Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 czerwca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	Sekretarz sądowy Agnieszka Piskorz

po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Ł. K.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Ł. K. na rzecz powoda (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 50 853,28 (pięćdziesiąt tysięcy osiemset pięćdziesiąt trzy, dwadzieścia osiem) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 20 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego Ł. K. na rzecz powoda (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 8 318,29 (osiem tysięcy trzysta osiemnaście, dwadzieścia dziewięć) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania;

UZASADNIENIE

Powód (...) Bank Spółka Akcyjna w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego Ł. K. kwoty 50 853,28 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów elektronicznego postępowania upominawczego, zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu powództwa wskazał, że pozwany zawarł z powodem w dniu 29 stycznia 2018 roku umowę kredytu w wysokości 69 022,59 złotych, na mocy której zobowiązał się do terminowej spłaty kredytu zgodnie z postanowieniami umowy. Wobec opóźnienia w spłacie kredytu powód wezwał pozwanego pismem z 2 sierpnia 2021 roku do uregulowania wymagalnego zadłużenia. Dalej pismem z 11 października 2021 roku skierował do pozwanego wypowiedzenie umowy informując jednocześnie o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni. Wobec bezskutecznego upływu terminu wypowiedzenia umowa uległa rozwiązaniu, a całość zobowiązania pozwanego stała się wymagalna. Powód wystąpił w dniu 20 grudnia 2021 roku z powództwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na kwotę objętą pozwem składają się niespłacony kapitał - 49 743,33 zł; - odsetki umowne - 572,86 zł; odsetki umowne za opóźnienie - 537,09 zł, których sposób naliczenia został szczegółowo wskazany.

Pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wyroku do dnia zapłaty. Pozwany zaprzeczył wszelkim twierdzeniom powoda poza wyraźnie przyznanymi. W dalszej części zarzucił nieudowodnienie udostępnienia kredytu pozwanemu, abuzywność postanowienia zastrzegającego wygórowane wynagrodzenie prowizyjne na rzecz banku w wysokości 12 % kwoty rzekomo otrzymanego kapitału, oraz nieskuteczność wypowiedzenia umowy kredytu wobec podpisania dokumentu przez osobę nieumocowaną, nie wykazania doręczenia pozwanemu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, niejednoznaczność warunkowego wypowiedzenia i w konsekwencji naruszenie procedury restrukturyzacyjnej przewidzianej art. 75 c ust. 1 prawa bankowego.

Sąd ustalił co następuje:

Pozwany Ł. K. zawarł w dniu 29 stycznia 2018 roku z powodowym bankiem (...) S.A. w W. (działającym w ramach oddziału pod firmą (...)) umowę o kredyt konsolidacyjny nr (...), na spłatę zobowiązań posiadanych w bankach: (...) Bank S.A., (...) S.A., (...) Bank (...) S.A. oraz Banku (...) S.A., w łącznej wysokości 61 437,01 złotych. Uzgodniony całkowity koszt kredytu ustalono na 47 489,76 złotych, w tym prowizja za udzielenie kredytu w kwocie 7 585,58 złotych oraz odsetki umowne w wysokości 39 904,18 złotych. Kredyt miał być spłacany w 120 miesięcznych ratach do 10-go dnia każdego miesiąca, według prognozowanego harmonogramu spłaty kredytu. Roczna rzeczywista stopa oprocentowania wyniosła 13,67%. Pozwany zobowiązał się do wskazania adresu korespondencyjnego w sprawach dotyczących zawartej umowy, i jako taki wskazał: ul. (...), (...)-(...) O.. Na zawarcie umowy kredytu zgodę wyraziła małżonka pozwanego S. K..

Dowód: 1. wniosek o kredyt konsolidacyjny, umowa o kredyt, harmonogram spłaty kredytu, formularz informacyjny - k. 28-37,186-209; 2. Zgoda współmałżonka - k. 181.

W dniu zawarcia umowy pozwany złożył dyspozycję uruchomienia kredytu, zgodnie z którą bank przekazał konkretne kwoty odpowiednim bankom na spłatę istniejących zobowiązań kredytowych oraz na rzecz kredytodawcy z tytułu prowizji.

Dowód: 1. dyspozycja uruchomienia kredytu - k. 185; 2. Historia rachunku kredytowego - k. 177, 301-306.

Pozwany spłacał zaciągnięty kredyt nieregularnie, a od listopada 2018 roku utrzymywał niemalże stałą kilkumiesięczną zaległość względem terminów przewidzianych harmonogramem, od której bank naliczał odsetki stosownie do postanowień §3 umowy o kredyt konsolidacyjny.

Dowód: 1. Umowa o kredyt konsolidacyjny - k. 28-37,190-194; 2. Historia rachunku kredytowego - k. 210-237, 301-306.

Wobec istniejącego zadłużenia powód pismem z 2 sierpnia 2021 roku wezwał pozwanego do zapłaty zaległości 1 349,31 zł w terminie 14 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy. Pozwany został również poinformowany o możliwości złożenia w tym samym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia na podstawie uprawnień z art. 75c ustawy Prawo Bankowe. Wezwanie zostało podpisane przez upoważnionego pracownika banku, i doręczone pozwanemu w dniu 5 sierpnia 2021 r. Pozwany wpłacił w dniu 19 sierpnia 2021 roku kwotę 1 000 złotych, i nie skorzystał z uprawnienia wnioskowania o restrukturyzację zadłużenia.

Dowód: 1. Wezwanie do zapłaty wraz z informacją o doręczeniu - k. 19-21; 2. Pełnomocnictwo - k. 178; 3. historia rachunku kredytowego - k. 210-237, 301-306.

Oświadczeniem z 11 października 2021 roku powód wypowiedział umowę pożyczki nr (...) z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. Na ten dzień zaległość pozwanego wynosiła 2019,44 zł. Ze strony powoda oświadczenie złożyła upoważniona pracownica banku. Oświadczenie o wypowiedzeniu powód nadał w tym samym dniu listem poleconym na adres korespondencyjny wskazany przez pozwanego w umowie: ul. (...), (...)-(...) O.. Pozwany nie odebrał przesyłki, która została zwrócona do nadawcy w dniu 29 października 2021 r, po 14 dniach jej awizacji. W trakcie awizacji (w dniu 18 października 2021 roku) wpłacił kwotę 980 złotych.

Dowód: 1. Wypowiedzenie umowy pożyczki - k. 24-27; 2. Pełnomocnictwo - k. 179; 3. historia rachunku kredytowego - k. 210-237, 301-306.

Okres wypowiedzenia umowy o kredyt konsolidacyjny nr (...) upłynął 27 listopada 2021 roku i z tym dniem umowa uległa rozwiązaniu. Po ostatecznym wezwaniu pozwanego do zapłaty zadłużenia (pismo z 3 grudnia 2021 r. doręczone pozwanemu 8 grudnia 2021 r.) pozwany wpłacił dodatkowo kwotę 1 594 złotych., która została rozliczona na poczet zaległego kapitału - w kwocie 973,61 złotych oraz zaległych odsetek umownych w kwocie 620,39 złotych.

Dowód: 1. Ostateczne wezwanie do zapłaty – k. 22-23; 2. historia rachunku kredytowego - k. 210-237, 301-306.

Na dzień 20 grudnia 2021 roku zadłużenie pozwanego Ł. K. względem powoda (...) Bank S.A. w W. wynosiło 50 853,28 złotych, na które składały się niespłacony kapitał w kwocie 49 743,33 złotych, odsetki umowne w kwocie 572,86 złotych, odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 537,09 złotych.

Dowód: 1. Wyciąg z ksiąg (...) Bank S.A. - k. 10; 3. historia rachunku kredytowego - k. 301-306.

W dniu 20 grudnia 2021 roku powód wystąpił przeciwko pozwanemu z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Postanowieniem z 24 stycznia 2022 roku w sprawie (...) Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym L. Z.w L. umorzył postępowanie.

Dowód: dokumenty elektronicznego postepowania upominawczego - k. 11-18.

Sąd zważył co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił w oparciu o przedstawione przez powoda dokumenty, w tym również ich kserokopie. W całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd nie znalazł bowiem powodów odmowy wiarygodności takim dokumentom i w konsekwencji uwzględnienia zarzutu pozwanego podważającego ich wiarygodność.

Podnieść przy tym należy, niejako na marginesie, że stanowisko procesowe pozwanego zasadniczo polegało na negowaniu twierdzeń strony powodowej. Nie odmawiając pozwanemu takiego uprawnienia wskazać jednakże należy, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, do którego Sąd Rejonowy przychyla się w całości, zgodnie z którym oświadczenie strony procesowej, że zaprzecza wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej poza tymi, które wyraźnie przyznaje uznaje się za bezskuteczne procesowo. Tego rodzaju sformułowanie jest bowiem semantycznie puste i jako takie nie powoduje, że wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sporu stają się sporne i jako takie wymagają dowodu (vide: wyrok Sadu Najwyższego z 20 listopada 2014 r. V CSK 78/14, publ. Lex).

Kontradyktoryjność sporu nie oznacza przerzucenia ciężaru dowodowego wyłącznie na powoda. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ta zasada materialno-prawna znajduje odzwierciedlenie w przepisie procesowym art. 232 k.p.c., który z kolei stanowi, iż strony (nie tylko jedna z nich) są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ta naczelna zasada postępowania dowodowego w postępowaniu sądowym zawsze obciąża stronę, która z danego faktu wywodzi dla siebie określone skutki prawne. W myśl tej zasady na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, natomiast na stronie pozwanej spoczywa obowiązek udowodnienia faktów tamujących oraz niweczących.

Mając powyższe na względzie całokształt dokumentów przedłożonych przez powoda, zestawionych także z ostatecznym stanowiskiem procesowym pozwanego, pozwolił na obdarowanie wszystkich dokumentów, w tym przedstawionych kserokopii, walorem wiarygodności. Godzi się przy tym wskazać, że co prawda aktualnie nie budzi wątpliwości, że kserokopia dokumentu (której nie nadano cech odpisu) w zasadzie nie jest dokumentem w rozumieniu art. 243 ¹ k.p.c. (czyli nadal nie jest dokumentem prywatnym, ani urzędowym), ale wbrew poprzednio wyrażanym poglądom, od 8 września 2016 r. jest wprost innym środkiem dowodowym z art. 308 k.p.c., będącym dowodem pośrednim co do istnienia dokumentu o określonej treści (podobnie, jak np. fotografia dokumentu), przeprowadzanym w procesie w oparciu o przepisy o dowodzie z dokumentów (art. 308 in fine k.p.c.). W aktualnej judykaturze wskazuje się w związku z tym zasadnie, że taka kserokopia jest zapisem obrazu dokumentu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 22 lutego 2019 r. I AGa 367/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 16 maja 2017 r. III AUa 2158/16). Co więcej, w najnowszym orzecznictwie ugruntowało się już słuszne stanowisko, że taka niepoświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia dokumentu jest w pełni dopuszczalnym dowodem dla czynienia ustaleń co do istnienia i treści samego dokumentu (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 listopada 2014 r., III CSK 254/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 16 maja 2017 r. III AUa 2158/16; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 8 grudnia 2016 r. III AUa 151/16; por. także wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2007 r. II CSK 401/06; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 1 marca 2016 r. I ACa 1035/15).

Pozwany ostatecznie nie kwestionował faktu zawarcia z powodem umowy o kredyt konsolidacyjny o nr (...), treści poszczególnych jej postanowień, nie kwestionował też faktu uruchomienia przez powoda kredytu zgodnie z jego dyspozycją, ani nie przeczył dokonywaniu przez siebie wpłat na spłatę zaciągniętego zobowiązania kredytowego.

W ustalonym stanie faktycznym powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Art. 69 ust. 2 ustawy wskazuje, jakie elementy powinna zawierać umowa kredytu i w ocenie sądu w niniejszej sprawie umowa kredytu zawarta pomiędzy stronami odpowiadała tym warunkom. Z kolei żądanie zapłaty odsetek karnych z opóźnienie w spłacie pożyczki znajduje swoją podstawę, co do zasady w art. 481§1 k.c., a co do wysokości w art. 481§2 ¹ k.c. oraz pkt 21 umowy.

Z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową wynika, że żądanie zapłaty kwoty 50 853,28 złotych jest konsekwencją zaciągnięcia przez pozwanego zobowiązania kredytowego i nie uregulowania go w całości. Wobec wiążącej strony umowy pozwany zobligowany był do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w umówionej wysokości (w tym odsetkami karnymi od zadłużenia przeterminowanego), w oznaczonych terminach spłaty (tak: §1 pkt 1 i 2; §2, §3 pkt 1 i §4 pkt 1 umowy). Pozwany spłacał kredyt nieregularnie, dopuszczając do powstania zadłużenia przeterminowanego i powstania roszczenia banku o odsetki karne. Porównanie ustalonego harmonogramu spłat z historią rachunku kredytowego (k. 301 – 310) pozwala stwierdzić, że wskazany w uzasadnieniu pozwu sposób naliczenia odsetek karnych odpowiada uzgodnieniu umownemu (§2 umowy) i powiększa zobowiązanie pozwanego względem powoda o kwotę 537,09 złotych. Na dzień rozwiązania umowy kredytu pozostały ponadto niespłacone: kapitał w kwocie 49 743,33 złotych oraz odsetki umowne w kwocie 572,86 złotych. Pozwany składając odpowiedź na pozew w tej sprawie nie przytoczył żadnych dowodów ani argumentów mających świadczyć o niezasadności żądań powoda.

Za niezasadny należy uznać zarzut kwestionujący oparcie uzgodnienia w przedmiocie wynagrodzenia odsetkowego banku o wskaźnik WIBOR 3M. Wbrew zarzutowi pozwanego mechanizm ustalania wskaźnika WIBOR (w tym WIBOR 3M) posiada w sobie zabezpieczenia przed „wynaturzaniem sposobu obliczania oprocentowania” i w konsekwencji stanowi odniesienie do faktycznego kosztu banku nabycia pieniądza na rynku międzybankowym. Wskazać przy tym należy, że mechanizm ten został ostatecznie zaaprobowany także przez unijnego prawodawcę, co wynika z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (...) z 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego dyrektywy (...) i (...) oraz rozporządzenie (UE) nr (...) Dz.U. L 171 z 29 czerwca 2016 r. z późn. zm. (Rozporządzenie (...)). Zgodnie z tym aktem prawnym Komisja Nadzoru Finansowego akredytowała administratora wskaźnika – (...) S.A., (podlegającego nadzorowi Komisji), który w oparciu o przewidziane procedury ustala ów wskaźnik. Ustalone procedury, prawnie uregulowane i zaakceptowane przez unijnego prawodawcę, dają rękojmię należytej ochrony interesów konsumenta – kredytobiorcy.

Nie zasługiwał też na uwzględnienie podniesiony przez pozwanego zarzut abuzywności postanowienia ustalającego wysokość prowizji banku. Materialnoprawną podstawę abstrakcyjnej kontroli postanowienia bankowego wzorca umownego stanowi art. 385 ¹ § 1 k.c., zgodnie z którym postanowienie umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających głównie świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Na gruncie tej regulacji, kontrola abstrakcyjna postanowienia wzorca umownego, a więc i przewidziana przepisami k.c. ochrona konsumenta, nie rozciąga się na postanowienia określające główne świadczenia stron, jeżeli zostały one sformułowane w sposób jednoznaczny. Zgodnie z ogólną regułą interpretacyjną, wyjątków (a wyłączenie spod reguły art. 385 ¹ § 1 k.c. niewątpliwie nim jest) nie powinno się interpretować rozszerzająco. Tym samym sformułowanie "postanowienia określające główne świadczenia stron" należy rozumieć ściśle, jako obejmujące jedynie klauzule wprost odnoszące się do obowiązku głównego realizowanego w ramach umowy (por. Uchwała Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2007 r., III CZP 62/07, LEX nr (...)). Jak powszechnie wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie głównym świadczeniem umowy są elementy przedmiotowo istotne ( essentialia negotii), czyli takie, które konstytuują daną czynność. W przypadku umowy kredytu należy zatem sięgnąć do treści art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe (wcześniej przytoczony, z którego wynika, że świadczeniem głównym ze strony banku jest udostępnienie kredytobiorcy oznaczonej kwoty kapitału na określony czas, zaś ze strony kredytobiorcy - zwrócenie bankowi tejże kwoty wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłata prowizji.

W niniejszej sprawie kwota prowizji została jednoznacznie, bo kwotowo, wyrażona (vide: §1 ust. 2 pkt 3 oraz §5 ust. 3 pkt 2 umowy). Nie może zatem zostać oceniona pod kątem abuzywności. Niemniej w ocenie Sądu Rejonowego ustalenie prowizji w wysokości 7 585,58 złotych, co stanowi ok. 12% kapitału kredytowego, nie kształtuje praw i obowiązków pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami ani rażąco nie narusza jego interesów.

Pozwany niezasadnie też kwestionował skuteczność wypowiedzenia umowy przez bank i w konsekwencji wymagalność roszczenia. Powód wykazał nadanie przesyłką rejestrowaną korespondencji kierowanej do pozwanego, w tym wezwania do zapłaty zawierającego informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, (k. 19 – 21) jak również wypowiedzenia umowy (k.24-27). Korespondencja kierowana była na adres pozwanego w O., wskazany wszakże przez pozwanego jako adres korespondencyjny w sprawach dotyczących umowy o kredyt (vide: wniosek k. 28). Zgodnie ze wskazaniami doktryny i aktualnego orzecznictwa, które Sąd Rejonowy w całości podziela, dla prawidłowego stosowania art. 61 k.c. nie wymaga się badania, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z oświadczeniem woli, ale weryfikuje się, czy istniała taka możliwość. Konsekwencje faktycznej niemożności odbioru obciążają natomiast co do zasady adresata ( tak m.in. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia z dnia 19 grudnia 2018 r., I ACa 225/18, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r., II PK 295/09). W okolicznościach niniejszej sprawy należy zatem uznać, iż oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało skutecznie złożone. Korespondencja kierowana do pozwanego na adres zamieszkania, będący zarazem wskazanym przez niego adresem korespondencyjnym. Wezwania do zapłaty były odbierane, a zatem adres był aktualny i pozwany miał możliwość zapoznania się z korespondencją. Z przedstawionej informacji poczty polskiej wynika, że wezwanie do zapłaty zostało doręczone pozwanemu 5 sierpnia 2021 roku i pomimo tego pozwany nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a wpłacił wyłącznie część wymagalnej wówczas kwoty.

Stosownie do treści art. 75c ust. 1 i 2 w/w ustawy jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej ( art. 75 ust. 1 w/w ustawy).

W wezwaniu z 2 sierpnia 2021 roku powód wyznaczył pozwanemu ustawowy termin zapłaty oraz poinformował go o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei wypowiedzenie umowy kredytowej zostało sporządzone i nadane pozwanemu po ponad dwóch miesiącach od wezwania do zapłaty i pouczenia o możliwości skorzystania z uprawnienia restrukturyzacji kredytu. Pozwany z możliwości nie skorzystał, nie spłacił też wymagalnych sum, wobec tego wypowiedzenie umowy kredytu w żaden sposób nie naruszało uregulowań prawa bankowego. Oświadczenie złożone zostało przez pracownika umocowanego do tej czynności i wbrew zarzutowi pozwanego jego treść nie miała charakteru warunkowego. W rzeczywistości charakter warunkowy miało wyłącznie oświadczenie o ewentualnej nieskuteczności wypowiedzenia w sytuacji, gdyby pozwany spełnił określony w nim warunek (całkowita spłata zadłużenia przeterminowanego w okresie wypowiedzenia). W świetle przedstawionej przez powoda historii rachunku kredytowego nie budzi wątpliwości nie ziszczenie się tego warunku. Stwierdzić zatem należy, stosownie do treści art. 61 § 1 k.c., że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o kredyt zostało pozwanemu skutecznie złożone w dniu 29 października 2021 roku, natomiast upływ 30 dni wypowiedzenia nastąpił z końcem 27 listopada 2021 roku, i z tą chwilą umowa o kredyt konsolidacyjny nr (...) uległa rozwiązaniu, a całość zobowiązania stała się wymagalna.

Ostatecznie zatem wobec wykazania zaległości pozwanego z tytułu zobowiązania kredytowego należało zasądzić od pozwanego na rzecz powódki kwotę 50 853,28 złotych, na którą składały się kwoty wynikające z wyciągu z ksiąg bankowych (k. 10).

Jednocześnie Sąd uwzględnił zgłoszone żądanie odsetkowe. Podstawę rozstrzygnięcia o roszczeniu odsetkowym stanowiły art. 481 § 1 oraz 482 §1 k.c. Zgodnie z przywołanymi przepisami jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

Powód wystąpił w dniu 20 grudnia 2021 roku z powództwem o zapłatę, która to data była wiążąca Sąd w niniejszym postępowaniu w świetle art. art. 505 ^{( 37)} §2 k.p.c. Powództwo w niniejszej sprawie, o to samo roszczenie i między tymi samymi stronami, zostało bowiem wniesione przed upływem trzech miesięcy od umorzenia elektronicznego postępowania upominawczego (...). Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §§ 1, 1 ^{( 1)} i 3 k.p.c., w związku z art. 505 ^{( 37)} §2 k.p.c. stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Na tej podstawie Sąd, uwzględniając koszty postępowania elektronicznego ((...)) zasądził od pozwanej, na rzecz powoda, kwotę 2 543 złotych poniesionej przez niego opłaty sądowej od pozwu, nadto kwotę 5 417 złotych stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika procesowego ustalone zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Nadto do kosztów procesu Sąd uwzględnił poniesione przez powoda koszty doręczenia komorniczego (158,29 zł) oraz wynagrodzenie ustanowionego kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego (200 zł).