznania świadków K. W. (1) k. 79v-80, K. W. (2) k. 80, A. N. k. 80v; 2. Przesłuchanie powoda w charakterze strony k. 81-82, 251v-252; 3. zaświadczenie (...) k. 110.

W dniu 8 lutego 2021 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty zadośćuczynienia w wysokości 44 600 złotych, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Wezwanie zostało doręczone pozwanemu 11 lutego 2021 r.

Dowód: 1. Wezwanie do zapłaty wraz z informacją o dacie doręczenia k. 46-48; 2. Akta szkodowe k.61;

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o zaoferowany przez strony materiał dowodowy. W niniejszej sprawie niespornym były fakty zaistnienia kolizji drogowej, jej przebieg oraz odpowiedzialność cywilna pozwanego za jego skutki.

W oparciu o zeznania świadków oraz przesłuchanie powoda w charakterze strony, którym zasadniczo Sąd dał wiarę w całości, Sąd ustalił sytuację życiową powoda przed i po wypadku. Sąd z ostrożnością podszedł do zeznań świadków i początkowej relacji powoda jedynie w zakresie wcześniejszego (przed wypadkiem) braku jakichkolwiek dolegliwości powoda. Będąc słuchanym na rozprawie z 18 lutego 2025 r., mając świadomość wniosków opinii biegłych, powód przyznał, że przed wypadkiem miewał ból pleców. Z jego początkowej relacji (na rozprawie z 9 września 2021r.) oraz zeznań świadków wynika natomiast, że powód miał być w doskonałym zdrowiu bez jakichkolwiek oznak choroby. W związku z tym przy obiektywnej ocenie stanu zdrowia powoda przed zdarzeniem zdaniem Sądu większą wagę należy przyłożyć do opinii specjalistów.

Z kolei w oparciu o zeznania świadka P. R. (2), będącej sprawczynią kolizji, Sąd ustalił fakt częściowego naprawienia krzywdy przez nią krzywdy. Co prawda pozwany powoływał się na wyrok zasądzający od niej kwotę 5 000 złotych, niemniej jednak w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń powoda popartych zeznaniami tego świadka, o wypłacie jedynie 1 000 złotych, dlatego przez pryzmat art. 230 k.p.c. Sąd uznał te twierdzenia powoda za dostatecznie wykazane i ostateczne przyznane przez pozwanego.

Sporem objęta była wysokość zadośćuczynienia należnego powodowi przy zgodnym przez obie strony przyjęciu, że krzywda powoda wyraża się w konsekwencjach złamania trzonu C5 jego kręgosłupa. Z pism pełnomocnika powoda w toku postępowania likwidacyjnego, jak również z treści decyzji pozwanego o przyznaniu zadośćuczynienia wynika bowiem, że podstawą przyznanego zadośćuczynienia miał być 5% uszczerbek powoda na zdrowiu wyrażający się w owym złamaniu, co powód uznawał za decyzję rażąco nieadekwatną .

Wyjaśniając stan faktyczny w tym zakresie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych, kolejno z zakresu o. t., a następnie z zakresu n., na wnioskach których Sąd oparł swoje ustalenia. W ocenie Sądu opinie biegłych zostały sporządzone w sposób rzetelny, z należytym wykorzystaniem wiedzy teoretycznej i doświadczenia zawodowego. Sporządzone opinie są jasne i pełne, a wypływające z nich wnioski są spójne, logiczne oraz wzajemnie się uzupełniają. Opinie nie pomijają przedstawionej przez powoda dokumentacji medycznej (poza cofniętymi przez pełnomocnika powoda), są należycie uzasadnione przekonywająco przedstawiając okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Podnoszone przez powoda zarzuty do opinii zostały wyjaśnione przez biegłego M. S. (2) (opinia uzupełniająca k. 162-163; ustna opinia k. 250-251), co pozwoliło ustalić faktyczny zakres skutków wypadku dla zdrowia powoda.

Powód nie wykazał istniejących w opiniach obydwu biegłych luk, ich niekompletności czy niejasności, co czyniło zbytecznym dopuszczanie dowodu z opinii innych biegłych. Podstawą jego zarzutów była wcześniejsza ocena orzecznika (...) stwierdzająca złamanie kręgosłupa. Biegli S. i M. zapoznali się z dokumentacją medyczną, zwrócili szczególną uwagę na dokumentację dotyczącą tej kwestii i wydali zgodną opinię, którą należycie uzasadnili. Nie wiadomo przy tym dlaczego powód uważa, że mylą się biegli różnych specjalizacji (o. n.), a nie orzecznik (...), jednakże w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że potrzebą powołania biegłych nie może być samo przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy.

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawał fakt, iż pozwany ponosił odpowiedzialność gwarancyjną za następstwa wypadku komunikacyjnego z 17 lipca 2017 r. W związku z tym wskazać wyłącznie wypada, że stosownie do treści art. 822 §1 i 2 kc, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłaty określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Odpowiedzialność cywilna zakładu ubezpieczeń obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Paragraf 4 przywołanego artykułu stanowi zaś, że uprawniony do odszkodowania może go dochodzić bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Zgodnie z art. 444 § 1 kc w zw. z art. 445 § 1 kc, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, a sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Określając wysokość zadośćuczynienia Sąd kierował się przyjętymi w orzecznictwie kierunkiem ustalania rozmiaru doznanej krzywdy. Sąd Najwyższy wskazał, że ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 KC wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy. Do podstawowych kryteriów oceny w tym zakresie zalicza się stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, trwałość obrażeń, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, skutki w zakresie życia osobistego oraz zawodowego, konieczność wyrzeczenia się określonych czynności życiowych, korzystania z pomocy innych osób, czy wreszcie stopień przyczynienia się poszkodowanego i winy sprawcy szkody (tak m.in. SN w wyroku z dnia 4 czerwca 1968 roku, I PR 175/68, OSNCP 1968, nr 2, poz. 37; w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej z dnia 8 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73, OSNCP 1974, nr 9, poz. 145; w wyroku z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00, niepubl; w wyroku z dnia 19 sierpnia 1980 roku, IV CR 238/80, OSNCP 1981, nr 5, poz. 81; w wyroku z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2004 r, nr 4, poz. 40). Sąd wziął również pod uwagę, że zadośćuczynienie ma przede wszystkim kompensacyjny charakter, stąd nie może być ono symboliczne, lecz powinno przedstawiać realną, ekonomicznie odczuwalną wartość (tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2013 r., I CSK 667/12, publ. (...)).

Powód domagał się tytułem zadośćuczynienia zapłaty kwoty 44 600 złotych ponad dotychczas wypłacone mu łącznie przez sprawczynię P. R. (1) oraz pozwanego 5 400 złotych. W ocenie Sądu roszczenie powoda było zbyt wygórowane zważywszy przede wszystkim faktycznie niewielkie skutki wypadku dla jego zdrowia.

Sąd miał na względzie, że w konsekwencji wypadku z 15 lipca 2017 r. nie doszło do złamania trzonu C5 kręgosłupa powoda, co niesłusznie powód wywodził z pierwszych decyzji lekarzy zajmujących się nim po wypadku. Biegły M. wskazał, że wśród przedłożonej dokumentacji badań obrazowych nie ma jednoznacznego stwierdzenia potwierdzającego złamanie. Jeden skan TK często uwidacznia zacienienie odpowiadające za kanał odżywczy kręgu, co i tak jest dyskusją akademicką, czy stanowi to o złamaniu. Podejrzenie złamania bez cech deformacji kręgu, bez zaburzeń stabilności kręgosłupa nie rzutuje na stan kliniczny oraz rokowanie powoda.

Biegli stwierdzili natomiast skręcenie kręgosłupa i uraz tkanek miękkich przykręgosłupowych - (...). Biegły S. słuchany na rozprawie z 18 lutego 2025 r. wyjaśnił, że jest to powszechny uraz występujący podczas kolizji drogowych, który w zależności od przebiegu zdarzenia może przybierać bardzo różny stopień, od lekkich uszkodzeń, których skutki występują przez kilka dni, do ciężkich powodujących trwały uszczerbek na zdrowiu. W niniejszej sprawie biegły S. wskazał, że urazy kręgosłupa powoda uzasadniały jego leczenie w okresie maksymalnie 6 tygodni (opinia k. 91) z czym zgodził się biegły M. (opinia k. 125 in fine). Wypadek komunikacyjny w żadnym stopniu nie rzutuje na dzisiejszy stan zdrowia powoda. Powód jest dotknięty chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa, mającą charakter nawracający, w której okresy remisji przeplatają się z okresami zaostrzeń. Obecnie zgłaszane dolegliwości bólowe nie mają żadnego związku z wypadkiem i są skutkiem posiadanej choroby zwyrodnieniowej.

Istotną jest jednak korelacja czasowa zaostrzenia objawów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa powoda z kolizją drogową. Uczestnictwo w wypadku zakłóciło dotychczasowy aktywny tryb życia powoda i przez to narzuciło trudniejsze warunki radzenia sobie z chorobą zwyrodnieniową. Biegły M. również wskazał, że zaostrzenie objawów tej choroby ma związek z wypadkiem. Pomimo, że ta okoliczność nie przekłada się na trwały uszczerbek na zdrowiu, to jednak w ocenie Sądu nie może zostać niezauważona i pominięta przy ustaleniu krzywdy powoda zasługującej na rekompensatę.

Mając na uwadze wszystkie wskazane przesłanki Sąd doszedł do przekonania, że adekwatnym do rozmiaru krzywdy powoda będzie zadośćuczynienie w wysokości 15 000 złotych, natomiast dalej idące roszczenie uznać należy za wygórowane.

Sąd miał na względzie, że uraz, jaki powód doznał wskutek wypadku drogowego, pomimo niewielkich - stosownie do okoliczności - rozmiarów, przyspieszył jednak zmianę trybu życia powoda. Początkowo w około 6 tygodniowym okresie leczenia powód doświadczał negatywnych emocji powodowanych nie tylko bólem uszkodzonego organizmu, ale również wywołanych dotąd nieznaną mu nieporadnością i własnym uzależnieniem od osób trzecich. Po tym okresie powód już musiał zmagać się z zaostrzonymi objawami choroby zwyrodnieniowej, co nie musiało mieć jeszcze miejsca, jeśli zważyć dotychczasowy aktywny sportowo tryb życia powoda. Pomimo, że objawy te i dolegliwości z tym związane, są samoistnym schorzeniem powoda całkowicie niezależnym od wypadku, to jednak przyspieszenie ciężaru zmagania się z nim już jest powiązane z wypadkiem, za cywilne skutki którego odpowiada pozwany.

Z tych względów dotychczas wypłacone powodowi zadośćuczynienie zdaniem Sądu niewątpliwie nie rekompensowało doznanej przez niego krzywdy. Powód otrzymał od sprawczyni zadośćuczynienie w wysokości 1 000 zł, pozwany natomiast wypłacił mu kwotę 4 400 zł. Dodatkowo zasądzona kwota 9 600 złotych uzupełnia kwotę zadośćuczynienia do łącznej kwoty 15 000 złotych, co zdaniem Sądu jest rekompensatą adekwatną do poziomu krzywdy doznanej przez powoda w związku z wypadkiem z 15 lipca 2017 roku.

W ocenie Sądu uzasadnione było zgłoszone roszczenie odsetkowe. Powód uzasadniał tę datę jako rozpoczynającą okres zwłoki pozwanego po wezwaniu z 8 lutego 2021 r. i stanowisko to, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać za usprawiedliwione.

Zgodnie z przyjętą w prawie cywilnym zasadą, dłużnik popada w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono wymagalne. Termin spełnienia świadczenia wyznacza przede wszystkim treść zobowiązania. Może on też wynikać z właściwości zobowiązania. Jeżeli nie można go oznaczyć, zobowiązanie ma charakter bezterminowy.

Zgodnie z art. 455 w zw. z art. 120 k.c. o przekształceniu zobowiązania z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę w zobowiązanie terminowe decyduje poszkodowany (wierzyciel), wzywając sprawcę (dłużnika) do jego wykonania, co powód uczynił 8 lutego 2021 roku. Zarówno z załączonej informacji doręczyciela (k. 48) jak również z akt szkodowych pozwanego, wynika, że wezwanie zostało doręczone pozwanemu 11 lutego 2021 r, zatem zakreślony termin zapłaty upłynął z końcem 18 lutego 2021 roku. Zatem z dniem 19 lutego 2021 r. w ocenie Sądu pozwany popadł w opóźnienie i od tego dnia zasadne było roszczenie odsetkowe powoda. wobec czego Sąd zasądził, przyjmując za podstawę art. 481 §1 i 2 k.c., ustawowe odsetki za opóźnienie od zasądzonego zadośćuczynienia od 19 lutego 2021 roku.

Dalej idące żądanie Sąd oddalił w punkcie II wyroku jako niezasadne.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 kpc, mając na uwadze, że powód wygrał sprawę w 22% ponosząc uzasadnione koszty procesu w wysokości 3 617 zł (koszt zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa), z kolei pozwany w 78% wysokości 4 617 zł (3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł opłata od pełnomocnictwa, 1 000 zł zaliczka na dowód z opinii biegłego). Zatem powodowi przysługiwał zwrot kosztu w kwocie 795,14 zł, a pozwanemu 3 601,26 zł. Różnicę w kwocie 2 805,52 zł Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda w punkcie III wyroku.

W punkcie IV wyroku na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakazał pobrać od pozwanego kwotę 585,13 zł jako równowartość 22% pozostałych kosztów procesu poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa (2.659,70 zł), od ponoszenia których powód został zwolniony.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

K., 17 marca 2025 r.