Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Sławomir Szubvstarski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2025 r. w K.

na podstawie art. 339 §1 k.p.c.

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko A. T.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego A. T. na rzecz powoda (...) S.A. w W. kwotę 6 590 (sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt) złotych z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie za okres od 2 października 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 939,14 (jeden tysiąc dziewięćset trzydzieści dziewięć, czternaście) złotych z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem kosztów procesu;

IV.  wyrokowi w punktach I i III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego A. T. kwoty 15 780 zł wraz z umownymi odsetkami równymi wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwot i za okres precyzyjnie w pozwie wskazanych. Wniósł ponadto o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wywodził, że 22 września 2021 roku zawarł z pozwanym umowę pożyczki nr (...), na mocy której pozwany zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda kwoty 17 280 zł. Suma wszystkich środków udostępnionych pozwanemu w wykonaniu umowy to 7 750 złotych, natomiast całkowity koszt kredytu to 9 530 złotych. Na koszt pożyczki składały się opłata przygotowawcza 340 zł, wynagrodzenie prowizyjne w kwocie 6 978 zł, oraz odsetki umowne w kwocie 1 780 zł. Zgodnie z umową pożyczki całkowita kwota do zapłaty miała zostać zapłacona ratalnie w 36 ratach po 460 zł każda. Powód wypłacił pozwanej kwotę 7 750 zł, natomiast pozwany wpłacił powodowi kwotę 1 500 zł. Roszczenie powoda dotyczy zaległych i nieprzedawnionych rat pożyczki.

Pozwany A. T. nie złożył odpowiedzi na pozew i nie zajął stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22 września 2021 r. powód (...) S.A. z siedzibą w B. (pożyczkodawca) za pośrednictwem pełnomocnika A. I. oraz pozwany A. T. (pożyczkobiorca) zawarli umowę pożyczki nr (...). Zgodnie z umową całkowita kwota pożyczki wyniosła 7 750 zł natomiast całkowita kwota do zapłaty 17 280 złotych, płatna w 36 miesięcznych ratach po 480 zł każda. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wyniosła 83,36 %. Termin płatności ostatniej raty pożyczki ustalono na dzień 1 października 2024 roku. Kwota pożyczki została w całości wypłacona na konto pożyczkobiorcy. Na koszt pożyczki składały się opłata przygotowawcza 340 zł, prowizja pośrednika 432 złote, wynagrodzenie prowizyjne pożyczkodawcy w kwocie 6 978 zł.

Do dnia 1 kwietnia 2022 r. pozwany wpłacił na rzecz powoda kwotę 1 500 złotych.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o przedłożone dokumenty: umowę pożyczki wraz z harmonogramem spłat k. 7-14 oraz potwierdzenie przelewu k. 15, wykaz operacji finansowych na koncie rozliczeniowym k. 16. Wskazane dokumenty nie były kwestionowane i nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności.

W dniu 24 września 2021 roku powód zmienił siedzibę z B. na W., co Sąd stwierdził poprzez wgląd do odpisu pełnego KRS powoda nr (...).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo częściowo zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powód wykazał istnienie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami, na podstawie którego pozwany pożyczył od powoda kwotę 7 750 zł na warunkach wskazanych w treści przedstawionej umowy. Powód wykazał też wykonanie przez siebie uzgodnionego świadczenia i przekazania pozwanemu kapitału pożyczki.

Zawarta pomiędzy stronami umowa pożyczki jest umową o kredyt konsumencki, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w myśl którego - przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki, która może mieć również charakter odpłatną, co jest praktyką w obrocie konsumenckim – wówczas wynagrodzenie za korzystanie z kapitału pożyczkodawcy stanowią odsetki kapitałowe z art. 359 § 1-4 k.c. (por. m.in. K. Krziskowska, kom. do art. 720 k.c., teza 7, sip.lex.pl).

W ustawie o kredycie konsumenckim ustawodawca wprost przewidział, że oprócz odsetek stanowiących wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przez pożyczkodawcę w umowie o kredycie konsumenckim mogą pojawić się dodatkowe koszty, przy czym w treści art. 36a ustawy określono maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, którą oblicza się według wskazanego w tym przepisie wzoru. Zgodnie z jego brzmieniem sprzed 18 grudnia 2022 r. pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, i nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w art. 36a lub całkowitą kwotę kredytu.

Zgodnie z treścią art. 353 ^{( 1)} §1 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Sąd Rejonowy przychyla się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z 28 lutego 2023 r. w sprawie II CSKP 919/22 (publ.: L.), zgodnie z którym koszty kredytu nawet mieszczące się w limicie z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim podlegają ocenie pod kątem ich abuzywności i mogą zostać uznane za niedozwolone. Przepis art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie wyłącza bowiem powszechnie obowiązujących przepisów kodeksu cywilnego, w tym art. 385 ^{( 1)} k.c. Stanowisko to zostało zaaprobowane również w orzecznictwie. Jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.07.2019 r. III Ca 435/19 nie ma podstaw do przyjęcia, że unormowania art. 36a-36c ustawy z 2011 r. o kredycie konsumenckim mają charakter szczególny wobec art. 385 ^{( 1)} k.c. oraz art. 58 k.c., wyłączając ich zastosowanie.

Zgodnie z treścią art. 5 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim, całkowity koszt kredytu stanowią wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. W przepisie tym jest mowa o kosztach kredytu, a zatem o takich działaniach instytucji finansowej związanej z kredytem, które generują wydatki. Nie chodzi tu o dodatkowe wynagrodzenie z tytułu umowy kredytowej. Wynagrodzenie w umowie kredytu określa się przez oprocentowanie. Inne elementy kosztotwórcze nie mogą mieć charakteru wynagrodzenia albowiem wynagrodzenie maksymalne określa art. 33a ustawy o kredycie konsumenckim. Przepis art. 36a ukk odnosi się do dodatkowych kosztów niezbędnych dla uzyskania i obsługi kredytu. Może to być np.: koszt rozpoznania wniosku, koszt uzyskania informacji, koszt ubezpieczenia kredytu, koszt zawiadomień, monitów, koszt przeprowadzenia czynności poza lokalem przedsiębiorstwa, koszt osobistego odbioru raty itd. Muszą to być jednak koszty rzeczywiste. W przeciwnym bowiem razie inne „opłaty” będą musiały być traktowane jako obejmujące wynagrodzenie, to zaś podlega limitom odsetek maksymalnych (art. 33a ukk). Przepis art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie może prowadzić wprost do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Oznaczałoby to bowiem uprzywilejowaną pozycję instytucji udzielających kredyty w stosunku do innych obywateli, których regulacje dotyczące odsetek maksymalnych bezwzględnie obowiązują (wyrok SO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28.12.2018 roku o sygn. akt II Ca 433/18 i z 03.07.2017 roku w sprawie II Ca 369/17).

Wskazać należy, iż sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy konkretne warunki umowy (wchodzące w zakres stosowania dyrektywy (...), z dnia 5 kwietnia 1993 r., w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich), mają nieuczciwy charakter, a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (podobnie wyroki (...): z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58)

Powód załączył do pozwu umowę pożyczki, w której wyszczególniono m.in., że pożyczkobiorca, w związku z udzieleniem pożyczki jest zobowiązany ponieść m.in. koszt w postaci wynagrodzenia prowizyjnego w kwocie 6 978 złotych oraz dodatkowego wynagrodzenia prowizyjnego pełnomocnika powoda w kwocie 432 zł. W ocenie Sądu zastrzeżone wynagrodzenie prowizyjne przybrało formę dodatkowego wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, stanowiącego obejście przepisów o odsetkach maksymalnych, określających maksymalną wysokość wynagrodzenia z tego tytułu.

Wskazać należy, że mianem prowizji określa się jeden z elementów wynagrodzenia za udzielenie kredytu lub pożyczki, który - w przeciwieństwie do oprocentowania - nie jest zapłatą za możliwość korzystania z kapitału, ale stanowi swoiste wynagrodzenie instytucji kredytowej za czynności związane np. z zawarciem umowy (np. ocena zdolności kredytowej, przygotowanie i analiza dokumentów), z pozostawaniem w gotowości udostępnienia środków w przypadku kredytu niewykorzystanego czy z podejmowaniem czynności związanych z wcześniejszą spłatą kredytu lub pożyczki albo odstąpieniem przez kontrahenta od umowy (T. Czech, kom. do art. 5 ustawy o kredycie konsumenckim,). Niewątpliwie prowizja stanowi formę wynagrodzenia, jednakże nie za przekazanie kapitału pożyczki (chyba, że powyższe dokonuje się w niestandardowej formie, powodującej dodatkowe koszty), gdyż w tym zakresie wynagrodzeniem są odsetki, ale za określone czynności związane z udzieleniem kredytu. Ponadto fakt, że na pozaodsetkowe koszty kredytu może składać się wiele elementów, a więc opłaty, prowizje, podatki, marże i koszty usług dodatkowych, nie odbiera Sądowi możliwości dokonania oceny, czy postanowienie umowne określające obowiązek zapłaty każdego z tych składników z osobna nie stanowi klauzuli abuzywnej w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c. Podkreślić trzeba, że przedsiębiorcę udzielającego kredytu konsumenckiego czy też pożyczki wiąże zarówno art. 385 ¹ § 1 k.c., jak i art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, co oznacza, że musi on mieć na uwadze zarówno to, by do umowy zawartej z konsumentem nie wprowadzać postanowień określających zobowiązania kontrahenta w sposób, który pozwalałby je uznać za klauzule niedozwolone, jak i dbać o to, by suma kosztów pozaodsetkowych nie wykroczyła poza ich maksymalną wysokość określoną ustawą.

Z uwagi na powyższe, Sąd dokonał analizy postanowień zawartej pomiędzy stronami umowy pożyczki pod kątem zaistnienia ewentualnych klauzul abuzywnych, o których mowa w art. 385 ¹ § 1 kc, a zgodnie z którym postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Artykuł 385 ¹ i nast. k.c. regulują materię niedozwolonych postanowień umownych, nazywanych także klauzulami abuzywnymi. Celem wprowadzenia tych przepisów do porządku prawnego był zamiar zapewnienia konsumentom skuteczniejszej ochrony w stosunkach umownych z profesjonalistami oraz potrzeba uwzględnienia postanowień dyrektywy nr (...) z 5.04.1993 r. o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich. W doktrynie przyjmuje się, że nie stanowią postanowień indywidualnie uzgodnionych klauzule sporządzone z wyprzedzeniem, w sytuacji gdy kontrahent nie miał wpływu na ich treść, nawet jeżeli są one zawarte we wzorcu wykorzystanym tylko jednorazowo. Nie będą także postanowieniami negocjowanymi te, które zostały wybrane przez konsumenta z kilku przedstawionych mu przez przedsiębiorcę postanowień alternatywnych. Również wiedza kontrahenta o istnieniu klauzul nienegocjowanych, czy też możliwość zapoznania się z nimi przed zawarciem umowy i nawet zrozumienie ich treści nie stanowią okoliczności wyłączającej uznanie tych klauzul za narzucone – kryterium istotnym jest tu bowiem możliwość wpływania, oddziaływania na kształtowanie ich treści.

Powód w żaden sposób nie wykazał, aby wysokość prowizji zastrzeżona dla niego oraz jego pośrednika stanowiła efekt indywidualnych uzgodnień z pozwanym, ale we wzorcu umowy, przedłożonym pozwanemu do podpisu. Wskazać przy tym należy , iż stosownie do treści art. 385 ¹ § 4 kc ciężar dowodu, że postanowienia te zostały uzgodnione indywidulanie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zatem to na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania tej okoliczności, któremu obowiązkowi powód w niniejszej sprawie nie sprostał.

W ocenie Sadu postanowienia zawartej pomiędzy stronami umowy zastrzegające wynagrodzenie prowizyjne w wysokości niemalże odpowiadającej wartości całego kapitału udzielonego do dyspozycji pozwanego, kształtuje prawa pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, godząc w równowagę kontraktową tego stosunku i stanowiąc klauzulę niedozwoloną. W załączniku do wniosku o udzielenie pożyczki (k.14) powód wskazał, że na tę kwotę składają się koszt wynagrodzenia pracowników, koszt działań marketingowych (druk materiałów informacyjnych, promocyjnych, reklama w internecie i prasie, koszt wdrożenia nowych produktów i narzędzi), koszt środków czystości, podatków i danin publicznych. Całościowe ujęcie wskazanych kosztów prowadzenia działalności wskazuje na ich oderwanie od przedmiotowej umowy pożyczki z pozwanym. Pozwany został obciążony prowizją na rzecz pośrednika faktycznie reprezentującego powódkę przy umowie z nim, dodatkowo opłatą przygotowawczą, a mimo to powódka obciążyła go abstrakcyjnymi kosztami pracowniczymi, zużycia materiałów biurowych i energii, utrzymania systemów informatycznych etc. Koszty reklamy, środków czystości, wdrożenia nowych produktów, czy w końcu podatki i daniny płacone przez powódkę, już z samej nazwy nie są związane z umową zawartą z pozwanym, ale z działalnością gospodarczą w ogóle, bez względu na jej rodzaj.

Co charakterystyczne ogólna wysokość kosztów jest bliska ustawowej granicy maksymalnych kosztów pozaodsetkowych. Sądowi są z urzędu znane zapisy umów zawieranych przez powoda po 18 grudnia 2022, tj. datą nowelizującą wzór ustalania maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu. Porównanie umów przygotowywanych przez powoda przed i po nowelizacji wskazuje, że wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu umów zawieranych w podobnym okresie ( przed 18 grudnia 2022 r. i po tej dacie) wynosi kwotę aktualnej na dzień zawierania umowy maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu. Stąd wniosek, że kwota ta nie odnosi się do rzeczywistych kosztów pożyczkodawcy poniesionych w związku z udzieleniem konkretnej pożyczki, ale została ustalona w sposób automatyczny, zgodnie z ustawowym wzorem limitującym ich wysokość.

Kolejnym warunkiem uznania postanowień umownych za abuzywne w rozumieniu art. 385 ¹ §1 kc jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko , nie tylko jako interes ekonomiczny , ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości , naruszenie prywatności , doznanie zawodu , itd.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nałożenie na pozwanego opłat oderwanych od rzeczywistych kosztów związanych z udzieleniem pozwanemu pożyczki (w tym nakładanie na niego obowiązku poniesienia danin publicznych od uzyskanego przez siebie dochodu) przewyższających dopuszczalny ustawą limit kosztów jest rażącym naruszeniem dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, przy czym godzi w interes finansowy pozwanego jako konsumenta.

Skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „miarkowanie” abuzywności . Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej, nie jest więc dopuszczalne uznanie, że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 ¹ § 1 kc . W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 ¹ § 2 kc. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta , strony są związane umową w pozostałym zakresie . Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli, a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 lipca 2018 r. VACa 542/17 , wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19 ) .

W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa pożyczki wskazana w pozwie jako stosunek zobowiązaniowy wiążący strony jest ważna, natomiast postanowienia umowy w zakresie prowizji w kwocie 6 978 zł oraz 432 zł, jako nieważne, nie wiążą pozwanego, a strony związane są umową w pozostałym zakresie.

Pozwany nie był zatem zobowiązany do spłaty na rzecz powoda kwoty 7 410 zł jako opłaty dodatkowej wynikającej z niedozwolonego postanowienia umownego i która w ocenie Sądu powodowi się nie należy. W konsekwencji pozwany był zobowiązany do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 7 750 zł oraz opłaty przygotowawczej w kwocie 340 zł. Jednocześnie pozwany nie kwestionował, że spłacił pożyczki wyłącznie w wysokości wskazanej przez powoda w łącznej kwocie 1 500 zł.

Z uwagi na brak odpowiednich danych nie jest możliwe ustalenie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi od kwoty udzielonej pozwanemu pożyczki oraz uwzględnionego kosztu dodatkowego (8 090 zł). W tej sytuacji całą uiszczoną przez pozwanego dotychczas kwotę 1 500 zł należało zaliczyć na poczet spłaty kapitału pożyczki. Pozwanemu pozostała zatem do zapłaty na rzecz powoda z tytułu udzielonej mu pożyczki kwota 6 590 złotych, którą Sąd zasądził w punkcie I wyroku wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 2 października 2024 r. Stosownie do postanowień umowy pozwany był zobowiązany zwrócić pożyczkę wraz z kosztami najpóźniej do 1 października 2024 r. Od 2 października 2024 roku pozwany pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem swego świadczenia, za który to okres powodowi przysługują odsetki umowne w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie.

W pozostałym zakresie powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku.

Wskazać przy tym należy , iż nie można było w przedmiotowej sprawie uznać, że pozwany nie przedstawiając swojego stanowiska w rzeczywistości uznał powództwo. Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, winien przejawiać staranność w wykazaniu zasadności powództwa. Brak merytorycznego zaprzeczenia jego twierdzeń przez pozwanego nie zwalniał go od wykazania podstawowych okoliczności wskazujących na zasadność żądania. Sąd jest zobligowany do uznania twierdzeń powoda przy bezczynności pozwanej jedynie w przypadku braku wątpliwości co do zasadności pozwu.

O kosztach Sąd orzekł w punkcie III, na podstawie art. 100 k.p.c. obciążając nimi pozwanego stosunkowo do stopnia zasadności zgłoszonego przez powoda żądania. Powód wygrał proces w 0,42 części. Ogólna kwota poniesionych przez niego kosztów wyniosła natomiast 4 617 zł. Z tego względu Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 939,14 zł. O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 ¹ k.p.c.

Na podstawie art. 333 §1 pkt 3 kpc Sąd w punkcie IV nadał postanowieniom wyroku zasądzającym świadczenie na rzecz powoda klauzulę natychmiastowej wykonalności.