Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 stycznia 2022r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Beata Bihuń
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2022 r. w K.

sprawy z powództwa K. J.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda K. J. kwotę 6.174,90 zł (sześć tysięcy sto siedemdziesiąt cztery złote i dziewięćdziesiąt groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za okres od dnia
30 września 2020 r. do dnia zapłaty;

II.  Zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda K. J. kwotę 2.968,00 zł (dwa tysiące dziewięćset sześćdziesiąt osiem złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

III.  Nakazuje zwrócić powodowi kwotę 432,00 zł (czterysta trzydzieści dwa złote) tytułem części niewykorzystanej zaliczki;

IV.  Nakazuje zwrócić pozwanemu kwotę 750,00 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem niewykorzystanej zaliczki.

Sygn. akt I C 49/21 upr

UZASADNIENIE

Powód K. J. wniósł o zasądzenie od (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 6.174,90 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30.09.2020 r. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 26.08.2020 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki V. o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca kolizji był ubezpieczony u pozwanego. W dniu 26.08.2020 r. poszkodowany wynajął od powoda pojazd zastępczy. Umowa najmu trwała do 28.09.2020 r. Powód za wynajem pojazdu wystawił fakturę VAT nr (...) r. na kwotę 11.550,00 zł. Legitymacja czynna powoda do dochodzenia roszczenia wynika z umowy cesji wierzytelności w zakresie zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. Pozwany uznał roszczenie co do zasady i w dniu 29.09.2020 r. wydał decyzję w przedmiocie wypłaty kwoty 5.375,10 zł, stąd do zapłaty pozostaje kwota dochodzona pozwem. Dalej powód wskazał, że szkoda była w pojeździe została zakwalifikowana jako szkoda całkowita, a poszkodowany odszkodowanie otrzymał w dniu 29.09.2020 r. Podniósł, że poszkodowany nie ma obowiązku zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego z podanym przez ubezpieczyciela podmiotem. Zakwestionował także realność ewentualnych twierdzeń pozwanego co do zaoferowania i zorganizowania pojazdu zastępczego dla poszkodowanego przez rzekomo współpracujące z pozwanym wypożyczalnie.

Pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany zakwestionował zasadność żądania pozwu zarówno co do stawki dobowej najmu jak i okresu jego trwania. Przyznał, że był odpowiedzialny za naprawienie szkody poniesionej przez poszkodowanego wskutek kolizji z dnia 26.08.2020 r. z tytułu OC sprawcy. Przyznał fakt wypłaty odszkodowania za naprawę pojazdu oraz kwoty 5.375,10 zł tytułem uzasadnionych kosztów pojazdu zastępczego, akceptując 23 – dniowy czas trwania najmu oraz stawkę 190,00 zł netto za dobę wynajmu, właściwej dla pojazdów segmentu (...). Dalej podniósł, że po analizie akt szkody, uznać należy, że wypłata odszkodowania za 23 dni najmu była niezasadna, ponieważ uszkodzenia pojazdu nie dyskwalifikowały go do poruszania się nim po drogach. Odnośnie stawki dobowej za najem, pozwany wskazał, że została ona przez powoda zawyżona. Zwrócił uwagę na w jego ocenie nieadekwatność wysokości żądanych kosztów pokrycia najętego przez poszkodowanego pojazdu do wartości jego auta w stanie sprzed szkody, która wynosiła zaledwie 4.800,00 zł, a zatem był niższa niż wysokość kwoty na fakturze. Pozwany wskazał również, że poszkodowany został poinformowany o możliwości wynajmu pojazdu poprzez sieć wypożyczalni aut z którym pozwany współpracuje oraz o akceptowanych przez pozwanego stawkach dobowych wynajmu. Podniósł, że pozwany nie zna powodów nie skorzystania przez poszkodowanego z oferty pozwanego. Jeżeli nie były to przyczyny dostatecznie uzasadnione, to takie działanie stanowiłoby przyczynienie się do zwiększenia szkody, za co pozwany nie może ponosić odpowiedzialności zgodnie z art. 361 k.c. Pozwany zakwestionował również legitymację czynną powoda, wskazując, że przedłożona z pozwem umowa cesji nie zawiera informacji o podstawie przysporzenia ani o wysokości zbywanej wierzytelności, w związku z czym nie jest ważna i jako taka nie skutkowała skutecznym przekazaniem na rzecz powoda wierzytelności objętej pozwem.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 17.07.2019 r. ok. godz. 14.15 doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki V. o nr rej. (...), będący własnością M. K.. Sprawca szkody posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego.

(bezsporne)

W dniu 26.08.2020 r. M. K. zawarł z powodem K. J. umowę najmu samochodu M. (...) nr rej. (...) na okres od dnia 26.08.2020 r. od godz. 16.00 do 28.09.2020 r. do godz. 11.00. Stawka za 1 dzień najmu wynosiła 350,00 zł brutto.
W dniu 28.09.2020 r. K. J. wystawił fakturę za najem na kwotę 11.550,00 zł brutto.
W dniu 28.09.2020 r. K. J. zawarł z M. K. umowę cesji wierzytelności przysługujących w stosunku do (...) S.A. z tytułu odpowiedzialności na podstawie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów w zakresie zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego przez okres potrzebny do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zaistnienia szkody lub do jej likwidacji w ramach szkody całkowitej.

(dowód: umowa wynajmu samochodu – k. 7, cennik wynajmu – k. 9, faktura – k. 10, cesja wierzytelności – k. 11)

Po zgłoszeniu przez powoda szkody w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego pozwany uznał roszczenie do kwoty 5.375,10 zł, akceptując zasadność najmu na okres 23 dni przy stawce 190,00 zł netto za dzień.

(dowód: bezsporne, pismo (...) S.A. – k. 15, akta szkody – płyta CD – k. 31)

Z uwagi na to, że koszt naprawy pojazdu przekraczał jego wartość, zakwalifikowano szkodę
w pojeździe jako całkowitą.

(dowód: decyzja – akta szkody płyta CD – k. 31)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest zasadne.

Stan faktyczny sprawy był pomiędzy stronami bezsporny w zakresie zaistnienia szkody i jej okoliczności oraz podstaw odpowiedzialności pozwanego. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, w tym akt szkody oraz zeznań świadka M. K.. Prawdziwość dokumentów oraz zeznania świadka nie były kwestionowane przez strony, nie budziły też wątpliwości Sądu. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, jednocześnie nie stanowiły one istotnej podstawy rozstrzygnięcia Sądu. Świadek nie pamiętał, czy pozwany poinformował go o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego i jego warunkach. Przy czym wskazał, że samochód wypożyczył od powoda, ponieważ dojeżdżał nim do pracy. Z pojazdu korzystał wyłącznie świadek.

Z okoliczności sprawy wynika, że pozwany nie kwestionował, iż w okolicznościach sprawy, co do zasady, wynajęcie pojazdu zastępczego przez poszkodowanego M. K. było uzasadnione. Sporem objęta była jedynie wysokość kosztów wynajmu w zakresie zastosowanej przez powoda stawki dobowej za wynajem pojazdu zastępczego oraz uzasadniony okres najmu pojazdu.
W ocenie powoda wynosił on 33 dni, natomiast w ocenie pozwanego uzasadniony był wynajem na okres 23 dni.

Sporną pomiędzy stronami była również sama legitymacja czynna powoda, którą pozwany kwestionował.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do powyższego zarzutu, wskazać należy, że Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika pozwanego co do nieważności umowy cesji zawartej pomiędzy poszkodowanym M. K. z tego powodu, że umowa ta nie zawiera informacji o podstawie przysporzenia ani o wysokości zbywanej wierzytelności. SN w wyroku z dnia 10.01.2020 r. I CSK 734/18 wskazał, że mimo, iż co do zasady przelew ma charakter kauzalny, umowa przelewu nie musi określać podstawy prawnej. Ponadto w ocenie sądu z treści umowy cesji nie musiała być wskazana konkretna wysokość zbywanej wierzytelności. Z przedłożonej przez powoda umowy cesji jasno wynika jakiej wierzytelności dotyczyła – zwrotu kosztów pojazdu zastępczego, przy czym wysokość tej wierzytelności wynikała z faktury wystawionej przez powoda.

Rozpoznając zasadność samej wysokości żądanego w pozwie roszczenia, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego M. C. (k. 59-69), z treści której wynika, że zastosowana przez powoda stawka za wynajmem pojazdu mieści się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym, a uszkodzenia w pojeździe poszkodowanego nie pozwalały na poruszanie się nim po drogach publicznych. W ocenie Sądu opinia biegłego jest jasna, pełna, pozbawiona sprzeczności i błędów natury logicznej. Opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

W świetle aktualnych poglądów doktryny i orzecznictwa, nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialnością ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego są objęte celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Mając na uwadze zasadę pełnego odszkodowania, wynikającą z art. 361§2 k.c. oraz treść art. 363§1 k.c., miernikiem odszkodowania są ceny występujące na lokalnym rynku - od najniższej do najwyższej (por. m.in. uchwałę SN z dnia 13 czerwca 2003r., III CZP 32/03, uchwalę SN z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11). Na poszkodowanym nie ciąży przy tym obowiązek poszukiwania sprzedawców oferujących swoje usługi najtaniej. Tylko w przypadku wykazania przez zakład ubezpieczeń nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące wierzyciela - na podstawie art. 354 k.c. - wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania, można wierzycielowi postawić zarzut powiększenia rozmiarów szkody poprzez wybranie oferty z cenami wyższymi niż obowiązujące na danym rynku lokalnym i zlecić stosowną weryfikację wysokości odszkodowania (vide - wyrok SN z 25.04.2002r., I CKN 1466/99). Tylko wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, które znacznie przekraczają koszty obowiązujące na danym rynku lokalnym lub koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu nie są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (vide - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017r., III CZP 20/17, OSNC 2018 nr 6, poz. 56).

Z przedłożonej przez powoda faktury VAT wynika, że poszkodowany skorzystał z wynajmu pojazdu z segmentu wyższego niż uszkodzony pojazd za cenę segmentu niższego, tj. 350,00 zł brutto za dobę (tj. 269,50 zł netto). Z kolei koszt najmu auta tego segmentu u ubezpieczyciela (segment E) wynosił 220,00 zł netto za dobę (tj. 270,60 zł brutto) przy wynajmie 1-7 dni i 190,00 zł netto za dobę (233,70 zł brutto) przy wynajmie po wyżej 7 dni za dobę. Jednocześnie z opinii biegłego M. C. wynika, że stawka po jakiej poszkodowany wynajął pojazd mieści się w granicach średnich stawek stosowanych na rynku lokalnym. Jak wynika z przedłożonej przez pozwanego umowy z wypożyczalnią (k. 42), oprócz stawki dobowej stosowanej przez ubezpieczyciela dodatkowo jest doliczana opłata za odbiór i podstawienie pojazdu zastępczego w wysokości 1,50 zł netto/km, w sytuacji kiedy punkt odbioru pojazdu znajduje się poza miastem, w którym jest punkt usługowy pozwanego. Biorąc pod uwagę dane adresowe firmy, z którą pozwany zawarł umowę , i zakładając, że punkt z którego nastąpiłoby podstawienie pojazdu poszkodowanemu, znajdowałby się w O., dodatkowa opłata wyniosłaby około 111,00 zł (ok. 60 km x 1,50 zł x 23% VAT). Mając to na uwadze należy stwierdzić, iż koszty wynajmu stosowane przez powoda nie są rażąco wygórowane wobec stawek akceptowanych przez pozwanego. Stąd stawka zastosowana w sprawie przez powoda nie może być traktowana jako nadmierna.

W ocenie Sądu, za celowy i uzasadniony należy również uznać okres wynajmu pojazdu wskazany przez powoda na 33 dni. Z uwagi na to, że zakwalifikowano szkodę w pojeździe jako całkowitą poszkodowanemu przysługiwało prawo wynajęcia pojazdu zastępczego do czasu zakupu nowego auta. Pozwany decyzję w sprawie zakwalifikowania szkody jako całkowitej wydał w dniu 18.09.2020 r. i od tej daty poszkodowany użytkował pojazd zastępczy jedynie przez 10 dni. Okres ten, biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, nie może być uznany za nadmierny, w sytuacji, gdy poszkodowany potrzebował samochodu, aby dojeżdżać do pracy. Nie można wymagać od pozwanego, aby zakupił nowy pojazd już w dniu otrzymania decyzji o wypłacie odszkodowania. Takie życzenie pozwanego jest nielogiczne i niezasadne.

W tych okolicznościach Sąd uznał roszczenie powoda za uzasadnione w całości i zasądził na jego rzecz dochodzoną kwotę.

O odsetkach Sąd orzekł stosownie do żądania pozwu od dnia 30.09.2020r. Żądanie to znajduje oparcie w art. 481§1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, mając na uwadze datę wypłaty odszkodowania oraz fakt, iż brak było przeszkód by już w tej dacie odszkodowanie zostało wypłacone we właściwej wysokości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc, stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając nimi pozwanego. W pkt III i IV wyroku sąd nakazał zwrócić stronom niewykorzystane zaliczki.