Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kętrzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Michał Wiśniewski

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Żaneta Kowalska

po rozpoznaniu w dniu 22 września 2025 r. w Kętrzynie na rozprawie

sprawy z powództwa A. (...) z siedzibą w W.

przeciwko M. O.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C 4/25 upr

UZASADNIENIE

Powód A. (...) z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanej M. O. kwoty 5.591,51 zł wraz z odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 18 lutego 2024 do dnia zapłaty, jak również zasądzenia od pozwanej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że pozwana zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę pożyczki (...) dnia 18 stycznia 2024 r. Dochodzona pozwem należność stanowi kwotę pozostałą do zapłaty na podstawie powyższej umowy pożyczki. Powód wskazał także, że w związku z zawartą w dniu 26 marca 2024 r. umową cesji wierzytelności, dnia 1 lipca 2024 r. nabył on wierzytelność przysługującą pierwotnemu wierzycielowi względem pozwanej, a dochodzoną niniejszym pozwem.

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Pozwana zakwestionowała kserokopie i wydruki przedłożone przez powoda, legitymację czynną powoda, zbadanie zdolności kredytowej pożyczkobiorcy przed udzieleniem zobowiązania, wysokość kosztów pozaodsetkowych, jej wpływ na treść zapisów umownych, skuteczność wypowiedzenia wymowy.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwana zakwestionowała skuteczność nabycia przez powoda wierzytelności oraz że doszło do zawarcia umowy. Pozwana wskazała, że powód przedstawił wyłącznie wydruki i kserokopie dokumentacji związanej z umową kredytu. Pozwana podniosła zarzut abuzywności postanowień umownych oraz z ostrożności procesowej złożyła oświadczenie o sankcji kredytu darmowego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako pożyczkodawca, wygenerował w dniu 18 stycznia 2024 r. wydruk komputerowy zatytułowany „Umowa pożyczki gotówkowej nr (...)”. Jako pożyczkobiorca została wskazana M. O.. Całkowita kwota pożyczki wyniosła 5.511,89 zł, prowizja wyniosła 566,07 zł. Odsetki wyniosły 79,62 zł. Całkowity koszt pożyczki wyniósł 645,69 zł. Całkowita kwota do spłaty wyniosła 6.157,58 zł. Oprocentowanie pożyczki zostało wskazane jako zmienne na poziomie 17,58%. Okres udzielenia pożyczki wynosił 30 dni i miała być płatna w jednej racie (§ 1 i 2 wydruku umowy). Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wyniosła 284,89%.

Odsetki za czas opóźnienia miały być liczone od kwoty zadłużenia tj. całkowitej kwoty do spłaty w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (§ 3 umowy).

Odsetki kapitałowe miały stanowić wynagrodzenie pożyczkodawcy w wysokości odsetek maksymalnych oraz miały być naliczane od kwoty pożyczki (§ 3 umowy).

Pożyczkodawca miał otrzymać pożyczkę którą miał zobowiązać się zwrócić pożyczkodawcy w wysokości i na warunkach określonych w umowie (§ 4 ust. 2 umowy).

Warunkami udzielenia pożyczki które miały być spełnione łącznie było m.in.: dokonanie skutecznej rejestracji i posiadanie aktywnego profilu klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy; złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku o udzielenie pożyczki za pośrednictwem profilu klienta, uregulowanie zobowiązania w zakresie odsetek kapitałowych u kredytodawcy na rzecz którego miała zostać przekazana kwota pożyczki (§ 5 umowy).

Załącznikami do umowy stanowiącymi jej integralną część były: tabela opłat i prowizji, formularz odstąpienia od umowy pożyczki, oświadczanie klienta o dochodach i stałych wydatkach gospodarstwa domowego. Formularz informacyjny nie został wymieniony jako element umowy (§ 10 in fine umowy).

Wydruki umowy i załączników nie zostały podpisane elektronicznie ani własnoręcznie.

(dowód: wydruk umowy pożyczki nr (...) z dnia 18 stycznia 2024 r. z załącznikami- k. 15-28)

W nieokreślonej dacie został sporządzony wydruk formularza informacyjnego dotyczący kredytu konsumenckiego. Jako całkowita kwota kredytu została wskazana kwota 5.511,89 zł. Jako całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta została wskazana kwota 6.157,58 zł. Z treści formularza nie jest wiadomo jakiego kredytu dotyczy.

W treści formularza wskazano, że pożyczka miała być wypłacona pożyczkobiorcy przelewem na rachunek bankowy należący do innego kredytodawcy u którego pożyczkodawca posiada aktywne zobowiązanie.

W treści formularza brak jest rachunku bankowego innego kredytodawcy i jakichkolwiek informacji o zobowiązaniu u innego kredytodawcy, w tym danych tego kredytodawcy.

Wydruk formularza nie został podpisany elektronicznie ani własnoręcznie.

(dowód: wydruk formularza informacyjnego – k. 29-34)

W dniu 26 marca 2024 r. została zawarta ramowa umowa cesji wierzytelności między (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (jako cedentem) iA. (...) z siedzibą w W. (jako cesjonariuszem). Przedmiotem umowy było określenie zasad współpracy w zakresie zakupu wierzytelności przez cesjonariusza od cedenta, wynikających z umów pożyczek udzielonych przez cedenta konsumentom. Własność wierzytelności miała zostać przeniesiona na rzecz cesjonariusza po ustaleniu listy wierzytelności stanowiących przedmiot sprzedaży.

W dniu 1 lipca 2024 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (jako cedentem) i A. (...) z siedzibą w W. (jako cesjonariuszem) złożyły oświadczenie o sprzedaży wierzytelności. Z treści pkt 254 załącznika do listy wierzytelności wynikało, że przedmiotem przelewu miała być wierzytelność względem pozwanej, ze wskazaniem numeru umowy jako (...) oraz wartością należności głównej w wysokości 5.511,89 zł.

(dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 26 marca 2024 r. wraz z załącznikami i pełnomocnictwami – k. 64-81, oświadczenie o sprzedaży wierzytelności z dnia 1 lipca 2024 r. – k. 82-90)

W dniu 18 stycznia 2024 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przelał na rzecz (...) kwotę 5.511,89 zł. W tytule przelewu wskazano „ (...):spłata pożyczki nr (...)”.

(dowód: potwierdzenie przelewu - k. 91)

W dniu 31 marca 2023 r. został sporządzony wydruk zatytułowany „system transakcyjny (...). Z treści wydruku wynika, że dotyczył pożyczki nr (...) - został jednak sporządzony na blisko 9 miesięcy przed sporządzeniem wydruku umowy pożyczki nr (...).

(dowód: wydruk „system transakcyjny (...) z 31 marca 2023 r. – k. 128)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione.

Stan faktyczny został ustalony przez sąd, na podstawie załączonych przez strony dowodów z dokumentów. W większości dokumenty te stanowiły niepodpisane wydruki. Fakt sporządzenia wskazanych wydruków nie budził wątpliwości sądu, jednakże dokumenty tego rodzaju uznano za przedstawiające nikłą moc dowodową.

W ocenie sądu orzekającego powód nie przedstawił dowodów zawarcia przez strony umowy pożyczki nr (...) oraz akceptacji przez pozwaną treści wskazanej umowy. Ponadto, powód nie udowodnił, że doszło do wypłaty kapitału wynikającego ze wskazanej powyżej umowy pożyczki gotówkowej.

Powód swoje roszczenie wywodził z art. 720 § 1 k.c., który stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Do dochodzonego przez powoda roszczenia zastosowanie znajdą również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1528 ze zm. – dalej u.k.k.). Zgodnie z art. 3 tej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.k.k.). Natomiast przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13 u.k.k.).

Umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. Mając na uwadze prounijną wykładnie prawa zwrócić uwagę należy na art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady (...), w myśl której umowy o kredyt sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Wszystkie umawiające się strony otrzymują egzemplarz umowy o kredyt. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich przepisów krajowych dotyczących ważności umów o kredyt, które są zgodne z prawem wspólnotowym. Ponadto informacje w sprawie zmiany wysokości stopy oprocentowania kredytu oraz wysokości opłat mogą być przekazane konsumentowi na trwałym nośniku (art. 36, art. 38 ust. 2–4). Skoro zmiana danych określonych w dokumencie umowy o kredyt konsumencki (art. 30 ust. 1 pkt 6, 10 i 11) może nastąpić na trwałym nośniku, powinno być dopuszczalne zawarcie samej umowy w identycznej formie ( tak też Czech Tomasz. Art. 29. W: Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2018).

Treść umowy o kredyt konsumencki została uregulowana w art. 30 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym umowa powinna określać m. in. rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia (pkt 7 wskazanego przepisu), informację o innych kosztach, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności opłatach, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, jeżeli są znane kredytodawcy oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie (pkt 10 wskazanego przepisu), skutki braku płatności (pkt 12 wskazanego przepisu), sposób zabezpieczenia i ubezpieczenia spłaty kredytu, jeżeli umowa je przewiduje (pkt 14 wskazanego przepisu).

W niniejszej sprawie pozwana w pierwszej kolejności zakwestionowała fakt zawarcia umowy i złożenia oświadczeń woli przez strony (k. 123). Pozwana w odpowiedzi na pozew zakwestionowała także wydruki i kserokopie przedłożone przez powoda do akt sprawy oraz legitymację czynną powoda.

Mimo doręczenia pełnomocnikowi powoda odpowiedzi na pozew, nie przedstawił on zakwestionowanych dokumentów załączonych do pozwu w odpowiedniej formie (art. 129 § 1 i 2 k.p.c.).

Sąd miał przy tym na uwadze, że powód nie mógł częściowo wykonywać wskazanego obowiązku, ponieważ oryginał dokumentacji dotyczącej umowy pożyczki, zgodnie z twierdzami pozwu – nie istniał. Umowa kredytu miała zostać bowiem zawarta wyłącznie w formie elektronicznej.

Jednocześnie, powód na żądanie przeciwnika był obowiązany do przedłożenia oryginału lub poświadczonego odpisu (art. 129 § 2 k.p.c.) umowy ramowej cesji wierzytelności, która została zakwestionowana przez pozwaną. Pełnomocnik powoda z obowiązku tego się nie wywiązał – umowa ramowa przelewu wierzytelności wraz z pełnomocnictwami została przedłożona do akt niniejszej sprawy jedynie w niepoświadczonych kopiach (k. 64-81).

Już z tego tylko powodu powództwo podlegałoby oddaleniu, wobec niewykazania przez powoda faktu posiadania legitymacji czynnej w sprawie.

Jednocześnie należało wskazać, że wobec zakwestionowania przez pozwaną faktu zawarcia umowy pożyczki i złożenia oświadczeń woli o których mowa w pozwie i załącznikach do pozwu – uznano za konieczne zbadanie skuteczności zawarcia samej umowy kredytu i faktu wypłaty kwoty kredytu. Jeżeli bowiem doszłoby do ustalenia braku wypłaty świadczenia głównego, nie można było uznać, aby stronę pozwaną wiązała treść umowy kredytu, rodząca po stronie pozwanej obowiązek zwrotu jakiejkolwiek kwoty tytułem kosztów jej udzielenia (legitymacja bierna). Legitymacja procesowa stanowi przesłankę materialnoprawną, dlatego sąd z urzędu dokonuje oceny w zakresie jej istnienia w chwili orzekania, co do istoty sprawy. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej prowadzi do wydania negatywnego orzeczenia (vide: Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 29.01.2016 r., II Ca 1783/15, LEX nr (...)).

W świetle powyższego, niezależnie od zarzutów i aktywności procesowej stron, sąd zobligowany był do zbadania z urzędu faktu i skuteczności zawarcia umowy mającej łączyć strony, jako podstawy weryfikacji legitymacji procesowej stron.

Do akt sprawy został załączony niepodpisany przez żadną ze stron wydruk umowy pożyczki, formularza informacyjnego i wzoru umowy (k. 15-63). Choć zawarcie umowy pożyczki nie wymaga dla swej ważności formy pisemnej, to należało mieć na uwadze, że dopuszczalność materialna zawarcia określonej umowy w dowolnej formie, nie zwalnia z obowiązku jednoznacznego ustalenia treści oświadczeń woli stron takiej umowy (zob.: Wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 18 grudnia 2018 r., III Ca 1629/18, LEX nr (...)). Powyższe dotyczy także zawarcia umowy przy użyciu środków porozumiewania się na odległość, bowiem przepisy ustawy procesowej nie zawierają w tym zakresie odmiennej regulacji dotyczącej ciężaru dowodzenia (art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 244 i 245 k.p.c.). Należy mieć w szczególności na uwadze, że także prywatny dokument wygenerowany w formie elektronicznej (art. 245 k.p.c.) musi zostać popisany by potwierdzić jego treść.

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie przedstawiono takiego materiału.

Należało wskazać, że warunkami udzielenia pożyczki - które miały być spełnione łącznie było m.in.: dokonanie skutecznej rejestracji i posiadanie aktywnego profilu klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy; złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku o udzielenie pożyczki za pośrednictwem profilu klienta, uregulowanie zobowiązania w zakresie odsetek kapitałowych u kredytodawcy na rzecz którego miała zostać przekazana kwota pożyczki (§ 5 umowy).

W ocenie sądu powód nie wykazał faktu weryfikacji tożsamości pozwanej za pomocą środków elektronicznych – jako mających związek z umową pożyczki nr (...) (k. 15). Pełnomocnik powoda przedłożył wydruk zatytułowany „system transakcyjny (k. 128)” który został sporządzony (marzec 2023) na prawie 9 miesięcy przed sporządzeniem wydruku umowy pożyczki (styczeń 2024). Na wydruku tym widnieje informacja o numerze pożyczki „ (...)” jednak numer ten nie mógł być nadany na chwilę sporządzenia wydruku (k. 128), skoro zgodnie z treścią pozwu i wydruków – umowa ta nawet jeszcze nie została zawarta (k. 15). W ocenie sądu, z powyższego wynika, że dokument ten (k. 128) został sporządzony wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania, zaś daty i dane z niego wynikające – nie miały żadnej wartości dowodowej.

Z powyższego wynika, że umowa nie mogła zostać zawarta wobec braku wykonania obowiązków weryfikujących tożsamość kredytobiorcy (§ 5e-f umowy).

Ponadto, w ocenie sądu, powód nie udowodnił wypłaty przedmiotowej pożyczki. Zgodnie z twierdzeniami pozwu – wypłata kapitału miała zostać dokonana na rzecz innego kredytodawcy (niesprecyzowanego w treści pozwu i repliki z dnia 16 czerwca 2025). Zobowiązanie pierwotne również nie zostało sprecyzowane w treści wskazanych pism.

Zgodnie z treścią umowy, podstawowym obowiązkiem kredytodawcy była wypłata pożyczki na rzecz na pożyczkobiorcy (§ 4 ust. 1 i 2 umowy). Wykonanie tego obowiązku miało nastąpić zgodnie z treścią umowy i jej załączników.

Załącznikami do umowy stanowiącymi jej integralną część były: tabela opłat i prowizji, formularz odstąpienia od umowy pożyczki, oświadczanie klienta o dochodach i stałych wydatkach gospodarstwa domowego.

Z treści wskazanych załączników również nie wynikało na rzecz jakiego podmiotu i na poczet jakiego zobowiązania poprzednik prawny powoda dokonać miał wypłaty kapitału.

Jedyne wzmianki na ten temat znajdują się w treści formularza informacyjnego (k. 29) i § 5j umowy (k. 20). Ponownie jednak, brak było tam jakiejkolwiek informacji na rzecz jakiego podmiotu, czy choćby na jaki dokładnie rachunek bankowy, miała nastąpić wypłata kapitału pożyczki.

Przedstawiony zaś wydruk potwierdzenia przelewu (k. 91) nie zawiera żadnych danych, z których wynikałoby, że stanowi realizację zobowiązania pożyczkodawcy wynikającego z umowy (...). Przeciwnie, stanowi on wyłącznie potwierdzenie przelewu między poprzednikiem prawnym powoda i nieokreślnym podmiotem, na określony numer rachunku bankowego, który nawet według twierdzeń pozwu – nie był rachunkiem bankowym pozwanej.

Należało mieć także na uwadze, że jednym z warunków zawarcia umowy było uregulowanie zobowiązania kredytobiorcy w zakresie odsetek kapitałowych u kredytodawcy na rzecz którego miała zostać przekazana kwota pożyczki (§ 5j umowy). Skoro powód nie wykazał jakichkolwiek szczegółów pierwotnego zobowiązania i podmiotu na rzecz którego miała nastąpić wypłata kapitału, nie można było ustalić czy powyższy warunek zawarcia umowy pożyczki został spełniony.

Powyższe oznacza, że powód nie przedstawił żadnego dowodu wykonania umowy i wypłaty kapitału.

Co więcej należało wskazać, że formularz informacyjny nie został wymieniony jako element umowy (§ 10 in fine umowy). Nie mógł on zatem w żaden sposób kształtować treści zobowiązania stron, skoro stanowił wyłącznie wyraz realizacji obowiązków informacyjnych jednej strony umowy. Oznacza to, że zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 umowy pożyczkodawca był obowiązany wypłacić pożyczkę kredytobiorcy – nie zaś jakiemukolwiek innemu podmiotowi na koszt pożyczkobiorcy.

W ocenie sądu, brak jest jakichkolwiek danych wskazujących, że to właśnie pozwana złożyła oświadczenie woli o treści wynikającej z załączonego do pozwu wydruku umowy (k. 15-28). W treści wydruków załączonych do pozwu brak było oświadczeń woli pozwanej. Dokumenty te w żaden sposób nie potwierdzały, aby pozwana zawarła określoną umowę pożyczki wskazaną w treści pozwu.

W świetle przedstawionych wydruków nie można było zatem stwierdzić zarówno istnienia zobowiązania po stronie pozwanej względem powoda, jak i jego rzeczywistej treści.

Wobec braku przedstawienia przez powoda dowodu wypłaty kapitału pozwanej, nie można było ustalić także, aby pozwany był zobowiązany do zwrotu powodowi jakiejkolwiek kwoty.

Należało mieć także na uwadze, że wobec braku sprecyzowania pierwotnego zobowiązania (na poczet którego miała nastąpić wypłata kapitału pożyczkodawcy) – nie było nawet możliwe ustalenie prawidłowego wymiaru pozaodsetkowych kosztów kredytu zgodnie z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie bowiem z art. 36c tej ustawy – w przypadku udzielenia przez kredytodawcę lub podmiot z nim powiązany konsumentowi, który nie dokonał pełnej spłaty kredytu, kolejnych kredytów w okresie 120 dni od dnia wypłaty pierwszego z kredytów:

1) całkowitą kwotę kredytu, dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a, stanowi kwota pierwszego z kredytów;

2) pozaodsetkowe koszty kredytu obejmują sumę pozaodsetkowych kosztów wszystkich kredytów udzielonych w tym okresie.

Skoro nie była znana data pierwotnego zobowiązania, ani czy podmiot na rzecz którego miała nastąpić wypłata był podmiotem powiązanym z kredytodawcą – nie można było ustalić jaki był maksymalny wymiar pozaodsetkowych kosztów kredytu zgodnie z art. 36a i 36c powołanej ustawy. Niewątpliwie doszłoby zatem do naruszenia powołanych przepisów.

Powyższą analizę należy uznać jednak za aktualną, wyłącznie w przypadku udowodnienia przez powoda faktu związania pozwanej umową o której mowa w pozwie oraz faktu prawidłowej wypłaty kapitału. W ocenie sądu faktów tych powód nie wykazał.

Podsumowując, złożone wraz z pozwem wydruki pochodzą wyłącznie od pożyczkodawcy, a zawarte w nich treści nie zostały w żaden sposób zaakceptowane przez wskazane w nich strony. Brak potwierdzenia, że zostało złożone jakiekolwiek oświadczenie woli przez pozwaną, powoduje, że wydruki te mogły być jedynie projektem umowy, same zaś nie wywołują skutków prawnych. Nawet w przypadku uznania dopuszczalności zawierania umów przy użyciu środków porozumiewania się na odległość, nie oznacza to, że powód jako przedsiębiorca trudniący się zawodowym zawieraniem umów pożyczek – zwolniony jest obowiązku jednoznacznego udowodnienia faktów zawarcia i wywiązania się z treści umowy.

Powyższe okoliczności są niewystarczające, by na ich podstawie żądać od pozwanej zapłaty kwoty dochodzonej pozwem.

Sam fakt dysponowania przez powoda danymi pozwanej, nie pozwalał na ustalenie, że pozwana złożyła jakiekolwiek oświadczenie woli, na skutek którego miało dojść do zawarcia tej konkretnej umowy pożyczki. Co więcej, nawet gdyby uznać, że umowa została zawarta tj. strony wyraziły zgodną wolę zawarcia umowy o treści wskazanej w załączonych wydrukach – powód nie udowodnił, że wywiązał się z podstawowego obowiązku pożyczkodawcy tj. wypłaty kapitału na rzecz określonego zobowiązania pozwanej. Z wydruku załączonego do akt (k. 91) wynika co najwyżej, że pierwotny pożyczkodawca wypłacał nieokreślonym podmiotom, określone sumy pieniężne.

Wobec ustalenia bezzasadności powództwa z powyższych przyczyn (braku zawarcia umowy pożyczki i wypłaty kapitału), odstąpiono od dalszej analizy zarzutów przedstawionych w odpowiedzi na pozew.

W świetle powyższego orzeczono jak w sentencji.