Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 kwietnia 2025r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Izabela Maruchacz

po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2025 r. w Kętrzynie

na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 ¹ §1 kpc

sprawy z powództwa Kancelarii (...) Sp. z o. o. z siedzibą we W.

przeciwko A. N.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej A. N. na rzecz powoda Kancelarii (...) Sp. z o. o. z siedzibą we W. kwotę 3.930,50 zł (trzy tysiące dziewięćset trzydzieści złotych i pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 3.878,72 zł (trzy tysiące osiemset siedemdziesiąt osiem złotych i siedemdziesiąt dwa grosze) za okres od dnia 15.01.2024 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałej części powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanej A. N. na rzecz powoda Kancelarii (...) Sp. z o. o. z siedzibą we W. kwotę 1.117,00 zł (jeden tysiąc sto siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 10 grudnia 2024 roku powód Kancelaria (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej A. N. kwoty 3 878,72 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 15 stycznia 2024 roku do dnia oraz kwotę 51,78 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż w dniu 15 grudnia 2023 r. pozwana zawarła z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w formie dokumentowej umowę krótkoterminowej pożyczki pieniężnej nr (...) na kwotę 3 500 zł, z prowizją 378,72 zł oraz odsetkami w kwocie 51,78 zł. Umowa ta została zawarta na okres 30 dni z możliwością przedłużenia terminu spłaty pożyczki.

Wcześniej pozwana utworzyła panel klienta na stronie Pożyczkodawcy, podając wymagane dane. W ramach tegoż konta pozwana złożyła wiosek o zawarcie Umowy (...) wraz z wnioskiem o udzielenie żądanej kwoty pożyczki. Jednocześnie pozwana dokonała akceptacji warunków umowy pożyczki wraz z regulaminem, dokonując przelewu uwierzytelniającego ze swojego rachunku bankowego wpisując w tytule przelewu wymaganą przez pożyczkodawcę treść. Pożyczkodawca dokonał weryfikacji wniosku pozwanej i potwierdził zawarcie Umowy (...), przekazując jednocześnie kwotę pożyczki na rachunek bankowy Pozwanej.

W wyniku zawarcia umowy pozwana zobowiązała się do spłaty w terminie pożyczki na rachunek bankowy pożyczkodawcy. Pozwana nie kwestionowała swojego zobowiązania, jednak nie wywiązała się z niego w pełni i nie dokonała spłaty ciążącego na niej obowiązku w przewidzianym umową terminie.

Tym samym do zwrotu na rzecz pożyczkodawcy pozostała kwota 3 930,50 zł wraz z umówionymi odsetkami z tytułu opóźnienia w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 kc.

W dniu 28.02.2024 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w oparciu o ramową umowę zakupu wierzytelności dokonała przelewu wierzytelności przysługującej jej wobec pozwanej na rzecz powoda – Kancelarii (...) sp. z o.o. z siedzibą we W., o czym pozwana została zawiadomiona jednocześnie wezwana do zapłaty na rzecz nowego wierzyciela.

(pozew wraz z załącznikami – k. 2- 26)

Pozwana A. N. reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwana zakwestionowała legitymację czynną, ważność załącznika nr (...) do umowy przelewu wierzytelności i samą umowę przelewu wierzytelności z uwagi na brak umocowania osób, które ją podpisały. Dalej wskazała, że nawet jeśli przyjąć, że przelew wierzytelności był ważny, to był on nieskuteczny i nie wywołał skutków prawnych polegających na nabyciu wierzytelności gdyż załączony aneks do umowy przelewu wierzytelności zdaniem pozwanej nie obejmował wierzytelności wobec niej, przedstawiona umowa cesji wierzytelności obejmowała wierzytelności istniejące i wymagalne, podczas gdy wierzytelność dochodzona pozwem nie jest wymagalna gdyż nie została skutecznie i w sposób ważny wypowiedziana umowa pożyczki a nadto umowa cesji wierzytelności nie określała wierzytelności w sposób wystarczający a zatem nie spełniała wymogów z art. 509 k.c.

Dalej pozwana zakwestionowała powództwo co do zasady oraz wysokości. Zakwestionowała fakt istnienia umowy pożyczki, jej zawarcia oraz złożenia oświadczeń woli. Zdaniem pozwanej umowa nie została podpisana przez osobę lub podmiot umocowany przez pożyczkodawcę. Ponadto umowy pożyczki była nieważna z uwagi na opłaty w niej przewidziane. Następnie zakwestionowała wysokość kwoty jakiej domaga się powód, koszt prowizji w jej ocenie był nadmierny, sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, co uczyniło całą umowę nieważną. Postanowienia dotyczące wysokości kosztów nie zostały z pozwaną indywidualnie uzgodnione, a ponieważ kształtują jej prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami uznać je należy za abuzywne i nieważne.

(odpowiedź na pozew – k. 45-47).

Sąd ustalił co następuje :

15 grudnia 2023 r. pozwana A. N. zawarła z powodem (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., za pomocą środków porozumiewania się na odległość - Internetu umowę pożyczki numer (...), na podstawie której została pozwanej udzielona została pożyczka w całkowitej kwocie do zapłaty - 3 930,50 zł. na kwotę tą składały się: całkowita kwota pożyczki – 3 500 zł., prowizja w kwocie 378,72 zł. oraz odsetki w kwocie 51,78 zł. Zgodnie z umową i załącznikami do niej pozwana zobowiązana była do spłaty pożyczki w terminie 30 dni tj. do dnia 14.01.2024 roku.

W dniu 15 grudnia 2023 roku poprzednik prawny powoda – pożyczkodawca przelał na konto pozwanej kwotę kapitału pożyczki tj. 3 500 zł.

(dowód: umowa pożyczki o numerze (...) wraz z załącznikami k. 17-20, potwierdzenie przelewu pożyczki - k. 21v).

W dniu 08.11.2023 roku Spółka (...) Sp. z o.o. zawarła Umowę ramową przelewu wierzytelności ze spółką Kancelaria (...) sp. z o.o. W dniu 28 lutego 2024 roku Spółka (...) sp. z o.o. oraz Kancelaria (...) sp. z o.o. zawarły akt cesji do Umowy Ramowej, który objął swoim zakresem wierzytelność wobec strony pozwanej.

(dowód: umowa ramowa k. 9-14v, oświadczenie – k. 15, akt cesji k. 15v, załącznik wykaz wierzytelności - k. 16).

Pismem z dnia 15 stycznia 2024 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty zaległości w kwocie 3 369,00 wraz z odsetkami od zadłużenia przeterminowanego. Tego samego dnia powód przesłał pozwanej zawiadomienie o cesji wierzytelności.

(dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty, zawiadomienie – k. 22-23).

Roszczenie powoda z tytułu niespłaconej pożyczki stało się wymagalne w dniu 14 stycznia 2024 roku tj wraz z upływem terminu płatności pożyczki.

Sąd zważył, co następuje :

Roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie w zasadniczej części.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez powoda dowodów, w tym w szczególności wydruku umowy pożyczki wraz z załącznikami oraz wydruku potwierdzenia przelewu kwoty pożyczki, które Sąd uznał za wiarygodne.

Wskazać należy, iż wydruki komputerowe i kserokopie dokumentów mogą być uznane za dowód innego rodzaju niż dowód z dokumentu na mocy art. 308 kpc.

W odpowiedzi na pozew pozwana zakwestionowała legitymację czynną powoda oraz fakt, jakoby powód wykazał skuteczne zawarcie umowy kredytu oraz podniosła zarzut naruszenia pozaodsetkowych kosztów kredytu, jak również zastosowania przez pożyczkodawcę niedozwolonych klauzul umownych.

Odnosząc się do twierdzeń pozwanej kwestionujących legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż twierdzenia te są w ocenie Sądu niezasadne.

Legitymacja procesowa czynna powoda znajduje oparcie w treści art. 509 § 1 i 2 k.c. W myśl przywołanego przepisu, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew wierzytelności jest umową, na podstawie, której cedent (dotychczasowy wierzyciel) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku cesjonariusza (osoby trzeciej). W ten sposób na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela (wyrok SN z dnia 5 września 2001 r., I CKN 379/00, LEX nr (...); wyrok SN z dnia 26 września 2003 r., IV CKN 513/01, Legalis nr (...); wyrok SN z dnia 12 lipca 2006 r., V CSK 187/06, Legalis nr (...)). Przedmiotem przelewu może być co do zasady wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność (zob. wyrok SN z dnia 5 listopada 1999 r., III CKN 423/98, LEX nr (...)), a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (zob. zwł. wyrok SO w Toruniu z dnia 13 grudnia 2013 r., I C 1035/13, LEX nr (...)).

Zarówno z ramowej umowy przelewu wierzytelności z dnia 8 listopada 2023 roku, jak i z aktu cesji nr (...)do umowy ramowej pożyczki z dnia 28.02.2024 r oraz załącznika nr(...) - wykaz wierzytelności do aktu cesji nr (...) do umowy ramowej z dnia 28.02.2024 r., jasno wynika, że przedmiotem przelewu jest wierzytelność na kwotę kapitału 3 500 zł, przysługująca wierzycielowi pierwotnemu od A. N., powstała na skutek zawarcia umowy nr (...). Okoliczność zapłaty ceny zakupu wierzytelności zostało wykazane oświadczeniem z dnia 05.03.2024 r. (k.15). W związku z tym Sąd uznał, że umowa przelewu wierzytelności została skutecznie zawarta i Kancelaria (...) sp. z o.o. posiadała legitymację do występowania w tej sprawie po stronie powodowej.

Zarzut pozwanej braku udowodnienia roszczenia wraz z kwestionowaniem roszczenia co do zasady również nie zasługiwał na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zastosowanie do zawartej przez pozwaną umowy pożyczki mają przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymóg wprowadzony w tym przepisie może być odczytywany przede wszystkim przez pryzmat art. 78 kc jako wskazanie na zwykłą formę pisemną. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 kc. W literaturze silnie reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia "formy pisemnej" z art. 78 kc. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady (...) (Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający (por. Komentarz do ustawy o kredycie konsumenckim red. Osajda 2018, wyd. 2)

Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy). W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość (por. Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim ).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podzielając powyższą argumentację, w ocenie Sądu, powód wykazał iż w niniejszej sprawie spełnił wymóg zawarcia umowy o kredyt konsumencki w formie pisemnej. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożoną przez powoda umową pożyczki gotówkowej z dnia 15 grudnia 2023 r. nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej.

Istotnym jest w niniejszej sprawie czy spisanie postanowień wskazanej przez powoda umowy poprzedzone zostało złożeniem przez strony oświadczeń woli zgodnych ze sporządzonym wydrukiem umowy pożyczki za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w tym w szczególności czy pozwana wyraziła wolę zawarcia przedmiotowej umowy.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód udowodnił zawarcie przez pozwaną umowę pożyczki wskazanej w pozwie. Fakt ten wynika z przedłożonych przez powoda dowodów w postaci: wydruku umowy pożyczki z załącznikami, potwierdzenia wykonania przelewu na kwotę 0,01 zł przez pozwaną oraz potwierdzenia przelewu pożyczki z dnia 15 grudnia 2023 roku tj. daty zawarcia samej umowy oraz wskazanymi wszelkimi danymi dającymi możliwość powiązania kwoty wykonanego przelewu z przedmiotową pożyczką.

Tym samym w ocenie Sądu nie można było mieć wątpliwości co do faktu związania się umową przez pozwaną. Temu faktowi pozwana nie zaprzeczyła skutecznie, nie wykazała również, aby padła ofiarą cudzego działania, na które nie miała wpływu.

Następnie powód wykazał wykonanie własnego świadczenia przelewem na ten sam rachunek pozwanej umówionej kwoty 3 500 zł. Pozwana nie wykazała, aby kwotę niewątpliwie otrzymaną zwróciła jako nienależną, omyłkowo otrzymaną.

Wskazane dowody pozwalają w sposób nie budzący wątpliwości ustalić fakt zawarcia przez pozwaną z

poprzednikiem prawnym powoda umowy pożyczki z dnia 15.12. 2023 r.

Pozwana nie przeprowadziła również żadnego przeciwdowodu mogącego podważyć wiarygodność przedłożonych przez stronę powodową dokumentów, np. poprzez przedstawienie wydruku historii jej rachunku bankowego z okresu zawarcia umowy, który potwierdzałby brak wpływu z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki.

Podkreślenia wymaga spoczywający na stronach obowiązek przedstawiania dowodów (art.3 kpc) dla wykazania faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc), spoczywający na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., w myśl którego strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Kwestionowanie przez pozwaną faktu otrzymania kwoty pożyczki wobec powyższych dowodów było zatem w ocenie Sądu gołosłowne i nieskuteczne.

W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty pozwanej kwestionujące roszczenie powoda co do zasady. Powód wykazał przedstawionymi wyżej dowodami, iż udzielił w związku z zawarciem umowy pożyczki z dnia 15.12.2023 r. pozwanej pożyczki w kwocie 3 500 zł.

Przechodząc w tym miejscu do podnoszonej abuzywności postanowień umownych, Sąd nie uwzględnił także zarzutu pozwanej w zakresie określenia prowizji należnej pożyczkodawcy w związku z udzieleniem pozwanemu pożyczki.

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Stosownie do treści art. 385 ¹ § 2 kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Postanowienie § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

W niniejszej sprawie bezspornym jest , iż pozwana miał przymiot konsumenta. Odnosząc się do pojęcia „główne świadczenia stron” wskazać należy , iż pojęcie to należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy, a więc takich jej elementów konstrukcyjnych, bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki. Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego, stanowiące te jego elementy, które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720 §1 kc będą to kapitał pożyczki z jednej strony oraz wynagrodzenie za jego korzystanie (odsetki kapitałowe) z drugiej. Prowizja od pożyczki jako koszt pozaodsetkowy nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki.

W ocenie Sądu zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej - prowizji w kwocie 378,72 zł faktycznie nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie. Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 3 kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. Wskazać przy tym należy, iż stosownie do treści art. 385 ¹ § 4 kc ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidulanie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Kolejnym jednak koniecznym warunkiem uznania za abuzywne danego postanowienia umownego w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 kc jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko , nie tylko jako interes ekonomiczny, ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości, naruszenie prywatności, doznanie zawodu , itd.

W ocenie Sądu nałożenie na pozwaną opłaty – prowizji w kwocie 378,72 zł, która wynosiła nieco ponad 10 % kwoty udzielonej pożyczki, nie stanowiło rażącego naruszenia dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, stąd brak jest podstaw do uznania postanowień umowy z dnia 15.12.2023 r. w zakresie ustalenia wysokości prowizji za abuzywne.

Również odsetki kapitałowe, choć z całą pewnością nie były niskie, to jednak mieściły się w granicy maksymalnych, zarówno w dniu zawarcia umowy jak również przez cały okres jej trwania. Pozwana decydując się na pożyczkę oferowaną w sektorze pozabankowym godziła się na ich poniesienie.

Zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Zgodnie z treścią art. 481§ 2 ¹ kc maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).

Wobec powyższego należało uznać, iż pozwana jest zobowiązana do zapłaty na rzecz powoda kwoty 3 500 zł jako kwoty udzielonej pożyczki wynikającej z umowy zawartej z powodem, kwoty 378,72 zł. tytułem niespłaconej prowizji od umowy pożyczki oraz kwotę 51,78 zł. Tytułem odsetek kapitałowych pozostających do spłaty. W konsekwencji Sąd uwzględnił powództwo zasądzając od pozwanej na rzecz powoda dochodzone pozwem kwoty wraz ze wskazanymi w wyroku odsetkami zgodnymi z żądaniem pozwu w zakresie kwot należności głównej oraz prowizji. (punkt I wyroku).

Sąd nie zasądził jednocześnie odsetek od kwoty 51,78 jako skapitalizowanych odsetek uznając je za niezasadne i w tej części powództwo oddalił (punk II wyroku).

Jednocześnie w punkcie III wyroku, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 117 zł wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Powód wygrał proces zdecydowanej części tj. co do całej dochodzonej pozwem kwoty, a jedynie Sąd nie orzekł o odsetkach od kwoty 55,78 zł. Tym samym o kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 kpc. Zgodnie z treścią tego przepisu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Natomiast stosownie do treści art. 98 § 3 kpc do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Stosownie do powyższego przepisu Sąd uznał, iż pozwana jako strona przegrywająca proces, jest zobowiązana zwrócić powodowi uzasadnione i celowe koszty procesu poniesione przez powoda w łącznej kwocie 1 117 zł , na którą składały się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł ustalone zgodnie z treścią § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, koszty uiszczonej opłaty od pozwu w kwocie 200 zł oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

O odsetkach należnych od kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z treścią art. 98 § 1 ¹ kpc, który stanowi, iż od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku.