Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 kwietnia 2021r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Beata Bihuń
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Mieczysław Budrewicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2021 r. w K.

sprawy z powództwa (...) Banku S.A z siedzibą w W.

przeciwko A. Ż.

o zapłatę

I.  Powództwo oddala;

II.  Przyznaje kuratorowi radcy prawnemu Ł. L. wynagrodzenie za reprezentowanie pozwanego w kwocie 900,00 zł (dziewięćset złotych) oraz zwrot wydatków w kwocie 103,30 zł (sto trzy złote i trzydzieści groszy);

III.  Nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 553,30 zł (pięćset pięćdziesiąt trzy złote i trzydzieści groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

sygn. akt I C 270/20

UZASADNIENIE

Powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od A. Ż. kwoty 1.768,79 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, że pomiędzy stronami zawarta została umowa limitu odnawialnego w (...) nr (...), na podstawie której pozwany zobowiązał się m.in. do terminowej spłaty sumy pieniężnej na rzecz powoda. W związku z nienależytym wykonywaniem przez pozwanego zaciągniętego zobowiązania, z dniem 20.11.2019 r. zadłużenie powstałe na tle jego realizacji, zostało postawione w stanie wymagalności, a pozwany pismem z dnia 21.11.2019 r. został wezwany do spłaty zadłużenia. Pismo nie przyniosło żadnego skutku. Powód powołał się na wyciąg z ksiąg rachunkowych banku nr (...). Powód wskazał, że na kwotę objętą pozwem składają się: kapitał w kwocie 1.757,40 zł oraz odsetki umowne w kwocie 11,39 zł.

W odpowiedzi na pozew kurator pozwanego wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków za reprezentowanie powoda.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany A. Ż. i powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. zawarli w dniu 07.06.2013r. umowę rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego nr (...)

(dowód: umowa k. 14).

W dniu 07.03.2019 r. powód wysłał pozwanemu wypowiedzenie umowy rachunku, w dniu 21.11.2019 r. przedsądowe wezwanie do zapłaty na kwotę 1.758,74 zł z tytułu umowy w/w rachunku, a w dniu 05.02.2019 r. ostateczne wezwanie do zapłaty.

(dowód: pisma k. 15 – 20 wraz z dowodami nadania )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powód nie udowodnił, aby przysługiwało mu jakiekolwiek roszczenie od pozwanego. Powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedłożył ani jednego dokumentu, z którego można by chociażby wywnioskować, że strony zawarły umowę limitu odnawialnego. Powód przedłożył jedynie umowę na prowadzenie rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego, z której wynika jedynie, że pozwany założył u powoda konto.

Wprawdzie powód na potwierdzenie swojego roszczenia przedłożył jako dowód wyciąg z ksiąg powoda z dnia 21.06.2019 r. (k. 11), jednakże wyciąg ten ma jedynie moc dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 kpc stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 ustawy prawo bankowe księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych. Jednakże zgodnie z treścią art. 95 ust. 1a cytowanej ustawy, moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym.

Stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi dla siebie skutki prawne; na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto zaprzecza określonym faktom (ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat). Jest to o tyle zrozumiałe, iż nie sposób obciążać określonej strony ciężarem dowodzenia wystąpienia okoliczności negatywnych (vide: wyrok SN z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 449/09). W niniejszej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, iż to rolą powoda było wykazanie istnienia, wysokości i wymagalności roszczenia dochodzonego pozwem oraz przysługującej mu w sprawie legitymacji czynnej do jej dochodzenia. Żadna z tych okoliczności nie została wykazana. Ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć bowiem nie tylko jako obarczenie jednej ze stron procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o prawdziwości swoich twierdzeń, ale również konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności (vide: wyrok SN z 7.11.2007r., II CSK 293/07). Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, winien przejawiać staranność w wykazaniu zasadności powództwa.

W rozpoznawanej sprawie powód nie przedłożył dowodów dostatecznie uzasadniających jego roszczenie i mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo w całości.

O wynagrodzeniu kuratora sąd orzekł na podstawie § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.