Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2025r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Izabela Maruchacz

po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. w Kętrzynie

na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 ¹ §1 kpc

sprawy z powództwa E.Wierzytelności Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W.

przeciwko A. S.

o zapłatę

I.  powództwo oddala;

II.  zasądza od powoda E. Wierzytelności Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. na rzecz pozwanej A. S. kwotę 1.800,00 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Powód E. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej A. S. kwoty 5.474,10 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 03.02.2025r. do dnia zapłaty, zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz zwrotu kwoty 17,00 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.

Powód wskazał, że na dochodzone roszczenie składa się niespłacona kwota wykorzystanego limitu kredytowego w kwocie 2.990,85 zł, odsetki od wykorzystanego limitu kredytowego w wysokości 184,80 zł, opłaty z tytułu udzielenia i administrowania limitem kredytowym, a także inne opłaty kredytowe naliczone zgodnie z postanowieniem umowy, oraz z Tabelą opłat, stanowiącą integralny załącznik do umowy, w łącznej wysokości 1.884,33 zł.

Ponadto wskazał, że dochodzona wierzytelność wynika z zawartej z Kredytodawcą E. (...) umowy karty kredytowej numer (...), na mocy której kredytodawca zobowiązał się do udzielenia kredytobiorcy finansowania w maksymalnej kwocie 2.990,85 zł w formie przyznania linii kredytowej i została ona w całości udostępniona stronie pozwanej w formie międzynarodowej karty kredytowej z kredytem odnawialnym lub częściowo w formie przelewu na wskazany przez kredytobiorcę rachunek bankowy, zgodnie z dyspozycją kredytobiorcy. Dochodzona pozwem umowa została zawarta za pośrednictwem konta klienta na platformie elektronicznej Kredytodawcy. Na ww. platformie kredytodawca udostępnił pozwanej wszystkie dokumenty związane z przyznaniem limitu kredytowego. Zgodnie z zapisami umowy strona pozwana zobowiązana była do spłaty zobowiązania w ratach miesięcznych. Strona pozwana zaprzestała dokonywania wpłat, w związku z czym kredytodawca dokonał wypowiedzenia umowy. Roszczenie stało się wymagalne w dniu 08.05.2024r.

Dalej podkreślił, że w dniu 18.11.2024r., została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności pomiędzy E. (...) a E. Wierzytelności Niestandaryzowanym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. obejmująca wierzytelność względem pozwanej. O dokonaniu cesji pozwana została zawiadomiona.

Pozwana A. S., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postepowania zgodnie z norami przepisanym.

W uzasadnieniu zakwestionowała dochodzone przez powoda roszczenie tak co do zasady, jak i co do wysokości. Podniosła zarzut nie zawarcia umowy o kartę kredytową stanowiącej podstawę roszczenia powoda, zarzut braku legitymacji czynnej powoda, zarzut braku przeprowadzenia oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy oraz zarzut zastosowania względem pozwanej abuzywnych postanowień umownych.

Sąd ustalił, co następuje:

Pozwana A. S. zawarła w dniu 24 listopada 2023 roku z E. (...) z siedzibą w S., umowę o udzielenie Limitu Kredytowego nr (...). Na mocy zawartej umowy pożyczkodawca zobowiązał się udostępnić pozwanej limit kredytowy w wysokości 3.000,00 zł. Umowa została zawarta na czas nieokreślony.

dowód: umowa o udzielenie Limitu Kredytowego z załącznikami nr(...) – k. 25-37;

W dniu 18 listopada 2024 r. E. (...) z siedzibą w S. zawarł umowę cesji wierzytelności z powodem E. Wierzytelności Niestandaryzowanym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym w W.. Warunkiem skuteczności przelewu wierzytelności była zapłata ceny nabycia wierzytelności na rachunek bankowy zbywcy.

dowód: umowa przelewu wierzytelności z 18 listopada 2024 r. k. 15-17;

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie jest zasadne i jako nieudowodnione podlegało oddaleniu.

Sąd przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy oparł się na dowodach z dokumentów zaoferowanych przez strony. W większości stanowiły one niepodpisane wydruki komputerowe. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności tj. faktu, że dokumenty o takiej treści zostały wygenerowane, jednak dokumenty te nie miały zasadniczo jakiejkolwiek mocy dowodowej.

Powód domagał się od pozwanej łącznie kwoty 5.474,10 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Swoje roszczenie wywodził z zawartej pomiędzy pozwanym a wierzycielem pierwotnym umowie pożyczki, w ramach której pożyczkodawca miał udzielić pozwanemu do wykorzystania limit kredytowy wraz z kartą kredytową w wysokości 3.000 zł. udostępniony przez powoda kapitał wraz z należnymi odsetkami i prowizjami - jak wskazywał powód, nie został zwrócony. W przypadku niewywiązania się z warunków umowy przez kredytobiorcę, do powoda należy decyzja o wszczęciu postępowania sądowego oraz określenie jego zakresu przedmiotowego w postaci przytoczenia okoliczności faktycznych uzasadniających zgłoszone żądanie.

Pozwana A. S. w odpowiedzi na pozew zaprzeczyła faktowi zawarcia umowy karty kredytowej wskazanej w treści uzasadnienia pozwu. Tym samym wobec braku faktycznej możliwości udowodnienia okoliczności negatywnej (nie zawarcie umowy) oraz wobec rozkładu ciężaru dowodu (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.) – powód obowiązany był udowodnić fakt złożenia określonych oświadczeń woli pozwanej, co najmniej w zakresie akceptacji przez nią warunków pożyczki nr (...). W ocenie Sądu obowiązkowi temu powód nie sprostał.

Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie to powód winien udowodnić, że pozwana powinna zapłacić mu należność w dochodzonej pozwem wysokości w związku z zawartą umową limitu kredytowego (to nie na pozwanej spoczywał ciężar udowodnienia tego, że umowy takiej nie zawierała i nie jest zadłużona). Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela zaś stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. (I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76), że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Do akt sprawy został załączony niepodpisany przez żadną ze stron wydruk umowy o udzielenie limitu kredytowego wraz z załącznikami (k. 25- 37). Choć zawarcie umowy limitu nie wymaga dla swej ważności formy pisemnej, to należało mieć na uwadze, że dopuszczalność materialna zawarcia określonej umowy w dowolnej formie, nie zwalnia z obowiązku jednoznacznego ustalenia treści oświadczeń woli stron takiej umowy. W ocenie sądu, było to niemożliwe w realiach niniejszej sprawy.

Podkreślić należy, że wydruki komputerowe mogą co do zasady stanowić dowód w postępowaniu cywilnym. Powszechnie przyjmuje się, że wydruki komputerowe stanowią, bowiem "inny środek dowodowy", o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jednak nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, a co najwyżej, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2013r., I ACa1399/12, LEX nr (...), postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2012 r., I ACz 1810/12, LEX nr (...)).

W pierwszej kolejności wskazania wymagało, że powód nie przedstawił żadnego dowodu należytej weryfikacji tożsamości pozwanej (także według twierdzeń pozwu i załączonych dokumentów). Powód nie udowodnił także czy i z jaką datą został udostępniony pozwanej wskazany w umowie limit kredytowy.

Pozwana tymczasem zaprzeczyła, aby złożyła oświadczenia woli, których treść wskazywałaby na zawarcie powyższej umowy.

Wbrew twierdzeniom powoda sam fakt posiadania danych wrażliwych danego podmiotu, nie świadczy o tym, że powód wszedł w ich posiadanie przy realizacji konkretnego stosunku prawnego. Przeciwnie, dane te mogły być dostępne poprzednikowi prawnemu powoda przy zawarciu zupełnie innej umowy pożyczki, czy też mogły być uzyskane jeszcze w zupełnie inny sposób. Co więcej, prawdziwość wskazanych danych, prócz co najwyżej danych osobowych pozwanej (imienia i nazwiska) nie została dowiedziona przez powoda w niniejszym postępowaniu.

W treści umowy, pożyczkodawca nie uregulował w najmniejszym stopniu sposobu weryfikacji prawdziwości złożonych przez pożyczkobiorcę oświadczeń, co więcej nie uregulował nawet sposobu utrwalenia treści przedmiotowych oświadczeń. Wyłącznie zatem twierdzenia strony, zainteresowanej pozytywnym wynikiem sprawy, nie stanowiły dowodu spełnienia in concreto warunków udzielenia limitu kredytowego, na zasadach opisanych w kwestionowanym wydruku umowy.

Jak wskazano powyżej, wszelkie dokumenty zostały bowiem złożone w formie niepodpisanych wydruków i brak jest dowodów, czy pozwana złożyła oświadczenie woli dotyczące zawarcia lub choćby zaakceptowania treści wskazanej umowy. Tym samym powód nie wykazał, jakoby pozwana w ogóle złożyła wniosek o zawarcie umowy limitu kredytowego jak również, że zaakceptowała warunki tejże umowy. Ponadto nawet jeżeli uznać, że taki wniosek został przez nią złożony i zaakceptowała ona warunki umowy to nie zostało wykazane w jakikolwiek sposób, że pozwana otrzymał finansowanie określone umową wskazaną w pozwie.

Podsumowując, złożone wraz z pozwem wydruki pochodzą wyłącznie od pożyczkodawcy, a zawarte w nich treści nie zostały w żaden sposób zaakceptowane przez wskazane w nich strony. Brak potwierdzenia, że zostało złożone jakiekolwiek oświadczenie woli przez pozwaną, powoduje, że wydruki te mogą być jedynie projektem umowy, same zaś nie wywołują skutków prawnych. Powód nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby skuteczne zawarcie takiej umowy, w tym jaki był sposób weryfikacji danych klienta i treści jego oświadczeń woli.

Zasadności roszczenia dochodzonego przez stronę powodową nie dowodzą, poza przedłożoną umową, z której jak wcześniej wskazano, nie wynika istnienie zadłużenia po stronie pozwanej, złożone przez powoda dokumenty w postaci certyfikatu podpisania umowy czy, oświadczenie o rozwiązaniu umowy, które to dokumenty same w sobie nie mogą stanowić i nie stanowią dowodu na istnienie zobowiązania pozwanej (tak co do zasady, jak i co do wysokości). Stanowią one tzw. dokumenty prywatne, których formalna moc dowodowa, jak stanowi art. 245 k.p.c., ogranicza się do domniemania, że powód złożył oświadczenia w nim objęte. Tylko w takim zakresie te dokumenty nie budzą wątpliwości Sądu. Natomiast materialna moc dowodowa omawianych pism bez poparcia ich odpowiednimi dokumentami źródłowymi, oraz w sytuacji kwestionowania ich treści przez stronę pozwaną jest, w ocenie Sądu, nikła.

Nadto wszystkie załączniki do pozwu w postaci umowy, aneksu do umowy, załącznika nr 1 do umowy, certyfikatu podpisania umowy, oświadczenia o rozwiązaniu umowy oraz zawiadomienia o przelewie wierzytelności, nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem. Powód nie wykazał również, że skutecznie zawiadomił pozwaną o wypowiedzeniu umowy karty kredytowej oraz przelewie wierzytelności. Załączone do pozwu kserokopie tychże dokumentów nie zostały bowiem potwierdzone za zgodność z oryginałem a ponadto nie posiadały jakiegokolwiek numeru nadawczego czy też potwierdzenia nadania i doręczenia tego pisma do pozwanej.

Konkludując, w okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle zaoferowanych przez stronę powodową dowodów, nie sposób uznać, że powód udowodnił swoje żądanie, zarówno, co do zasady odpowiedzialności pozwanej, ani też, co do wysokości żądania. Nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu wskazującego na istnienie względem pozwanej wymagalnej wierzytelności, w wysokości określonej w pozwie. Uniemożliwiło to nie tylko weryfikację istnienia i treści stosunku zobowiązaniowego między stronami, ale i kontrolę wysokości zgłoszonego żądania. W konsekwencji nie było żadnych podstaw do poczynienia ustaleń faktycznych umożliwiających uwzględnienie roszczenia.

Wobec ustalenia braku zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki, weryfikacja dalszych zarzutów pozwanej była nieistotna dla treści rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, iż powód nie udowodnił swojego żądania tak co do zasady jak i co do wysokości i na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., Sąd oddalił powództwo w całości jako nieuzasadnione - pkt I sentencji wyroku.

Konsekwencją oddalenia powództwa powoda było orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku, w którym orzeczono o obowiązku zwrotu przez powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy - na podstawie art. 98 § 1 i 1 ¹ k.p.c. Powód przegrał bowiem sprawę w całości. Na koszty te złożyło się wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej, ustalone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). tj. w kwocie 1.800,00 zł.