Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 marca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Mieczysław Budrewicz

po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2024 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko B. A.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej B. A. na rzecz powoda (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 751,42 (siedemset pięćdziesiąt jeden, czterdzieści dwa) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 84,76 (osiemdziesiąt cztery, siedemdziesiąt sześć) złotych od dnia 27 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

- 111,11 (sto jedenaście, jedenaście) złotych od dnia 27 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty;

- 111,11 (sto jedenaście, jedenaście) złotych od dnia 27 września 2023 r. do dnia zapłaty;

- 111,11 (sto jedenaście, jedenaście) złotych od dnia 27 października 2023 r. do dnia zapłaty;

- 111,11 (sto jedenaście, jedenaście) złotych od dnia 27 listopada 2023 r. do dnia zapłaty;

- 111,11 (sto jedenaście, jedenaście) złotych od dnia 27 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty;

- 111,11 (sto jedenaście, jedenaście) złotych od dnia 27 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałej części powództwo oddala;

III.  odstępuje od obciążania powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanej.

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej B. A. kwoty 8 150,79 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 26 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

W uzasadnieniu powód wskazał, że zawarł z pozwaną, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Suma wszystkich środków pieniężnych udostępnionych pozwanej to 4 000 zł, a całkowity koszt pożyczki to 5 828 zł. Zgodnie z zawartą umową pożyczki całkowita kwota do zapłaty w wysokości 9 828 złotych miała zostać zapłacona w 36 ratach po 273 zł. każda. Pozwana spłaciła pożyczkę częściowo, łącznie kwotę 1 693 złotych.

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Pełnomocnik pozwanej podniósł zarzuty braku legitymacji procesowej czynnej oraz biernej, bezzasadności powództwa, brak wykazania roszczenia co do zasady i co do wysokości, brak wymagalności roszczenia, przedstawienie nieuwierzytelnionych kserokopii dokumentów i wydruków, brak indywidualnego uzgodnienia warunków umowy z pozwaną, abuzywność pozaodsetkowych kosztów pożyczki, bezpodstawne żądanie nienależnych powodowi odsetek umownych, przekroczenie limitu pozaodsetkowych kosztów pożyczki wskazanego w art. 36a u.k.k. , przekształcenie spornej umowy pożyczki w tzw. darmowy kredyt, naruszenie przez powoda obowiązku informacyjnego, wskazanie w umowie pożyczki błędnych informacji o kwocie pożyczki, kosztach pożyczki, wysokości (...), prawa pozwanej do odstąpienia od umów pożyczki oraz wcześniejszej spłaty pożyczki .

W uzasadnieniu stanowiska zakwestionował z kolei fakt zawarcia umowy pożyczki z pozwaną, aby następnie stwierdzić, że z uwagi na naruszenie przez pożyczkodawcę istotnych obowiązków informacyjnych pozwana złożyła powodowi w dniu 23 stycznia 2023 roku oświadczenie o skorzystaniu z dobrodziejstwa sankcji kredytu darmowego. Dalszą część szerokiego uzasadnienia pełnomocnik pozwanej poświęcił na omówienie wadliwości umowy pożyczki.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 16 marca 2022 r. pozwana B. A. zawarła z powodem (...) S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki nr (...). Zgodnie z jej postanowieniami pożyczkodawca (powód) zobowiązał się udzielić pożyczkobiorczyni (pozwanej) pożyczkę w kwocie 8 000 zł, przy czym całkowita kwota pożyczki wyniosła 4 000 zł, a reszta pożyczki – 4 000 zł została potrącona na kredytowane koszty pożyczki, na które składały się kwota 150 zł tytułem opłaty przygotowawczej oraz 3 850 zł tytułem prowizji. Całkowity koszt pożyczki ustalono na kwotę 5 828 zł, a całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną wyniosła 9 828 zł, płatna w 36 miesięcznych ratach po 273 złotych każda. Termin płatności pierwszej raty ustalono na 26 kwietnia 2022 roku, natomiast ostatniej na 26 marca 2025 roku. Oprocentowanie pożyczki zostało określone według stopy stałej w wysokości 13,80 % w skali roku, natomiast rzeczywista roczna stopa oprocentowania została określona na 100,54 %.

(dowód: 1. potwierdzenie złożenia wniosku o udzielenie pożyczki k.72-76; 2. umowa pożyczki wraz z harmonogramem k.5-7; 3. formularz informacyjny k.8-9, 82-86; 4. regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną 10-11; 5. potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki k.12)

Kwota 4 000 zł została wypłacona pozwanej w dniu 16 marca 2022 r. na konto bankowe wskazane w umowie,

(dowód: potwierdzenie przelewu k. 13)

Z tytułu zaciągniętej pożyczki pozwana spłaciła kwotę 1 693 złotych.

(bezsporne)

W związku z zaprzestaniem przez pozwaną spłaty rat pożyczki powód pismem z dnia 28 czerwca 2022 r. wezwał pozwaną do spłaty dwóch zaległych rat, w terminie 7 dni, a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu, pismem z dnia 27 lipca 2022 r. wypowiedział umowę pożyczki z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia i wezwał do niezwłocznej zapłaty kwoty 9 570,79 zł.

(dowód: 1. wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k.14, 78-79; 2. wypowiedzenie umowy wraz z wezwaniem do zapłaty oraz potwierdzenie nadania k.16, 80-81)

W dniu 23 stycznia 2023 roku pełnomocnik powódki złożył w jej imieniu oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

(dowód: 1. oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego k.38-41; 2.pełnomocnictwo k.41-42)

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawę Sąd ustalił przede wszystkim na podstawie przedłożonych przez powoda dokumentów, w świetle których nie budził wątpliwości fakt zawarcia przez strony umowy pożyczki w dniu 16 marca 2022 r. Pozwana za pośrednictwem dedykowanego ku temu portalu internetowego złożyła wniosek o pożyczkę, a następnie po akceptacji przesłanej oferty, strony na odległość zawarły umowę pożyczki, efektem czego było wykonanie świadczeń – co najmniej częściowe – przez każdą ze stron. Powód przelał pozwanej w dniu 16 marca 2022 roku kwotę 4 000 złotych. Pozwana natomiast – co jest bezsporne – w wykonaniu obowiązku zwrotu kwoty pożyczki wpłaciła powodowi łącznie kwotę 1 693 złotych.

Zarzuty pełnomocnika pozwanej dotyczące braku podpisu pod umową uznać należało za niezasadne.

Pomiędzy stronami nie było sporu, że przedłożony do akt sprawy dokument umowy pożyczki pod względem prawnym ocenić należało jako kredyt konsumencki. Wobec tego wyłącznie skrótowo godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1).

Ustawodawca dopuścił możliwość zawarcia umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość, na co wskazuje treść art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 roku, Nr 126, poz. 715) oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2014 r., poz. 827). Przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1). W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość.

Wobec wykazania faktu udostępnienia pozwanej kwoty 4 000 złotych oraz wobec niesporności faktu zwrotu przez pozwaną kwoty w łącznej wysokości 1 693 złotych, Sąd przyjął, że do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy stronami niewątpliwie doszło. Zwrócić jednocześnie wypada uwagę, że zarzut nie zawarcia umowy pomiędzy stronami był wewnętrznie sprzeczny z oświadczeniem pozwanej o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut pozwanej o braku legitymacji czynnej oraz biernej. Pełnomocnik pozwanej nie sprecyzował bliżej podniesionego w tym zakresie zarzutu, a posiadanie przez strony legitymacji procesowych w niniejszej sprawie nie budziło najmniejszych wątpliwości. Sąd miał na uwadze, że powództwo wytoczył pożyczkodawca przeciwko pożyczkobiorczyni, wobec czego w sprawie opartej na kanwie umowy pożyczki, o zapłatę, legitymacja procesowa każdej ze stron jest oczywista.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w niewielkiej jedynie części z uwagi na skuteczność złożonego przez pozwaną oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, o jakim mowa w art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

W niniejszej sprawie powód wystąpił przeciwko pozwanej o zapłatę kwoty 8 150,79 złotych, jako niespłaconej części pożyczki wraz ze wszystkimi jej kosztami, powiększonymi o odsetki umowne za okres opóźnienia pozwanej względem uzgodnionego harmonogramu spłat. Pozwana natomiast broniła się, że wobec istniejącego naruszenia przez powoda obowiązku informacyjnego złożyła w dniu 23 stycznia 2023 roku oświadczenie o skorzystaniu z dobrodziejstwa kredytu darmowego.

Mając to na względzie należało rozważyć, czy złożone powodowi oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego było w realiach niniejszej sprawy skuteczne i usprawiedliwione, i w konsekwencji czy – jako oświadczenie prawokształtujące –na nowo ukształtowało stosunek zobowiązaniowy stron.

Obowiązki informacyjne kredytodawcy określono w art. 30 ust. 1 wcześniej przywołanej ustawy o kredycie konsumenckim, w którym to przepisie wskazano, że dokument umowy kredytu powinien zawierać oprócz danych osobowych kredytobiorcy także postanowienia dotyczące samej umowy, do których zalicza się m.in.: stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu, jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy (pkt 6); rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia (pkt 7) oraz informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie (pkt 10). Wszystkie ww. obowiązki nałożone zostały art. 10 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. która jest podstawą do ujednolicenia standardów informacyjnych we wszystkich krajach Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 u.k.k, w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

Sankcja kredytu darmowego polega zatem w ogólności na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Koszty należne kredytodawcy obejmują z kolei wszelkie koszty, które wchodzą w skład całkowitego kosztu kredytu bez względu na to, czy są pobierane wyłącznie na rzecz kredytodawcy, czy też kredytodawca jest zobowiązany koszty te po ich otrzymaniu rozliczyć z osobami trzecimi. Ustawa wskazuje wyraźnie, że sankcja kredytu darmowego odnosi się oprócz odsetek jedynie do kosztów należnych kredytodawcy. Celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określonych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sankcja ta w daleko idący sposób modyfikuje treść stosunku prawnego łączącego kredytodawcę z konsumentem na niekorzyść tego pierwszego, jako strony silniejszej węzła obligacyjnego. Co do zasady zatem przepisy sankcjonujące dane postępowanie powinny być możliwie ściśle interpretowane nie pozwalając na pojawienie się obszarów niepewności prawnej.

Przewidziana w art. 45 ustawy sankcja kredytu darmowego stanowi natomiast transpozycję obowiązku zapewnienia skutecznego egzekwowania nałożonych przez Dyrektywę obowiązków (art. 22 ust.1 i art 23 Dyrektywy 2008/48/WE). Oznacza to, że przepisy ustawy o kredycie konsumenckim muszą być dostosowane i odczytywane w kontekście tak postanowień Dyrektywy jak i bogatego i ugruntowanego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (podobnie: T. Czech [w:] Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2023, art. 1).

Obowiązek informacyjny o którym mowa w art. 45 ustawy odnosi się do tych najistotniejszych postanowień umowy mających de facto wpływ na to, czy i z jakim podmiotem chce on zawrzeć umowę. W sytuacji gdyby konsument nie został należycie poinformowany o podstawowych prawach w sposób dla niego jasny i zrozumiały lub gdy w ogóle go o nich nie poinformowano lub uczyniono to nieprawidłowo, ustawodawca umożliwia mu w takiej sytuacji rezygnację z umowy i spłatę jedynie kapitału. Tego rodzaju sankcja mieści się w granicach art. 23 Dyrektywy.

W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu o merytorycznej niezasadności przeważającej części dochodzonego roszczenia przesądziły zarzuty naruszenia przez pozwaną przepisu art. 29 i 30 ust. 1 pkt 6, 7, 15 i 17 u.k.k. Sąd podzielił bowiem częściowo zarzuty pozwanej co do naruszenia przez powoda obowiązku informacyjnego.

W ocenie Sądu zasadnym okazał się zarzut pozwanej, iż powód niezrozumiale i niejednoznacznie dla konsumenta określił kwotę „pożyczki” jako kwotę obejmującą również kredytowane koszty pożyczki. Pomimo prawidłowego zdefiniowania i określenia całkowitej kwoty pożyczki (postanowienie 1.1.a umowy), powód wywołał złudzenie udostępnienia pożyczkobiorczyni kapitału dwukrotnie wyższego, niż faktycznie miało to miejsce. Zespolenie pod pojęciem „pożyczki” również kosztów jej zaciągnięcia, niewątpliwie wprowadza niejasność co do faktycznej wysokości kwoty udostępnionej pożyczkobiorczyni, i w konsekwencji kamufluje faktyczną dysproporcję między kwotą udzielonego kapitału, a całkowitej kwoty do zapłaty.

Dalej Sąd podzielił stanowisko pozwanej, że kredytodawca przy pożyczce konsumenckiej nie może naliczać odsetek od prowizji i innych kosztów pożyczki nawet, jeśli je kredytuje. Skoro zgodnie z art. 359 § 1-4 k.c odsetki kapitałowe stanowią wynagrodzenie za korzystanie z kapitału pożyczkodawcy, to postanowienia umowne wprowadzające wynagrodzenie odsetkowe od sum nieprzekazanych pożyczkobiorcy należy uznać za niemieszczące się w granicach swobody kontraktowania (art. 353 ¹ k.c.) i tym sam nieważne w myśl art. 58 §1 k.c.

Co istotne z punktu widzenia obowiązku informacyjnego pożyczkodawcy, powyższa wadliwość (naliczanie odsetek od sum stanowiących koszt kredytu) miała wpływ na błędne przedstawienie zarówno stopy oprocentowania kredytu (art. 30 ust. 1 pkt 6 ukk) jak również rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (art. 30 ust. 1 pkt 7 ukk). Kwota odsetek, jaką pożyczkobiorczyni została faktycznie obciążona z tytułu niniejszej umowy, w wyrażeniu procentowym wyliczonym dla rzeczywiście przekazanego kapitału (4 000 zł) stanowi wartość dwukrotnie wyższą, aniżeli przedstawiona została w umowie. Przedstawiona w umowie stopa oprocentowania pożyczki w wysokości 13,80 % (pkt 1.2 umowy) liczona od kwoty 8 000 złotych wyniesie 1 828 zł. Ta sama kwota stanowi już 27,60 % odsetek liczonych od prawidłowej podstawy – całkowitej kwoty kredytu (4 000 zł).

Ta sama uwaga dotyczy rzeczywistej rocznej stoy oprocentowania określonej w punkcie 1.5 lit.b umowy na poziomie 100,54%.

Kontynuując, pozwana zasadnie również zarzuciła, że w umowie pożyczki nie znajduje się poprawna informacja w zakresie proporcjonalnego zwrotu pozaodsetkowych kosztów i odsetek, w przypadku wcześniejszej spłaty całości lub części pożyczki. W punkcie 2.4 umowy pożyczki wskazano jednoznacznie, że wcześniejsza spłata nie powoduje ani skrócenia okresu trwania umowy umowy, ani też zmiany harmonogramu spłaty pożyczki poprzez zmniejszenie wysokości pozostałych do zapłaty rat, a nadpłata dokonana przez konsumenta nie jest rozliczana na dzień wpływu do pożyczkodawcy, ale na dzień zapadalności raty wynikającej z harmonogramu. Stanowiło to naruszenie obowiązku pożyczkodawcy z art. 30 ust. 1 pkt 17 u.k.k.

Zatem złożone przez pozwaną w dniu 23 stycznia 2023 roku oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, które doręczono powodowi w dniu 26 stycznia 2023 roku (k. 38-44) znajdowało usprawiedliwioną podstawę w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 29, 30 ust. 1 pkt 6, 7, 15 i 17 u.k.k., a naruszenie choćby jednego z tych punktów skutkowało możliwością skorzystania z sankcji darmowego kredytu. W konsekwencji do przedmiotowego stosunku zobowiązanego należało zastosować skutki prawne, jakie wynikają z omawianego przepisu w związku z zastosowaniem sankcji kredytu darmowego.

W rezultacie stwierdzić należy, że świadczenie pozwanej polega na zwrocie udzielonej jej całkowitej kwoty kredytu w kwocie 4 000 złotych, bez odsetek i innych kosztów kredytu, w tym tych pozaodsetkowych w postaci prowizji, w terminie i w sposób ustalony w umowie. Zgodnie z uzgodnionym umownie harmonogramem spłata została rozłożona w terminie na 36 miesięcy, przy czym pierwsza rata płatna była 26 kwietnia 2022 r. (k.7). Odnotowane przez powódkę wpłaty pozwanej na łączną kwotę 1 693 złotych należało zaliczyć na poczet kolejnych 16 rat, z których każda wynosi 111,11 złotych. W dniu zamknięcia rozprawy wymagalna była część raty nr 16 w kwocie 84,76 złotych, której termin płatności upłynął 26 lipca 2023 roku oraz dalszych 6 rat, z których ostatnia wymagalna była w dniu 26 stycznia 2024 roku. W tej sytuacji Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 751,42 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot poszczególnych rat za okres od dnia wymagalności każdej z nich do dnia zapłaty.

Orzeczenie o odsetkach znajduje uzasadnienie w treści art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W punkcie II wyroku oddalono dalej idące powództwo. Powódka domagała się kwoty 8 150,79 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 26 sierpnia 2022 r. Ponieważ pozwana skutecznie skorzystała z dobrodziejstwa sankcji kredytu darmowego żądanie powódki w pełnej wysokości nie mogło zostać uwzględnione. Natomiast nadal przysługujące powódce roszczenie zwrotu kapitału w części ostatnich czternastu rat nie było wymagalne w dniu zamknięcia rozprawy, dlatego powództwo w tej części nie mogło zostać uwzględnione.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 102 k.p.c. i odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu na rzecz pozwanej. Oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego zostało złożone powodowi w dniu 26 stycznia 2023 roku, tj. już po wniesieniu powództwa a zapłatę. W chwili wniesienia powództwa powód posiadał zatem zaewidencjonowaną zaległość pozwanej, której to pozwana nie kwestionowała. W związku z powyższym Sąd doszedł do przekonania, że pomimo trafności podniesionego przez pozwaną zarzutu, skutkującego jedynie częściowym uwzględnieniem zgłoszonego roszczenia, powód nie powinien zwracać pozwanej kosztów procesu.

Nie kwestionując uprawnienia pozwanej do złożenia powyższego oświadczenia aż do czasu upływu roku od wykonania umowy (art. 45 ust. 5 ukk) należy mieć na względzie, że do czasu nie skorzystania z przysługującego jej uprawnienia powód miał wszelkie podstawy dochodzenia roszczenia wynikającego z zawartej umowy. Pozwana niewątpliwie nie realizowała zawartej umowy pomimo świadomie przyjętego na siebie obowiązku zapłaty comiesięcznych rat po 273 złote każda. W żaden sposób nie reagowała, aż do czasu doręczenia pozwu w niniejszej sprawie. Nie wyjaśniła również z czego wynikał opóźniony czas złożenia oświadczenia prawokształtującego. (...) sp. z o.o. w R. pozwana udzieliła wszakże 18 listopada 2022 roku, a więc na miesiąc przed złożeniem pozwu w niniejszej sprawie. Zatem opóźnienie pozwanej w realizacji praw związanych z posiadanym zobowiązaniem kredytowym należy uznać za zawinione, które to zaniechanie pozbawiło powoda szansy rozważenia pozasądowego sposobu zakończenia sprawy.