Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Izabela Maruchacz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2024 r. w K.

sprawy z powództwa (...) Ltd. z siedzibą w L., C.

przeciwko P. B.

o zapłatę

powództwo oddala.

Sygn. akt I C 218/24

UZASADNIENIE

Powód (...) Ltd. z siedzibą L., C. wniósł w o zasądzenie od pozwanej Partycji B. kwoty 1.203,24 zł wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 23.08.2023 r. do dnia zapłaty od kwoty 1.066,10 złotych oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 23.08.2023 r. do dnia zapłaty od kwoty 137,14 zł oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych przy uwzględnieniu kosztów poniesionych przez powoda w elektronicznym postepowaniu upominawczym.

W uzasadnieniu podniósł, że podstawę roszczenia dochodzonego pozwem stanowi umowa pożyczki krótkoterminowej nr (...)-007 zawarta w dniu 09.02.2023 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. a stroną pozwaną. Dalej wskazał, że środki pieniężne z tytułu umowy pożyczki będącej umową pożyczki refinansującej, nie były przekazywane na rzecz strony pozwanej. Brak jest wobec tego potwierdzenia wypłaty środków na rachunek bankowy pozwanej. Na mocy zawartej umowy pożyczki strona pozwana zobowiązała się do zapłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego całkowitej kwoty 1199,39 zł. Na całkowitą kwotę zobowiązania składały się: kwota udzielonej pożyczki 1066,10 zł, kwota prowizji 115,35 zł oraz kwota odsetek umownych naliczonych od kwoty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5% od dnia 9 lutego 2023 roku do dnia 11 marca 2023 roku – 17,94 zł. Na poczet umowy pożyczki pozwana uiściła na rzecz (...) Sp. z o.o. kwotę 115,35 zł tytułem prowizji.

Powód podkreślił, że przedmiotowa umowa pożyczki nie miała charakteru ratalnego. Ostateczna data spłaty pożyczki wyznaczona została na dzień 11 marca 2023 roku. W związku z faktem, iż pożyczka nie miała charakteru ratalnego, wierzyciel nie ma obowiązku wypowiedzenia stosunku zobowiązaniowego łączącego strony, jak również doręczenia dokumentów wypowiedzenia stronie pozwanej. Wraz z upływem dnia 11 marca 2023 roku, wobec braku spłaty zadłużenia, wierzytelność stała się w całości wymagalna bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń woli, wypowiadających stosunek zobowiązaniowy

Powód wskazał również, że przedmiotowa umowa została zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość, poprzez serwis pośrednika, za pośrednictwem którego pożyczkobiorca złożył wniosek o zawarcie umowy pożyczki. Wszelka dokumentacja związana z warunkami udzielenia wyżej wymienionej pożyczki przesłana została na adres wskazany przez stronę pozwaną i przyporządkowany do jej loginu i hasła w serwisie pożyczkowym adres poczty elektronicznej.

W dniu 19.07.2023 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła z powodem tj. (...) Ltd. z siedzibą w L. umowę sprzedaży wierzytelności, na mocy której (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała cesji wierzytelności na rzecz powoda. Tym samym powód nabył ogół praw i obowiązków dotyczących przedmiotowego zadłużenia w tym uzyskał legitymację czynną.

Powód jako podmiot zarejestrowany poza granicami RP nie jest wpisany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka powodowa jest wpisana, zgodnie z wymogami prawa cypryjskiego, w Rejestrze Departamentu Spółek oraz Syndyków Mas Upadłościowych prowadzonym przez Ministerstwo Handlu, (...) i (...) Cypru pod numerem (...).

Na dzień wniesienia pozwu na kwotę roszczenia składały się: pozostała do zapłaty kwota udzielonej pożyczki 1066,10 zł, pozostała do zapłaty kwota prowizji umownej 0,00 zł, pozostała do zapłaty kwota odsetek umownych 17,94 zł, kwota odsetek ustawowych za opóźnienie naliczona przez wierzyciela pierwotnego od pozostałej do spłaty kwoty dzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5% od dnia następującego po dniu wymagalności, tj. od dnia 12 marca 2023 roku do dnia 17 lipca 2023 roku w kwocie 93,44 zł oraz kwota odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych przez powoda od pozostałej do zapłaty kwoty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5% od dnia 18 lipca 2023 roku do dnia wniesienia pozwu, tj. 25,76 zł.

Pozwana P. B. nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie zajęła stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 19.07.2023 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł ze (...) Ekonomi (...) z siedzibą L. umowę sprzedaży wierzytelności. W załączniku papierowym nr 1 do w/w umowy pod pozycją 149 została ujęta wierzytelność wobec pozwanej.

(dowód: umowa – k. 39-44, załącznik – k. 54)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo, jako nie udowodnione, podlegało oddaleniu w całości.

Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie to powód winien udowodnić, że pozwana powinna zapłacić mu należność w dochodzonej pozwem wysokości w związku z umową pożyczki (to nie na pozwanej spoczywał ciężar udowodnienia tego, że umowy takiej nie zawierała i nie jest zadłużona). Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela zaś stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. (I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76), że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Przedłożone przez powoda dokumenty nie pozwalały na przyjęcie, że faktycznie doszło zarówno do zawarcia umowy pierwotnej pożyczki oraz pożyczki refinansującej. Okoliczności te tymczasem mają istotne znaczenie dla potwierdzenia istnienia roszczenia.

Wydruk umowy pożyczki nr (...), jako wydruk komputerowy, niepodpisany przez strony, stanowił jedynie dokument prywatny. Z uwagi na nie poparcie go dalszymi dowodami, które zgodnie z treścią umowy, powinny znajdować się w posiadaniu powoda, nie mógł stanowić wiarygodnego źródła dowodowego.

Wskazać przy tym należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym. Powszechnie przyjmuje się, ze wydruki komputerowe stanowią, bowiem "inny środek dowodowy", o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 lutego 2013r., I ACa 1399/12, LEX nr 1362755, postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 12 października 2012 r., I ACz 1810/12, LEX nr 1223511 ).

Powód powinien udowodnić, że wierzyciel pierwotny nawiązał z pozwaną stosunek prawny. Tymczasem powód wskazywał jedynie, że pozwana zawarła z innym podmiotem umowę pożyczki, której nie uregulowała i w wyniku braku spłaty tej pożyczki pozwana miała zawrzeć kolejną umowę pożyczki - refinansującą niespłaconą. Znajdująca się w aktach umowa pożyczki refinansującej nie zawiera podpisów, ze względu na zawarcie jej na odległość.

Wskazać należy, że umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego uregulowanym w art. 720 i następnych. Mają one zastosowanie zarówno w stosunkach między osobami fizycznymi, a także w relacjach przedsiębiorca - konsument. W tym ostatnim przypadku zastosowanie mają również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

Zgodnie z art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Jak wskazano powyżej, przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (art. 5 ust. 13 cyt. ustawy) przewidują możliwość zawarcia umowy pożyczki bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania na odległość. W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość. Do ważności umowy pożyczki zawartej w drodze elektronicznej nie jest bowiem wymagana forma pisemna, co wynika z treści przepisu art. 29 ust. 1 u.k.k., zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z przepisu tego nie wynika zatem, aby forma pisemna została zastrzeżona pod rygorem nieważności, a zatem należało przyjąć, że zastrzeżenie formy pisemnej, zgodnie z przepisem art. 73 § 1 k.c., zostało zastrzeżone jedynie pod rygorem dowodowym.

Innymi słowy, brak podpisów stron pod wydrukiem umowy pożyczki zawartej na odległość, nie świadczy o nieważności bądź nieistnieniu takiej umowy. Jednakże w takim wypadku to na pożyczkodawcy, czy też - jak w rozpoznawanej sprawie - jego następcy, spoczywa ciężar wykazania, że do zawarcia przedmiotowej umowy faktycznie doszło.

Powód nie sprostał temu wymaganiu. Wśród materiałów złożonych w sprawie nie ma bowiem jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że w dniu 09.02.2023 r. P. B. wyraziła wolę zawarcia umowy pożyczki refinansującej. Brak np. złożonego przez pozwaną wniosku o pożyczkę, wyrażonych zgód czy potwierdzeń, a w szczególności dokonania przelewu weryfikacyjnego lub weryfikacji za pomocą usługi (...) (II część ogólna umowy, §1 pkt 6 lit. g– k.24v).

Tymczasem nie ulega wątpliwości, że do zawarcia umowy pożyczki refinansującej był potrzebny złożony przez pozwaną wniosek o udzielenie takiej pożyczki, następnie pożyczkodawca miał obowiązek przedstawić ofertę umowy pożyczki refinansującej, a przede wszystkim konieczna była akceptacja ze strony pozwanej warunków tejże umowy. Nie można też przyjąć, aby umowa pożyczki refinansującej mogła zostać zawarta bez potwierdzenia przez pozwaną, automatycznie, na nieznanych pozwanej warunkach spłaty i wysokości zobowiązania. Wobec tego nie do zaakceptowania są założenia, że pozwana zawierając umowę pożyczki, wybrała opcję refinansowania pożyczki i wyraziła zgodę na spłatę swoich zobowiązań za pośrednictwem innego podmiotu. Powód nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, że pozwana rzeczywiście złożył wniosek o refinansowanie pożyczki, a także zaakceptowała przedstawione warunki umowy pożyczki refinansującej. W konsekwencji powód nie wykazał, aby wierzyciel pierwotny zawarł z pozwaną umowę pożyczki stanowiącej podstawę żądania.

Tym samym powód nie udowodnił, że pozwana była zobowiązana wobec innego, nieznanego podmiotu, oraz że pozwaną łączyła z tym podmiotem umowa pożyczki. Przede wszystkim jednak powód nie udowodnił, że wierzyciel pierwotny przelał na rzecz tego podmiotu środki wskazane w wydruku umowy pożyczki refinansującej.

Podsumowując, stwierdzić należało, że zaproponowany przez powoda materiał dowodowy, nie pozwalał przyjąć, że do zawarcia spornej umowy w ogóle doszło. Co więcej, nie pozwalał przyjąć, że doszło do zawarcia umowy pierwotnej. W szczególności brak informacji jaka była kwota pożyczki, kiedy umowa została zawarta oraz okres na jaki rzekoma umowa została zawarta.

Umowa pożyczki jest umową dwustronnie zobowiązującą, co oznacza, że obowiązkowi pożyczkodawcy do przeniesienia własności przedmiotu umowy na pożyczkobiorcę odpowiada obowiązek zwrotu, czyli przeniesienia przez pożyczkobiorcę na pożyczkodawcę przedmiotu umowy, powiększonego o ewentualne wynagrodzenie ustalone w umowie. Dopóki przedmiot pożyczki nie zostanie wydany pożyczkobiorcy, dopóty nie może powstać obciążający go obowiązek jego zwrotu.

Powód w celu wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego wykonanie przez siebie umowy. Nie przedłożył przede wszystkim potwierdzenia przelania środków. Powód nie wykazał aby jakąkolwiek kwotę wypłacono pozwanej bądź na jej wniosek jakąkolwiek kwotę przelano na rachunek bankowy innego podmiotu, tj. nie wykazał aby pożyczkodawca przeniósł na własność pozwanej lub na jej wniosek innemu podmiotowi, przedmiot pożyczki, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że po stronie pozwanej powstał obowiązek do zwrotu przedmiotu świadczenia. Co za tym idzie, Sąd nie ma możliwości weryfikacji wierzytelności dochodzonej wobec pozwanego, w szczególności w zakresie jej wykonania, czyli ustalenia wysokości przelanej kwoty.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 07.11.2007 r. (II CSK 293/07), ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć nie tylko jako obarczenie jednej ze stron procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o prawdziwości swoich twierdzeń, ale również konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności.

Przedłożenie przez powoda dokumentów wykazujących nabycie wierzytelności wobec pozwanej (k. 39-42, 54) nie jest wystarczające do uwzględnienia powództwa. Skoro nie wykazano istnienia wierzytelności pozwanej wobec wierzyciela pierwotnego wynikającej z umowy pożyczki z dnia 09.02.2023 r., to wierzyciel pierwotny nie mógł skutecznie przenieść tej wierzytelności na powoda.

W myśl art. 509 §1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast stosownie do § 2 przywołanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przelew wierzytelności – cesja – jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel – cedent – przenosi na rzecz osoby trzeciej – cesjonariusza – ogół uprawnień przysługujących mu ze stosunku prawnego łączącego go z dłużnikiem (por. H. Ciepła, Komentarz do art. 509 k.c., w: J. Gudowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, WKP 2018).

Na skutek przelewu wierzytelność cedenta (dotychczasowego wierzyciela) przechodzi na cesjonariusza (nabywcę wierzytelności) w takim stanie, w jakim dotychczas istniała. Cesja nie wpływa na kształt wierzytelności, zmienia się jedynie podmiot uprawniony do żądania świadczenia. Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa.

Przeniesienie wierzytelności odbywa się więc zgodnie z zasadą, że nikt nie może przenieść więcej praw niż sam posiada (nemo in alium plus iuris transferre potest quam ipse habet).

Powód nie stał się wierzycielem pozwanej z tytułu umowy pożyczki, gdyż nie udowodnił, że doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki, a co za tym idzie, do zawarcia umowy pożyczki refinansującej i nie powstała wierzytelność, która była przedmiotem przelewu wierzytelności. Poprzednik prawny powoda nie mógł więc dokonać skutecznego przelewu na rzecz powoda wierzytelności dochodzonej w niniejszym postępowaniu, bowiem nie wykazał by istniała po jego stronie wierzytelność mogąca stać się przedmiotem skutecznej umowy cesji.

Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). W myśl wskazanych przepisów to strony obowiązane są przedstawiać dowody, a Sąd nie jest władny tego obowiązku nawet wymuszać, ani – poza zupełnie wyjątkowymi sytuacjami – zastępować stron w jego wypełnieniu. Ciężar udowodnienia spoczywa na stronie, a ów ciężar rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że powód nie wykazał dochodzonego roszczenia zarówno co zasady jak i co do wysokości.

Nie można było również w przedmiotowej sprawie uznać, że pozwana nie przedstawiając swojego stanowiska w rzeczywistości uznała powództwo. Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, winien przejawiać staranność w wykazaniu zasadności powództwa. Brak merytorycznego zaprzeczenia jego twierdzeń przez pozwaną nie zwalniał go od wykazania podstawowych okoliczności wskazujących na zasadność żądania.

Sąd jest zobligowany do uznania twierdzeń powoda przy bezczynności pozwanego jedynie w przypadku braku wątpliwości co do zasadności pozwu. W niniejszej sprawie natomiast powód nie przedłożył dowodów dostatecznie uzasadniających istnienie wierzytelności przeciwko pozwanej.

Na marginesie należy podkreślić, że nawet gdyby przyjąć, iż pozwana faktycznie zawarła z poprzednikiem powoda umowę pożyczki refinansującej, z której powód wywodzi swoje roszczenie, to i tak umowę tę uznać należałoby za nieważną, jako zmierzającą do obejścia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim (art. 58 § 1 k.c.).

Zgodnie z art. 36b u.k.k., w przypadku odroczenia spłaty zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki w okresie 120 dni od dnia wypłaty tego kredytu całkowitą kwotę kredytu dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a, stanowi kwota udzielonego i wypłaconego kredytu, którego spłata została następnie odroczona, zaś do pozaodsetkowych kosztów kredytu dolicza się wszystkie koszty i opłaty, które kredytobiorca jest obowiązany ponieść w związku z odroczeniem spłaty kredytu, naliczone w okresie 120 dni od dnia wypłaty kredytu. Analogicznie uregulowane zostały zasady udzielania kolejnego kredytu konsumentowi, który nie dokonał pełnej spłaty kredytu w art. 36c u.k.k. Celem przedmiotowych regulacji jest zapobieżenie omijaniu limitów kosztów pozaodsetkowych w razie udzielania kredytów na krótkie okresy i pobierania wysokich opłat za ich przedłużanie.

Za umowę zmierzającą do obejścia prawa w rozumieniu art. 58 § 1 k.c. uznaje się takie czynności, które nie są wprost zakazane i ich treść nie zawiera elementów sprzecznych z ustawą, ale zmierzają do wywołania rezultatu, któremu miała zapobiec obchodzona norma.

Zakładając nawet dla potrzeb niniejszych rozważań, że doszło do zawarcia przez pozwaną umowy pożyczki refinansującej, której wydruk dołączono do pozwu, to w dalszym ciągu ani z twierdzeń pozwu ani z załączonych dokumentów nie wynika, ile takich umów i na jakich warunkach zawarto wcześniej, ani jakiej pożyczki oraz na jakich zasadach udzielono pozwanej w ramach umowy pierwotnej.

Z załączonych dokumentów wynika, iż sporna pożyczka udzielona przez poprzednika prawnego powoda, miała służyć refinansowaniu pożyczki udzielonej pozwanej przez nieznany podmiot. Nie wiadomo jakie były warunku tej umowy, ani też nie wiadomo czy jej przedmiotem nie było również refinansowanie pożyczki. Nie wiadomo jaka była liczba refinansowanych i refinansujących pożyczek. Konstrukcja umowy pożyczki refinansującej budzi zastrzeżenia z punktu widzenia sposobu precyzowania pożyczki, która ma być refinansowana. Z umowy nie wynikają nawet dane poprzedniego pożyczkodawcy, data zawarcia umowy, jej numer, czy pozostała do spłaty wartość zobowiązania.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą jednoznacznie o tym, że mechanizm refinansowania pożyczki wykorzystywany był w realiach niniejszej sprawy do obejścia przepisów chroniących konsumentów oraz obciążania ich kosztami przewyższającymi wartości dopuszczone przez ustawodawcę. Refinansowanie służyć miało naliczeniu kolejnej prowizji. Taki mechanizm tylko udaje refinansowanie pożyczki, będąc w istocie sposobem "rolowania" długów i tworzenia spirali zadłużenia konsumenta.

Podobne praktyki były przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie VI Wydział Cywilny. Wyrokiem z dnia 09 czerwca 2022 r., w sprawie o sygn. akt VI C 1926/21, Sąd uznał za nieuczciwe praktyki rynkowe polegające na udzielaniu przez spółkę kolejnych pożyczek konsumentowi, który nie dokonał pełnej spłaty pierwszej pożyczki udzielonej mu przez spółkę lub innego kredytodawcę, gdzie koszty pierwszej pożyczki zaliczane są do całkowitej kwoty kolejnej pożyczki (tzw. rolowania pożyczki), co powoduje przekroczenie ustawowych limitów dla pozaodsetkowych kosztów pożyczki nałożonych na konsumenta i jest sprzeczne z art. 36a w związku z art. 36b i art. 36c ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1083 ze zm.), w sytuacji gdy spółka oraz inni kredytodawcy są spółkami zależnymi w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 . poz. 1526 ze zm.) od tego samego podmiotu.

Na podkreślenie zasługuje również fakt, że w 2021 r. Prezes UOKiK postawił spółkom udzielającym pożyczek refinansujących, zarzuty naruszania zbiorowych interesów konsumentów. Zgodnie z zarzutami Prezesa udzielały one naprzemiennie konsumentom pożyczek refinansujących na spłatę poprzednich zobowiązań, pobierając za to wysokie prowizje. W ocenie Prezesa UOKiK mogła to być próba obejścia przepisów o maksymalnych kosztach pozaodsetkowych kredytów konsumenckich. Narażając przez to konsumentów na niezgodne z prawem wysokie opłaty i prowizje, a także ryzyko wpadnięcia w spiralę zadłużenia.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż powód nie przedłożył wystarczających dowodów wskazujących na istnienie wierzytelności (...) Sp. z o.o. wobec pozwanej. Skoro zatem nie wykazano istnienia wierzytelności powództwo podlegało oddaleniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...).

3.  (...).

K., 10 stycznia 2025 r.

Sędzia Izabela Maruchacz